ΓΕΓΟΝΟΤΑ KΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

Τα γεγονότα είναι ιερά, οι κρίσεις ελεύθερες


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Κατά την περίφημη μειοψηφία του μεγάλου αμερικανού δικαστή Ο. W. Holmes στην υπόθεση R. Schwimmer: ... αν υπάρχει κάποια συνταγματική αρχή που επιβάλλει μεγαλύτερη προσήλωση από τις άλλες, αυτή είναι η αρχή της ελευθερίας της σκέψης - και συνακόλουθα της έκφρασής της. Όχι της ελευθερίας της σκέψης γι' αυτούς που συμφωνούν μαζί μας, αλλά της ελευθερίας για τη σκέψη την οποία μισούμε....

 

 

 

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

 

Η βιολογική καλλιέργεια στην Αιτωλ/νία

 Όπως όλοι γνωρίζουμε, κανένα νοσοκομείο στη χώρα μας δεν είναι σε θέση να μας πεί επακριβώς τα στοιχεία κόστους και εσόδων του. Μητρώο αγροτών δεν διαθέτουμε, δεν ξέρουμε  τον αριθμό ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε βέβαια τον αριθμό των συμβασιούχων. Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των αυθαιρέτων, των ημιυπαίθριων και των χωματερών. Δεν γνωρίζουμε επίσης τις δασικές περιοχές, ούτε τις δημόσιες εκτάσεις, αφού δεν έχουμε σε ολοκληρωμένη μορφή ούτε δασολόγιο ούτε κτηματολόγιο. Οι μισοί δικαιούχοι αναπηρικών συντάξεων στο ΙΚΑ λέγεται ότι είναι εικονικοί. Όπως, εξ άλλου, έγγραφε πρόσφατα στην Καθημερινή η  Λίνα Γιάνναρου, ενώ  η Ελλάδα φαίνεται σε αναλογία να είναι 8η χώρα παγκοσμίως σε αριθμό παραγωγών βιολογικών προϊόντων και να δραστηριοποιούνται περίπου 25.000 επιχειρηματίες στη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία, τα περισσότερα από αυτά δεν φτάνουν στους καταναλωτές. Το μυστικό, γράφει η κ. Γιάνναρου, είναι ότι μόλις 4.000 από τους 25.000 παραγωγούς διαθέτουν προς πώληση τα προϊόντα τους ως βιολογικά. Οι υπόλοιποι βιολογικοί καλλιεργητές φαίνεται ότι έχουν απλώς υποκύψει στις σειρήνες των επιδοτήσεων. Παράδειγμα: Από το 2004 που ξεκίνησαν τα προγράμματα των επιδοτήσεων του τρίτου Κοινοτικού πλαισίου στήριξης, η Αιτωλοακαρνανία έγινε ο πρώτος νομός της χώρας στη βιολογική γεωργία με περίπου 3.500 παραγωγούς. Όμως πουθενά δεν βρίσκει κανείς βιολογικά προϊόντα με προέλευση το νομό μας.

Φυσιολογικό ίσως, αφού για να λάβει κάποιος επιδότηση για την παραγωγή βιολογικών προϊόντων δεν χρειαζόταν να είναι κατ’ επάγγελμα αγρότης, ενώ δεν χρειαζόταν καν να προσκομίσει οποιοδήποτε αποδεικτικό ότι πράγματι παράγει βιολογικό προϊόν! Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους οι νεοεισερχόμενοι στον χώρο της βιολογικής γεωργίας καταπιάνονται με εύκολες καλλιέργειες, όπως για παράδειγμα δημητριακά (κυρίως σκληρό σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, αραβόσιτο, μαλακό σιτάρι και σίκαλη, χορτοδοτικά φυτά (τα φυτά από τα οποία μπορούν να παραχθούν ζωοτροφές) και ελαιόδεντρα. Τι κι αν τη μεγαλύτερη ζήτηση στην Ελλάδα καταγράφουν τα φρούτα και τα λαχανικά; Αυτά αποτελούν πιο δύσκολες καλλιέργειες κι έτσι επιλέγονται κατά κύριο λόγο από πιο συνειδητοποιημένους παραγωγούς. Γι’ αυτό και σε αυτά τα προϊόντα, οι εισαγωγές καλύπτουν πάνω από το 50% της ζήτησης. Σχεδόν παντελή έλλειψη στην αγορά εμφανίζουν και τα ζωικά προϊόντα.

Και διερωτάται η κ. Γιάνναρου: -Πού πάνε τελικά τα προϊόντα που παράγονται με βιολογικές μεθόδους σε όλη τη χώρα; Με δεδομένο ότι πολλοί παραγωγοί έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα της βιολογικής γεωργίας απλώς και μόνον για να καρπωθούν τις επιδοτήσεις, δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να προωθήσουν τα προϊόντα τους με τη σφραγίδα του βιολογικού. Οι περισσότεροι τα διοχετεύουν στην αγορά ως συμβατικά. Εξάλλου, σε πολλές περιπτώσεις, δεν πρόκειται για προϊόντα αξιώσεων, μιας και βιολογική καλλιέργεια δεν σημαίνει μόνο όχι φυτοφάρμακα και λιπάσματα, αλλά ιδιαίτερες γνώσεις και φροντίδα και πολύ μεράκι.

Δεν φταίει όμως μόνο αυτό για την έλλειψη ελληνικών βιολογικών προϊόντων από τα ράφια. Η βιολογική αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή μαστίζεται και από την παντελή έλλειψη δικτύων για την προώθηση των προϊόντων στα μεγάλα κέντρα. Ο κλήρος στη χώρα μας είναι μικρός και κατακερματισμένος - οι ποσότητες που παράγονται, ακόμα και από ανθρώπους με μεράκι, είναι κατά κύριο λόγο πολύ μικρές και συχνά δεν συμφέρει η μεταφορά τους στα σούπερ μάρκετ των αστικών κέντρων. Το κόστος παραγωγής είναι ήδη υψηλό εξαιτίας του μικρού κλήρου και άλλα ανοίγματα δεν συμφέρουν. Μία λύση θα ήταν η οργάνωση των παραγωγών σε ομάδες ή συνεταιρισμούς με στόχο την προώθηση των προϊόντων τους, αλλά φαίνεται ότι το συνεργάζεσθαι δεν είναι αγαπημένο σπορ των Ελλήνων. Προσυπογράφουμε τις παρατηρήσεις της κ. Γιάνναρου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ & ΣΧΟΛΙΑ...

Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές