Κυριακή, 10. Ιουνίου 2018
 

 

 Σχόλια και σημειώσεις ενός Αιτωλού

 

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Οι περιπέτειες και το μέλλον του Πανεπιστημίου Δυτ. Ελλάδος

Λειτούργησε ως καρικατούρα όπως διατείνονται οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών;

Όπως είναι γνωστό, το έτος 1998 με το Π.Δ. 96/15-4-1998 ιδρύθηκε του Πανεπιστημιακό Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων και Διοίκησης Επιχειρήσεων Αγροτικών Προϊόντων και Τροφίμων, που άρχισε να λειτουργεί στην πόλη του Αγρινίου από το ακαδημαϊκό έτος 1998-1999 ως Τμήμα που ανήκε στη Σχολή Διαχείρισης Φυσικών Πόρων & Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.  Η  ίδρυση και η αρχική λειτουργία του Τμήματος αυτού έγινε με τη συγχρηματοδότηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης και Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης (Ε.Π.Ε.Α.Ε.Κ) του Β΄Κ.Π.Σ. Στη συνέχεια, το Τμήμα  αυτό εντάχθηκε στο αυτόνομο Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας που ιδρύθηκε με το νόμο 3794/2009. Όμως με το ΠΔ. 89/2013 (ΦΕΚ 130,τ.Α) καταργήθηκε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας και το Τμήμα, που λειτουργεί στο Αγρίνιο, εντάχθηκε στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών (ΠΔ. 97/2013 ΦΕΚ 134 τ. Α). Να σημειωθεί ότι για τα πρώτα 18 έτη σπουδών  ο αριθμός των αποφοίτων αριθμούσε  657. Δηλαδή αποφοιτούσαν μόλις 36 σπουδαστές.

Η κατάσταση όμως της λειτουργίας του τμήματος αυτού δεν ενέπνεε πια αισιοδοξία για το μέλλον. Τα σημάδια της παρακμής ήταν πλέον ορατά. Περιγράφονται με ζοφερά χρώματα από τους καθ ύλην αρμοδίους καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών σε πρόσφατη έγγραφη (12.06.2017) ανακοίνωσή τους. Την παραθέτουμε:

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας δεν είναι μια φρέσκια ιδέα. Έχει υπάρξει, έχει λειτουργήσει για τρία χρόνια, (2010-2013), και έχει αποτύχει οικτρά. Στην διάρκεια αυτής της σκοτεινής περιόδου, σε αντίθεση με κάποιους τοπικούς παράγοντες οι οποίοι πανηγύριζαν, βιώσαμε μια απίστευτα παρακμιακή και παρασκηνιακή ατμόσφαιρα όπου στο κάθε μας βήμα συναντούσαμε καταστάσεις απύθμενης σύγχυσης, προχειρότητας, ασυνέπειας και ιδιοτέλειας. Αυτή η εμπειρία υπήρξε βαθύτατα τραυματική για όλους μας (φοιτητές, διδακτικό-ερευνητικό προσωπικό, και διοικητικό προσωπικό).

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας στελεχώθηκε, πρόχειρα και χωρίς σχεδιασμό, από άτομα τα οποία, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν διέθεταν την ελάχιστη εμπειρία και τις γνώσεις ή τις ικανότητες που απαιτεί η εύρυθμη λειτουργία ενός ακαδημαϊκού χώρου και ιδιαίτερα ενός Τμήματος όπως το δικό μας με εξαιρετική ερευνητική δυναμική και διακεκριμένους παγκοσμίως Ακαδημαϊκούς Δασκάλους υψηλού κύρους και ήθους. Εξαιτίας της ένταξής του σε αυτό το μόρφωμα, το Τμήμα μας υπέστη μια απίστευτη ταλαιπωρία με πολύ επιβαρυντικές συνέπειες και με σημαντικότερη την απώλεια με μετακινήσεις, μετακλήσεις, και άλλες διαδικασίες 10 εκλεκτών συναδέλφων οι οποίοι οδηγήθηκαν σε φυγή πρωτίστως υπό την απειλή του υποβόσκοντος εφιάλτη μιας πιθανής επανίδρυσής του.

Από το 2013 το Τμήμα ανήκει στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών, ανήκουμε και υποστηριζόμαστε από ένα μεγάλο, καταξιωμένο και δυνατό Πανεπιστήμιο το οποίο μας προσφέρει ποιοτικά υψηλού επιπέδου διοικητική υποστήριξη και συνεισφέρει με επαγγελματικά και ακαδημαϊκά υπεύθυνο τρόπο στην επίλυση των συσσωρευμένων προβλημάτων μας. Οι φοιτητές μας και οι απόφοιτοι μας είναι πλέον φοιτητές και απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πατρών και αυτό το δυναμικό κεκτημένο δεν μας επιτρέπεται να το απεμπολήσουμε.

Σήμερα το Τμήμα ΔΠΦΠ βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο μεταίχμιο. Βγήκε βαθύτατα τραυματισμένο από την αλήστου μνήμης περίοδο του Πανεπιστημίου Δ. Ελλάδας και επιβιώνει οριακά αφενός λόγω των εντονότατων προσπαθειών των καθηγητών, φοιτητών και διοικητικού προσωπικού και αφετέρου λόγω της διαρκούς υποστήριξης και αιμοδοσίας του από το Πανεπιστήμιο Πατρών.

Η ίδρυση ενός Πανεπιστημίου πρέπει να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι οικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Η οικονομική ανάπτυξη μιας περιοχής στην οποία ιδρύεται ένα Πανεπιστήμιο οφείλει να είναι η συνέπεια και όχι ο στόχος της ίδρυσής του. Τα τρία τμήματα βρίσκονται στο Αγρίνιο εδώ και μια εικοσαετία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πρόοδο της περιοχής. Ωστόσο, η μυωπική αντιμετώπιση τους από τοπικιστικούς, εγωιστικούς μηχανισμούς και παράγοντες τροχοπέδησε την ανάπτυξη τους και δημιούργησε το σημερινό αδιέξοδο.

Για τους ανωτέρω λόγους και με βαθύ αίσθημα ευθύνης απέναντι στους φοιτητές μας και τις οικογένειες τους αλλά και στο εικοσαετές ακαδημαϊκό έργο που επιτελείται στο Τμήμα μας, αρνούμαστε να επιστρέψουμε στο θλιβερό παρελθόν του Πανεπιστημίου Δ. Ελλάδας, μιας καρικατούρας Πανεπιστημίου, καθώς το παρελθόν αυτό δεν αποτελεί απλώς απειλή για εμάς αλλά περισσότερο προσομοιάζει με ζοφερό εφιάλτη.

 Έτσι, πριν ένα μήνα (τέλη Ιουλίου 2017) με πρωτοβουλία φορέων του Αγρινίου, ήτοι του Δημάρχου Αγρινίου Γ. Παπαναστασίου, του Περιφερειάρχη Αιτωλ/νιας Α. Κατσιφάρα, των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Βαρεμένου και Μ. Τριανταφύλου,  του βουλευτή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Δ. Κωνσταντόπουλου και του Προέδρου του Επιμελητηρίου Αιτωλ/νιας Π. Τσιχριτζή, πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, με στόχο την Επανίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας. Μετά το πέρας της συναντήσεως αυτής ειπώθηκε ότι το κλίμα που επικράτησε στη συνάντηση αυτή ήταν θετικό, αλλά ο Υπουργός επιφυλάχτηκε να  δεσμευθεί και να αποφασίσει. Πέρασε από τότε ένας μήνας που τον κάλυψε άκρα του τάφου σιωπή. Σιωπή που προοιωνίζεται δυσμενείς αποφάσεις ή προσωρινά μπαλώματα με λαϊκίστικα χρώματα, όπως αυτά που οδήγησαν  στην ίδρυση του Πανεπιστημίου χωρίς επαρκή θεμέλια. Κάποτε πρέπει και οι πολίτες και οι εκπρόσωποί του να ενστερνιστούν ότι οι διεκδικήσεις και οι επαγγελίες απαιτούν γνώση των συνθηκών, μελέτη των προϋποθέσεων και δύσκολες (αν όχι δυσάρεστες) αποφάσεις. Παράλληλα οι βαρείς χαρακτηρισμοί για τον τρόπο της μέχρι τώρα λειτουργίας του Πανεπιστημίου, όσο χρόνο αυτό υπήρχε και λειτουργούσε, απαιτούν επίσης απόδοση συγκεκριμένων ευθυνών  σε πρόσωπα που αποφάσιζαν και σε πρόσωπα που εφάρμοζαν.

Αυγουστος 2017



Μια επιστολή του Αθ. Παλιούρα:

Κύριε διευθυντά

Η Αιτωλοακαρνανία δεν ζητεί ίδρυση πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο υπάρχει. Είναι ζωντανή και δυναμική πανεπιστημιακή μονάδα στο Αγρίνιο. Δεν έχει μόνο όνομα (ο υπουργός Στυλιανίδης του έδωσε προχθές επίσημα όνομα: Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδος – όνομα για το οποίο συμφωνούμε) και δεν έχει διοικούσα. Ο ιδρυτικός νόμος του 1998 (πέρασαν 10 χρόνια!) καθορίζει τη μετεξέλιξή του σε αυτόνομο πανεπιστήμιο. Μέχρι την αυτονόμησή του υπάγεται διοικητικά και επιστημονικά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Η εκκρεμότητα της αυτονομίας κρατάει 10 ολόκληρα χρόνια. Απίστευτο και απαράδεκτο. Η εκάστοτε πρυτανεία των Ιωαννίνων δεν προωθούσε με τον ρυθμό που έπρεπε τα ζητήματα της Πανεπιστημιακής Σχολής Αγρινίου για δύο λόγους που ξέρουν καλά οι γνωρίζοντες τα πράγματα από μέσα. Τα Ιωάννινα έχουν οικονομικά οφέλη από το Αγρίνιο και βέβαια στις καθηγητικές θέσεις προωθούν τους ημετέρους. Ως πρώτος πρόεδρος στην Πανεπιστημιακή Σχολή Αγρινίου, μπορώ υπεύθυνα να σας απαριθμήσω το μέχρι σήμερα δυναμικό της: τρία τμήματα με υψηλό δείκτη επιστημοσύνης (η ποιότητα του κ. Μασσαλά), τρία μεταπτυχιακά με πολύ καλό επιστημονικό επίπεδο, 1.550 φοιτητές εν ενεργεία, περίπου πενήντα καθηγητές (μέλη ΔΕΠ), άλλοι τόσοι διδάσκοντες με τον νόμο 407, δώδεκα εργαστήρια καλά εξοπλισμένα, δύο ιδιόκτητα κτίρια 5.000 τ.μ., έτοιμη έκταση 500 στρεμμάτων για πανεπιστημιούπολη, μια Αιτωλοακαρνανία που έχει τεράστιες δυνατότητες όχι μόνο για ανάπτυξη πανεπιστημιακών τμημάτων, αλλά και ερευνητικών κέντρων στις πόλεις της, κέντρα μελέτης ορεινών όγκων, υδροβιοτόπων, υδατικών πόρων, φυσικών πόρων σε μια ευλογημένη περιοχή με ιστορία 5.000 ετών. Ξέρετε ποια είναι η μεγάλη ατυχία (και δεν είναι καθόλου τυχερή η Δυτική Στερεά όπως γράφετε) για την Αιτωλοακαρνανία; Οτι προηγείται από τα τρία νεότευκτα πανεπιστήμια (Πελοποννήσου, Δυτ. Μακεδονίας, Κεντρικής Στερεάς) χρονικά και τυπικά. Και ακόμα δεν μπορεί να αναπνεύσει γιατί πολλές αιτίες το κρατάνε (το κρατούσαν ώς τον Στυλιανίδη) καθηλωμένο.

Αθανασιος Παλιουρας - Ομ. καθηγητής Βυζ. Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

 

(Η επιστολή του κ. Παλιούρα δημοσιεύτηκε και στην "Καθημερινή" της  10-10-2008)

 

 

 

 

Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές