Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

Αντίβαρο της νομιμότητας τα ανθρώπινα δικαιώματα 

         Γίνεται δεκτό, τουλάχιστο στα πλαίσια της λειτουργίας μιας σύγχρονης δημοκρατίας, ότι η παραβίαση της νομιμότητας και μάλιστα με τη μορφή της επιλεκτικής εφαρμογής του νόμου ή της επιλεγμένης αντίδρασης σε περιπτώσεις μη εφαρμογής, δεν αποτελεί μόνο μια τυπική παράβαση κάποιου νομοθετημένου κειμένου, από την οποία απορρέουν ποινικές ή άλλες συνέπειες  σε βάρος κάποιων. Αλλά αποτελεί κάτι ουσιαστικότερο. Αποτελεί προσβολή της ασφάλειας του ισχύοντος δικαίου και, γενικότερα, προσβολή των αρχών του δικαίου (των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της ελεύθερης πρόσβασης στον φυσικό δικαστή κλπ), δηλαδή των θεμελιακών αγαθών της πολιτειακής οργάνωσης.  

        Και δεν έχει σημασία εάν ο παραβάτης ενεργεί ως ακτιβιστής, μη όντας ο ίδιος υποκείμενο του δικαιώματος ή της υποχρεώσεως,  διαφωνώντας απλώς με την νομοθετική ρύθμιση, εφ όσον στις δικαιοκρατούμενες πολιτείες  ο οποιοσδήποτε διαφωνών διαθέτει ενεργό το δικαίωμα να επιδιώξει, με τις νόμιμες προϋποθέσεις, μεταβολή της μη αρεστής νομοθετικής ρύθμισης.  Σημασία περισσότερο έχει όταν οι συμπεριφορές αυτές, της  παραβίασης της νομιμότητας από ακτιβιστές ή άλλες οργανώσεις, που γίνονται προς όφελος είτε προς βλάβη επιλεγμένων τρίτων,  αντιμετωπίζονται με ανοχή ή σιωπή ιδίως από εκείνους που έχουν ταχθεί να προασπίζονται την νομιμότητα (δικαστικές ή αστυνομικές αρχές, σύλλογοι νομικών κλπ).  Γιατί τότε με αυτές υποσκάπτεται το θεσμικό αντίβαρο της νομιμότητας που είναι τα ατομικά (και ανθρώπινα) δικαιώματα και η διολίσθηση προς αυταρχικά καθεστώτα είναι ζήτημα χρόνου. 

Ιούλιος 2017


Εκτελεστές ...ιδεωδών

     Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι θυσιάζουμε τους άλλους παρά τον εαυτό μας στην εξυπηρέτηση των ιδεωδών μας. Και η μεν αυτοθυσία στην υπηρεσία των ιδεωδών μας θα ήταν ίσως γενναία πράξη. Και ίσως θεμιτή,  γιατί ως αυτοθυσία είναι εκούσια και αναπότρεπτη. Η θυσία όμως των άλλων για την υπηρεσία ή για την προάσπιση των ιδεωδών μας  γίνεται συνήθως παρά την θέληση των θυσιαζόμενων ή έστω με την εκβιαζόμενη (σωματικά ή ψυχολογικά) θέλησή τους. Και είναι για το λόγο αυτό αθέμιτη. Αθέμιτη όχι μόνο γιατί απαγορεύεται από το θετό δίκαιο, αλλά και γιατί συγκρούεται με την επικρατούσα πολιτισμική κλίμακα των αξιών, σύμφωνα με την οποία κορυφαία αξία είναι η ζωή του ανθρώπου. Όχι του Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, δηλαδή του ανθρώπου ως  αφηρημένης οντότητας, αλλά του ανθρώπου με α πεζό. Δηλαδή του συγκεκριμένου κάθε φορά ανθρώπου. Και του επώνυμου και του ανώνυμου και εκείνου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Αυτού του ανθρώπου η ζωή είναι «μέγα καλό και πρώτο», όπως έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός.    

     Δυστυχώς η ιστορία δείχνει ότι στρατιές ανθρώπων αμέτρητες υπήρξαν ακούσια θύματα εκείνων που μάχονταν για την επιβολή, με κάθε μέσο, των ιδεών και των ιδεοληψιών τους. Ιδιαίτερα μάλιστα τραγικά ήταν τα θύματα εκείνα που εκλαμβάνονταν ή ήσαν πράγματι εχθρικά ή έστω αμέτοχα των αντιλήψεων των θυτών τους. Και θύτες, οι φορείς και οι κήρυκες αυτών των  ιδεωδών ή ιδεοληψιών. Θύτες που πολλές φορές κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους. Ανωνυμία που μπορεί  να την βαφτίζουν κιόλας αγωνιστική σεμνότητα, όταν απλώς πρόκειται για το προσωπείο της δειλίας και της αυτοσυντήρησης.

     Και γράφω έτσι για τους μαχητές - κήρυκες και φορείς ιδεωδών και ιδεοληψιών, γιατί βέβαια οι ιδέες  αυτές καθ εαυτές και από μόνες τους, ως έννοιες, δεν βλάπτουν. Βλάπτουν μόνο όταν γίνονται λάβαρα δήθεν «ευγενών» αγώνων για την επιβολή τους. Τέτοιοι όμως δήθεν «ευγενείς» αγώνες είναι οι αγώνες όχι μόνο με χρήση απλά παράνομης βίας, αλλά ιδιαίτερα με την ούτως ή άλλως απαράδεκτη αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Πρόκειται δηλαδή για αγώνες με χρήση μέσων, που, αν δεν αναιρούν, τουλάχιστον αμαρώνουν την οποιαδήποτε καθαρότητα του επιδιωκόμενου σκοπού.

     Οι αγώνες αυτοί  δυστυχώς αποδεικνύεται τελικά ότι λειτουργούν τις περισσότερες φορές και ως καθαρτήρια των ίδιων των «αγωνιζόμενων»  ιδεολόγων για τις ανθρωποθυσίες που διαπράττουν σε βάρος άλλων. Ως καθαρτήρια  για να απαλλάξουν τους εαυτούς τους (οι θύτες δηλαδή) από τα ανομήματά τους ή, στη χειρότερη περίπτωση, για να ενταχθούν (οι θύτες δηλαδή) κατά την αντίληψη των ομοϊδεατών τους ή κάποιων αφελών πολιτών  σε πάνθεο ηρώων και σωτήρων.

Αυτές οι σκέψεις μας εξ αφορμής της απόπειρας δολοφονίας ενός λαμπρού Έλληνα: Του Λουκά Παπαδήμου.

Μάϊος 2017

 



Ελλιπής η κοινωνία μας;

   Τον Μάιο του 1944 καταδρομείς των συμμάχων μας προκάλεσαν δολιοφθορά στο αεροδρόμιο της Πάρου και απήγαγαν επτά Γερμανούς στρατιώτες και τον διοικητή του αεροδρομίου. Σε αντίποινα οι Γερμανοί συνέλαβαν 125 Πάριους αιχμαλώτους προκειμένου να τους εκτελέσουν. Ο Θεόφιλος Ζερβάκος,  ηγούμενος  τότε της μονής Πάρου, έλαβε την απόφαση να παρέμβει  προσωπικά στον Γερμανό διοικητή των Κυκλάδων και του ζήτησε να μην εκτελεσθούν οι συλληφθέντες. Όταν  εκείνος αρνήθηκε, ο Ζερβάκος εξέφρασε την επιθυμία να συμπεριληφθεί μεταξύ των ατόμων που προορίζονταν για εκτέλεση. Τότε ο Γερμανός διοικητής εκάμφθη, ματαιώνοντας έτσι την εκτέλεση 125 Πάριων αιχμαλώτων.

   Ένα περίπου μήνα νωρίτερα, την Μεγάλη Παρασκευή του έτους 1944 (14 Απριλίου), οι Γερμανοί κατακτητές, αντιδρώντας στο σαμποτάζ πατριωτών της αντίστασης που ανατίναξαν την  συνοδευμένη από Γερμανούς στρατιώτες αμαξοστοιχία που κινούνταν από Κρυονέρι προς Αγρίνιο και μετέφερε πολεμικό υλικό και καύσιμα, αποφάσισαν, σε αντίποινα, να εκτελέσουν και εκτέλεσαν 120 κρατούμενους αιχμαλώτους στο Αγρίνιο.

  Δεν υπήρξε δυστυχώς κανένας συμπολίτης μας (είτε από τους αντιστασιακούς, είτε από τους ιερωμένους, είτε από τους επώνυμους ή και ανώνυμους πολίτες) να επιχειρήσει αυτό που επιχείρησε ο Θεόφιλος Ζερβάκος. Βέβαια κανείς δεν απαιτεί από τους συνανθρώπους του να γίνουν ήρωες. Και κανείς δεν θα δικαιούταν να  απαιτήσει τότε από τους συμπολίτες του να επιδείξουν το θάρρος και την αυτοθυσία που μετά από ένα μήνα επέδειξε ο Ζερβάκος. Όταν μάλιστα η έκβαση του εγχειρήματος θα ήταν  εντελώς αβέβαιη. Αλλά γι αυτό ακριβώς ήταν ηρωικό το εγχείρημα του Ζερβάκου. Διάλεξε αυτόκλητος ένα μοναχικό και αβέβαιο δρόμο που τον δικαίωσε.

 Όσο για μας, ο Θεόφιλος Ζερβάκος είναι σχεδόν άγνωστος. Έτσι αρκούμαστε να κάνουμε το μνημόσυνο των 120 αθώων θυμάτων. Τίποτε άραγε δεν μας βαρύνει;

Μάϊος 2017