Η
ρύπανση των τοίχων με διαφημιστικές και
πολιτικές αφίσες, αυτοκόλλητα και σπρέι,
έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο, για το
οποίο έχουν τις ευθύνες τους όχι μόνο η
δημοτική αρχή, αλλά και μια γενικευμένη
ανοχή των πολιτών έναντι της παραβατικότητας
των νέων. Μια άμετρη νεολατρία έχει
οδηγήσει δυστυχώς στην αντίληψη να
θεωρείται «δικαίωμα έκφρασης» η ρύπανση των
δημόσιων και ιδιωτικών χώρων, σε μια εποχή
μάλιστα, όπως η σημερινή, όπου η έκφραση
ενοχλητικών και επαναστατικών ακόμα
αντιλήψεων με το λόγο και την τέχνη δεν
είναι μόνο συνταγματικά κατοχυρωμένη και
ανεμπόδιστη, αλλά είναι και οπλισμένη με
σύγχρονα μέσα διάδοσης που η προηγούμενη
γενιά δεν ήταν δυνατό να φαντασθεί. Κάποτε
βέβαια στο παρελθόν η διαμαρτυρία δεν είχε
τρόπους νόμιμους να εκφρασθεί και ήταν
παράνομη, η δε έκφρασή της είχε κόστος και
απαιτούσε τόλμη και ρίσκο σοβαρό. Σήμερα,
δυστυχώς, κάθε παρανομία στα μέσα έκφρασης
(ρύπανση, καταστροφή, βεβήλωση κλπ) όχι μόνο
είναι ανέξοδη και πολύτροπη, αλλά επί πλέον
βαφτίζεται και ως διαμαρτυρία!. Ας τολμήσει
επί τέλους η δημοτική μας αρχή να
προστατεύσει τουλάχιστο το μνημείο των
πεσόντων στην πλατεία Δημάδη από την
επανειλημμένη ρύπανσή του εκ μέρους των
«διαμαρτυρομένων» νέων. Μια ρύπανση που δεν
σημαίνει μόνο καταστροφή του μνημείου, αλλά
και μέγιστη ασέβεια, όχι μόνον εκ μέρους
εκείνων που την διαπράττουν αλλά και εκείνων
που την ανέχονται
(με ένα
κλικ εδώ βλέπετε φωτογραφία).
