"Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ" είναι μια Αγρινιώτικη περιοδική έκδοση στο διαδίκτυο με ποικίλη ύλη

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΣΩΠΑ

 

ΚαλλιτέχνεςΛογοτέχνεςΉρωες και ΑγωνιστέςΜουσική και ΘέατροΠολιτικοί

 

KEIMENA

 

ΙστορικάΠρόσωπα & ΠράγματαΠεζογραφίαΠοίησηΠαραδόσεις & Έθιμα

 

ΘΕΜΑΤΑ & ΡΕΠΟΡΤΑΖ

 

ΠαιδείαΠολιτικήΑνάπτυξηΠεριβάλλονΚοινωνία πολιτών

 

ΣΧΟΛΙΑ

 

Η ΚοινωνίαΟ ΠολιτισμόςΤα πρόσωπαΤο περιβάλλονΗ δικαιοσύνη

 

ΜΝΗΜΕΣ

 

Μνήμες δημιουργίας..Μνήμες αγώνωνΜνήμες δοκιμασιώνLacrimae rerumΓειτονιές του Αγρινίου

 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 

Πολιτιστικές οργανώσειςΕκδόσεις - ΒιβλίαΆρθρα - ΜελέτεςΤα μνημείαΈργα Τέχνης

 

ΕΙΚΟΝΕΣ

 

Ναοί του ΑγρινίουΤα γεφύριαΤα νεοκλασικάΦυσικές λίμνεςΟι καπναποθήκες

 

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

 

Φυσικά αξιοθέαταΑρχαιότητεςΗ γέφυρα Ρίου - ΑντιρρίουΤο βελανιδοδάσος

 

ΚΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

 

Το ΘέατροΟ ΚινηματογράφοςΗ ΜουσικήΟ ΛόγοςΤα εικαστικά

 

 

Aλλες επιλογές και προτάσεις:


Eυγένιος Γιαννούλης, ο Αιτωλός, από το Μέγα Δένδρο..O Αχελώος, το μεγάλο ποτάμι  της Αιτωλ/νίας...Η Παρθένα του Σώχου, ένα έργο τέχνης στο Αγρίνιο...Ο σιδηροδρομικός σταθμός και τα τρένα των ΣΒΔΕ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ:

Θόδωρος Παπαδημητρίου

ΘΕΜΑΤΑ:Τα χαλκούνια στο Αγρίνιο


MNHMH:

ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΧΑΡΑΤΣΑΡΗ, ιατρού,

Εκεί, στην καρδιά του καλοκαιριού κι αφού μια μέρα πριν αντικρύσαμε το φεγγάρι του Αυγούστου-το τελευταίο για κείνον φεγγάρι-και δύο μέρες πριν, αγγίξαμε τη γαλήνια θάλασσα στην τελευταία για κείνον διαδρομή, αφήνοντάς μας  έκπληκτους στην απόγνωση και την αγωνία της απώλειας, πέρασε στη θεία γαλήνη  και αναπαύεται στη γη της πόλης μας - ο ακούραστος γιατρός  Μιλτιάδης.   Γεννήθηκε στο Αγρίνιο, σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και με την αγωνία του ανθρώπου να προοδεύσει έζησε και εργάστηκε ακαταπόνητα  με ευσυνειδησία και αγάπη   στην  πόλη μας, το Αγρίνιο.  Χαρισματικός και πολυτάλαντος με την ευγένεια του πνευματικού ανθρώπου, έντιμος με την ουσία του όρου, στηριγμένος στις ικανότητες και το μόχθο του, πιστός στον όρκο του Ιπποκράτη, άσκησε με  επιτυχία το ιατρικό λειτούργημα σχεδόν  πενήντα χρόνια.

Απλός και ταπεινός ταύτισε τον  ώριμο βίο του  με την προσφορά.Τον διέκρινε μια μετρημένη πειθαρχία, με ιδιαίτερα καλλιεργημένη τη δύναμη του πνεύματός του. Η ακεραιότητα, η ευθύτητα, η απλότητά του ήταν γνωρίσματα του χαρακτήρα του.

Υπήρξε  ανυποχώρητος και ασυμβίβαστος στις σταθερές του αξίες, άνθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες, συμπάθεια και σεβασμό στους συνανθρώπους του, ευγενής, ορμητικός στις σκέψεις, φιλικός στη διάθεσή του, ευτυχής όταν έδινε χαρά στους φίλους του. Έλεγε   πάντα την  αλήθεια για ό,τι πίστευε ήρεμα και καθαρά  και  άκουγε τους άλλους με προσοχή, αφού, όπως έλεγε, ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία.

Με  ευγένεια και  καλοσύνη μοιράζονταν  πρόθυμα την πλούσια εμπειρία του που απέρρεε από την πολύχρονη σοφία και γνώση του   που την παραχωρούσε απλόχερα  στα νιάτα που υπεραγαπούσε.

Αγαπούσε πολύ τη μουσική και την τέχνη σ όλες τους τις μορφές, τις μικρές και μεγάλες αποδράσεις στην γαλήνη της φύσης, στο βουνό και τη θάλασσα  και η συμπεριφορά του είχε κάτι το ξεχωριστό και ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο. Τον διέκριναν η ειλικρίνεια, η ευγενική  παρουσία του, η βαθειά του παιδεία, ο τρόπος που ήθελε να μοιράζεται τις γνώσεις του, η μεγάλη κοινωνικότητά του.

Υπήρξε  απλός και ανεξίκακος και όσοι τον γνώρισαν από κοντά έχουν  να πουν  ότι δεν θα ξεχάσουν την καλοσύνη του, τη σπάνια  σαν μικρού παιδιού καρδιά που έκρυβε μέσα του.Κάθε μέρα του τη ζούσε όμορφα και πάντα, όταν βρισκόμασταν, είχε κάτι όμορφο να μας διηγηθεί, κάτι ωραίο να μας προτείνει .

΄Ήταν ολοφώτεινος  της ψυχής του ο κόσμος …Με την ακούραστη, καλή  και ευγενική  σύντροφο της ζωής του,΄Εφη, πορεύτηκαν στο μονοπάτι της ζωής στηρίζοντας  και αλληλοσυμπληρώνοντας  μοναδικά ο ένας τον άλλον, με αγάπη, καλοσύνη και χαμόγελο  και απέκτησαν  οικογένεια  με προσφορά στην κοινωνία μας.

Είχε  πίστη στο Θεό και  η ψυχή του υπήρξε ήρεμη και γαληνεμένη και  οι σκέψεις του απλές, χωρίς προλήψεις  και προκαταλήψεις. Ήταν πάντοτε ευδιάθετος κι εμείς οι φίλοι του γνωρίζαμε καλά πως ήταν ευτυχισμένος.Με τη φυγή του δεν ορφάνεψαν μόνο  η οικογένεια κι οι συγγενείς . Ορφάνεψαν και η αγάπη κι η  φιλία.

΄Ολοι εμείς που τον γνωρίσαμε, καταθέτουμε σήμερα στη μνήμη του ευλαβικά   μια ανθοδέσμη ζωντανών στιγμών. Στιγμές, που δημιουργούν την  εικόνα του. Μια εικόνα που αναζητεί τη διαφάνειά της  σε χίλια κομμάτια σπασμένη στων ματιών μας τις λίμνες.Αν είναι αλήθεια πως πεθαίνουν μόνο όσοι τους λησμονούν, εκείνος θα είναι πάντα κοντά μας, άχρονη παρουσία, στην ψυχή και την καρδιά μας, αφού  οι νοσταλγικές μνήμες μας  και  η   αγάπη μας θα  δίνουν διάρκεια στον ανελέητο χρόνο.

Θα τον σκεφτόμαστε όπως υπήρξε, ακέραιο, ευθυτενή, με  εκείνο το αίσθημα ευθύνης να παλεύει άλλοτε με τη ζήση κι άλλοτε με τα οράματα, συνδυάζοντας   την αξιοπρέπεια της απλότητας και τη δύναμη της  πηγαίας καλοσύνης  με την υποχρέωση του καθήκοντος.Όσο περνάει ο καιρός, λιγοστεύει η ποιότητα τέτοιων  ανθρώπων και είμαστε ευτυχείς που έζησε μαζί μας.

Θα τον σκεφτόμαστε ως υπερασπιστή ενός στέρεου σχήματος ζωής, πουμε  το ζωτικό βάθος του σκεπτόμενου ανθρώπου   συνδύασε  την πνευματικότητα με την  πολυσχιδή δράση.

Θα τον σκεφτόμαστε ήδη γνώστη των μυστικών του  υπερκόσμιου σύμπαντος, γαληνεμένο στην άκρα σιωπή, στον απόλυτο χρόνο, ενώπιοντου «Παλαιού των Ημερών του Τρισαγίου», εκεί  όπου όλα είναι πιο λαμπερά από τη συμβατική ζωή, πιο φωτεινά, ανώδυνα και λευκά σαν αχτίδα φωτός.

Υποκλινόμαστε  στην άχρονη παρουσία του με την  υπόσχεση πως σε κάθε στιγμή  του μέλλοντός μας θα είναι κοντά μας!

Βασιλική Κ. Μαραγιάννη