Σάββατο, 26. Νοεμβρίου 2016
 

 

Πρόσωπα :

Βασιλική Ανδρ. Λανάρα

 

Ένα κείμενο* του Χριστόδουλου Εμμ. Θεοδωρόπουλου


Με αφορμή το δημοσίευμα της τοπικής Εφημερίδος του Αγρινίου ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, της 25-4-2011 και εν συνεχεία και της ΡΙΖΑΣ (Τεύχος 80), που αναφέρονται στα αποκαλυπτήρια της προτομής της Βασιλικής Λαναρά, που στήθηκε έξω από το Αμφιθέατρο του Κεντρικού Κτηρίου του Τμήματος Νοσηλευτικής, στο Γουδί, ο νους μου πήγε πολλές δεκαετίες πίσω, στη συμμαθήτρια μου του Β' Δημοτικού  Σχολείου  Αγρινίου. 

Παρά το γεγονός ότι η τάξη αριθμούσε περί τους εκατόν μαθητές και μαθήτριες, η Βασιλικούλα (έτσι την ονομάζαμε) ξεχώριζε. Την ενθυμούμαι με το φιόγκο στα μαλλιά, με την καθαρή και επιμελημένη φορεσιά της. να κατηφορίζει προς το Σχολείο μαζί με όσα Λαναράκια, φοιτούσαν στο Δημοτικό (οικογένεια πολυμελής με πέντε κορίτσια και ένα αγόρι, μεγαλύτερο της Βασιλικούλας, το Νίκο). Ως μαθήτρια, χωρίς να επιδεικνύεται, ξεχώριζε για την επιμέλειά της, την ευφυϊαν της και την σεμνότητά της, που την συνόδευε σε όλη της την ζωή.

Αναλογίζομαι τώρα, πως αυτό το αθόρυβο  και σεμνό κορίτσι έκρυβε μέσα του τόση δύναμη και πείσμα, που εκδηλώθηκε, μετά από όχι και πολλά χρόνια, σε έργα αγάπης προς τον συνάνθρωπο, έργα που δεν ήσαν παροδικά, αλλά ολοκλήρου ζωής. Αλλά και πως με την αξιοσύνη της, ανήλθε στις ανώτατες βαθμίδες της Εκπαίδευσης και ειδικότερα στον Νοσηλευτικό Τομέα.

Αλλ' ας επανέλθω στις αναμνήσεις μου. Από το Δημοτικό αποφοιτήσαμε από την Δ' Τάξη του Δημοτικού. Με την ίδρυση των οκταταξίων Γυμνασίων και τον διαχωρισμό του Γυμνασίου Αγρινίου σε Αρρένων και θηλέων, η Βασιλική ενεγράφη στο Γυμνάσιο θηλέων Αγρινίου, απ' όπου απεφοίτησε το  1947. Έζησε και αυτή, όπως και όλοι μας,  στην φοβερή  και ιστορική δεκαετία του 1940, τα γεγονότα και τις φοβερές στερήσεις του Μεγάλου Πολέμου, της Κατοχής και της Μετακατοχικής  περιόδου,  δεκαετίας,  γνωστής στους νεωτέρους από τις αφηγήσεις μεγαλυτέρων και από πάσης φύσεως γραπτά κείμενα, αντικειμενικά   αρκετά και διαστρεβλωμένα τα περισσότερα, αλλά περισσότερον γνωστής σε όλους εμάς, που την ζήσαμε και σηκώσαμε το βάρος της.

Ήταν η εποχή της δημιουργίας των πάσης φύσεως πολιτικών, αντι-στασιακών και θρησκευτικών οργανώσεων, αλλά και εποχή των στερήσεων, της αυταπάρνησης και της θυσίας.

Η Βασιλική εντάχθηκε στο Χριστιανικό Κίνημα, στο οποίο έμεινε πιστή άχρι θανάτου.

Έτσι η απόφαση της το 1947, μετά την αποφοίτηση της από το Γυμνάσιο, να αφιερωθεί στην υπηρεσία του συνανθρώπου. ως Αδελφή Νοσοκόμα, ήτο συνεπής με την μέχρι τότε ζωή της και την χριστιανική της ιδεολογία. Είχε όλα τα προσόντα να εισαχθεί σε οποιαδήποτε Πανεπιστημιακή Σχολή θα επέλεγε. Όμως, συνεπαρμένη από τα ιδεώδη της, άρχισε από τα ταπεινά. Ευρισκόμεθα, τότε (1947). σε εποχή, που εκατοντάδες κοπέλες, των χριστιανικών οργανώσεων, από το Αγρίνιο και από όλη την Ελλάδα, κυριολεκτικά εθυσίασαν τον εαυτό τους, ως Αδελφές Νοσοκόμες, χωρίς συνδικαλισμούς και χωρίς υλικές απόλαυες. Ήταν η εποχή της καλής λειτουργίας των Νοσοκομείων των Αθηνών, αφού δεν είχαν επιπέσει ακόμη στα Δημόσια Νοσοκομεία,  τα κοράκια των πολιτικών κομμάτων και των πάσης φύσεως κυκλωμάτων, που ερήμαξαν το Δημόσιο χρήμα των Νοσοκομείων και τα έφεραν, μαζί με τον τόπο μας. στα σημερινά χάλια.

Λόγω των μεγάλων της ηθικών και πνευματικών προσόντων, σύντομα εξελίχθηκε, στον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ Αθηνών όπου τοποθετήθηκε. Ως Προϊσταμένη Κλινικών και ως Διευθύνουσα επί σειράν ετών του Νοσοκομείου, η Βασιλική Λαναρά άφησε εποχή. Πλήθος συμπατριωτών μας, που ενοσηλεύθησαν   στον   ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ανεφέροντο με τα καλλίτερα λόγια για τη Βασιλικούλα.

Η έφεση της, για ανώτατες σπουδές, την οδήγησε με υποτροφία στη Βοστώνη των Η.ΠΑ. όπου διέπρεψε στον Κλάδο της Νοσηλευτικής, ανακηρυχθείσα Διδάκτωρ στο ως άνω Πανεπιστήμιο, ένα από τα αρχαιότερα και μεγαλύτερα της Αμερικής. Στη Βοστώνη παρέμεινε επί πενταετίαν και ακολούθως, πάντοτε ασχολούμενη με την Νοσηλευτική, επεσκέπτετο, όλα τα μέρη του κόσμου, με διαλέξεις και οργανώσεις πάσης φύσεως Σεμιναρίων. Επόμενο ήταν, μετά τόσες σπουδές και με την τέλεια γνώση της αγγλικής, που μιλούσε σαν τη μητρική της γλώσσα, να ενδιαφερθεί και να συμβάλει καθοριστικά στην ίδρυση Πανεπιστημιακού Τμήματος Νοσηλευτικής στην Ελλάδα. Έτσι με την ίδρυση του εν λόγω Τμήματος, δίκαια εξελέγη ως πρώτη Τακτική Καθηγήτρια Νοσηλευτικής σ'αυτό.

Ακολούθησαν πάσης φύσεως διακρίσεις: Πρόεδρος του Εθνικού Συνδέσμου Νοσηλευτών Ελλάδας ( 1992 - 2000). Πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Νοσηλευτική Εκπαίδευση το 1990 - 1994. Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Εκπαίδευσης Επιστημόνων.

Η μεγαλύτερη της όμως διάκριση και αναγνώριση ήταν η εκλογή της ως μέλος της Διοίκησης του Διεθνούς Συμβουλίου Νοσηλευτών (International Council of Nurses 1997 - 2001) που την έκανε γνωστή στις πέντε ηπείρους.

Η συγγραφική της δραστηριότητα είναι πλούσια, σε Ελληνικούς και ξενόγλωσσους τίτλους, ενώ τα βιβλία και τα άρθρα της. εφοδιάζουν με νέες γνώσεις, τις Βιβλιοθήκες όχι μόνον της Ελλάδος, αλλά και του Εξωτερικού. Η καθημερινή της συμπεριφορά χαρακτηριζόταν, από ανεπιτήδευτη απλότητα, έμφυτη ευγένεια, γνήσια καταδεκτικότητα, συζητούσε πάντοτε ήρεμα το οποιοδήποτε ιατρικό ή άλλο ζήτημα, βοηθούσε τους νεώτερους, σεβόταν την προσωπικότητα του άλλου είτε συμφωνούσε, είτε όχι μαζί του. Ήταν ο άνθρωπος με το άψογο ήθος. Δίκαια απεκλήθη ΜΕΓΑΛΗ ΔΑΣΚΑΛΑ και η προτομή της. που στήθηκε την 7-4-2011. έξω από το Αμφιθέατρο του Κεντρικού Κτηρίου του Τμήματος Νοσηλευτικής στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου 123, στο Γουδί, αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στη Μεγάλη αυτή Ελληνίδα. Καιρός να την τιμήσει και η γενέτειρα της, η πόλη του Αγρινίου, με μια δημοτική οδό με το όνομα της.-

Τα έργα της μένουν εις τον αιώνα, ενδεικτικά δε μεταφέρω, σχετικά με τον τρόπο που εσκέπτετο και εκινείτο, δικά της λόγια, μέσα από το βιβλίο της: Ηρωϊσμός και Νοσηλευτική: Η κοινωνία δεν μπορεί να επιζήσει μόνο με τον ηρωισμό, που επαινείται στην ιστορία. Η κοινωνία γαλουχείται κυρίως με τον αφανή ηρωισμό, ο οποίος δεν ελκύει τους ιστορικούς, ούτε διεγείρει τη φαντασία των ποιητών και των μεγάλων συγγραφέων, ούτε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι εκείνος, για τον οποίο ελάχιστα μιλούν και ασκείται στις πλέον άγνωστες σφαίρες στην καθημερινή μας ζωή.

Το τέλος της Βασιλικούλας υπήρξε oσιακό, όπως οσιακή υπήρξε και ολόκληρη π ζωή της. Η Αδελφότητα της ΕΥΝΙΚΗΣ στην οποία ήταν εντεταγμένη, συμπαραστάθηκε παραδειγματικά και με αφοσίωση, κατά την διάρκεια της ασθενείας της και της μακροχρόνιας δοκιμασίας της μέχρις ότου παρέδωκε τον πνεύμα της στον δικαιοκρίτη Θεό, την 23-2-2009. Κλείνω τις ως άνω σκέψεις μου με αναφορά σε παράγραφο εκ της Σοφίας Σειράχ της Παλαιάς Διαθήκης: Το σώμα αυτής εν ειρήνη ετάφη και το όνομα αυτής εις γενεάς γενεών.-

------------------

*Το κείμενο του κ. Χριστόδουλου Θεοδωρόπουλου πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ρίζα"  (τεύχος 81 σελ 38)


 


 

 
 

ΠΡΟΣΩΠΑ

 
 
Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές