Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού 

Ευήλιο

Παρατηρούσα, όπως φαντάζομαι και αρκετοί συμπολίτες μας, με ευχάριστη έκπληξη, την επιγραφή ενός εμπορικού καταστήματος στο κέντρο του Αγρινίου, με την ωραία και καλαίσθητα γραμμένη ελληνική λέξη «ΕΥΗΛΙΟ». Και αναρωτήθηκα: σε πόσα άλλα καταστήματα βρίσκει κανείς σήμερα ελληνικές επιγραφές;. Δυστυχώς στα περισσότερα έχουν επιτεθεί επιγραφές από λέξεις ξενόγλωσσες, ή και το χειρότερο από ελληνικές λέξεις γραμμένες με ξένα γράμματα. Σαν να βρισκόμαστε σε ξένη χώρα και σε καταστήματα αλλοδαπών. Παράλληλα σημείωσα ότι δύο ή τρία νέα καταστήματα που άνοιξαν στην ίδια πόλη εδώ και λίγο καιρό Κινέζοι φέρουν και κινέζικες επιγραφές παρ όλο ότι κανείς, εκτός από τους ίδιους, δεν γνωρίζει Κινέζικα στην περιοχή μας. Και καλά οι Κινέζοι επιμένουν στην γλώσσα τους και στις λέξεις της  γλώσσας της αρχαίας χώρας τους. Εμείς όμως στο Αγρίνιο;

Βέβαια το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Να θυμίσω ότι η αισθαντική ελληνική λέξη  "παραλία", η ωραία ελληνική λέξη "γιαλός" έγιναν, δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια, "πλάζ". Αντικαταστάθηκαν δηλαδή οι λέξεις αυτές με αυτό το  πρόστυχο λεξίδιο, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που έδωσε ο αλησμόνητος Γιώργος Θεoτoκάς στην ξενόγλωσση αυτή λέξη.  Η καταστροφή των ακτών μας είχε αρχίσει με τη λεκτική μόλυνσή τους.

Έτσι και εδώ η αισθητική των επιγραφών των καταστημάτων μας, αλλά και του περιβάλλοντος γενικά, καταστράφηκε από την ανάμιξη ξενόγλωσσων επιγραφών και από την χρήση ξένων χαρακτήρων για καθαρά ελληνικές λέξεις. Εξέλιπε δηλαδή ο σεβασμός στην ελληνική γλώσσα. Και γλώσσα βέβαια δεν είναι μόνο ο προφορικός, αλλά και ο γραπτός λόγος. Ορθότερα ίσως οφείλουμε να πούμε ότι δεν εξέλιπεν απλώς ο σεβασμός, αλλά περιφρονήθηκε η ελληνική γλώσσα από τους ίδιους εμάς που θέλουμε να ονομαζόμαστε Έλληνες. Η καταστροφή λόγου χάριν που συντελείται σήμερα με τα αυθαίρετα και κακόγουστα, τις πιο πολλές φορές, «γκράφιτι» (σε τοίχους που δεν μας ανήκουν και σε μνημεία που ανήκουν σε όλους) είναι απότοκη αυτής της περιφρόνησης.

Ίσως, σκέπτομαι, να μη είμαστε πλέον άξιοι αυτής της γλώσσας.  Γιατί η  Ελληνική γλώσσα, στην οποία οφείλονται και τα μεγάλα έργα που γράφτηκαν μ αυτήν,  δεν αποτελεί μόvov ουσιαστική γνώση, αλλά και ηθική στάση: μια εσώτατη διάθεση αρετής,  κοσμιότητας, ευπρέπειας. Οι λέξεις εδώ, δηλαδή στον κόσμο των Ελλήνων,  δεν είναι απλό εργαλείο, αλλά συστατικό ανθρωπισμού. Άλλωστε, ο «άνθρωπος» των ελληνικών λέξεων (βλέπετε ετυμολογία της λέξεως «άνθρωπος») είναι ένας άνθρωπος που "σέβεται" και "δέεται" - ουσιαστικά ευγενής, εσωτερικά ενάρετος.


 
 

Πολιτικά

Τόλμη

Ο κ. Βουτσάς και το αίμα

Επικίνδυνες οξύτητες

Υπέρ του ψεύδους και του ψόγου

Οικονομία και πολιτισμός

Η οικονομική κρίση, κρίση πολιτισμού;

Περί τρομοκρατίας

Η βία, η σύνεση και τα συνθήματα

Η βία και η νομιμοποίησή της

Μικροπολιτικά

Μεμψιμοιρίες

Προτιμότερος ο κυνισμός

Δύναμη ή αδυναμία;

Διαφορές

Πως (δεν) θα ανοίξετε φαρμακείο

Για την Παλαιστίνη

Τα προεκλογικά

Νέες εξορίες

Έγκλημα και τιμωρία

Η δίκη του Σαντάμ

 
  
 
 
  Ο Πολιτισμός 
  
 
 
 Περιβάλλον
 
 
  
 
 
  Τα Πρόσωπα
 
 
  
 
 
  
  
 
 
 

Η Παιδεία

 

Ευήλιον

Οι βουλευτές για το Πανεπιστήμιο

Η προτομή του Χατζόπουλου

Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδο

Τι μας ανησυχεί

Ξενόγλωσσες αφίσες

Παιδεία

Αξιοποίηση Καπναποθηκών

 

 
  
 
 
 

Του Δήμου

Ο συνήγορος του δημότη

Ονοματοδοσίες οδών

Η προτομή του Χατζόπουλου

Ξενόγλωσσες αφίσες

Αξιοποίηση Καπναποθηκών

Εκλογές με ελπίδες

Η μοίρα της Μαρίας Δημάδη

Το Αγρίνιο "μαρτυρική πόλη";

 
  
 
 
 

Της Δικαιοσύνης

 

Συνέπεια

Αυτοκτονία - απάντηση

Τι μας ανησυχεί

Έγκλημα και τιμωρία

Η βία και η νομιμοποίησή της

Περί τρομοκρατίας

Υπέρ του ψεύδους και του ψόγου

Η δίκη του Σαντάμ