Σάββατο, 01. Οκτωβρίου 2011

                                

 

 

 

Έκθεση γλυπτικής και ζωγραφικής της Βιβιάν Ρήκα - Σπυροπούλου

      

27-8-2008. Εγκαινιάστηκε σήμερα, με συμμετοχή εκλεκτών καλεσμένων, στην αίθουσα "Νεώριον Τέχνης" (Σπ. Τσικνιά 54 στο Αγρίνιο) η έκθεση γλυπτών και έργων ζωγραφικής της συμπολίτιδος κ. Βιβιάν Ρήκα - Σπυροπούλου, που διοργάνωσε το Πνευματικό Κέντρο και το Εικαστικό Εργαστήρι του Δήμου Αγρινίου.

Όπως γράφει η Δρ. Αμαλία Ατσαλάκη:, "Στην έκθεση της Βίβιαν Σπυροπούλου παρουσιάζονται σχέδια ζωγραφικά, γλυπτά και ανάγλυφα. Με το που τα αντικρίζει κανείς, έχει την αίσθηση ότι αναδύονται: τα σχέδια της, όπως ο Εσταυρωμένος από το φόντο της εικόνας τα γλυπτά από τη μάζα της ύλης, σαν τον Σκλάβο του Michelangelo ή τις αινιγματικές κούκλες του Michel Nedjar. Μορφές εν δυνάμει, εν εξελίξει, σχεδόν εν κινήσει μέσα στην ακινησία τους, όπου η μορφοπλαστική διεργασία μοιάζει τουλάχιστον εξίσου σημαντική με το τελικό αποτέλεσμα. Στο σώμα του έργου είναι εμφανής η καταγραφή του ίχνους, της χειρονομίας της καλλιτέχνιδας. Εκείνη, μιλώντας για τα παιδιά της. όπως τα αποκαλεί, αφηγείται την καταγωγική τους ιστορία. Δημιουργεί από το 1962, όταν. βλέποντας ένα έξεργο στοιχείο μέσα σε μια θρησκευτική εικόνα της εντυπώθηκε, της φάνηκε πολύ ωραίο. Στη συνέχεια ανακαλύπτει στον κήπο του πατρικού της άργιλο. Έσκυψα και πήρα. Μου άρεσε στην αφή και άρχισα να φτιάχνω πήλινα ομοιώματα. Ακολουθώ τα χέρια μου... Το. έργα μου τ' αγαπώ, συνομιλώ μαζί τους... Δυσκολεύομαι να τα αποχωριστώ. ... Οι ονομασίες έρχονται εκ των υστερούν, ίσως γιατί η αμεσότητα ανάμεσα στο σώμα της καλλιτέχνιδος και στο σώμα του έργου είναι τέτοια που οι λέξεις δεν χωρούν παρά αργότερα, όταν αυτός ο πρώτος αποχωρισμός που επέρχεται με την ολοκλήρωση του έργου έχει ήδη συντελεστεί, θέμα στο οποίο επιστρέφει διαρκώς η Βιβιάν Σπυροπούλου: οι αγκαλιές. Είτε πρόκειται για ερωτικό αγκάλιασμα, είτε για μητέρα που κρατά στον κόρφο της το παιδί της, τα σώματα δεν διακρίνονται, είναι σαν ένα. Όσο κι αν στη συνέχεια τα έργα στεγνώνουν, αποκτούν τίτλο, αρχειοθετούνται, φωτογραφίζονται, ενίοτε εκτίθενται, όταν βρίσκεται κανείς ενώπιον τους δε μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στη μνήμη που ξυπνά η αισθητοποίηση αυτής της πρωταρχικής χαμένης εγγύτητας. Πώς αισθάνεται άραγε η ίδια. τώρα που τα έργα της, τα τόσα μύχια και προσωπικά όσον αφορά τη σχέση που έχει μαζί τους εκτίθενται; Τα. συναισθήματα, λέει. είναι αντιφατικά. Από τη μια πλευρά, υπάρχει η αμηχανία της έκθεσης αυτού που θέλει να το φυλάξεις δικό σου. Συγχρόνως όμως είναι κι ένας τρόπος συμφιλίωσης με την εξωστρέφεια, απόπειρας να ειπωθεί αυτό που δεν θέλει ή δεν μπορεί να πει η γλώσσα…

ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ

 

 

 

ΚαλλιτέχνεςΠοιητέςΟργανώσεις

 

Αναδρομές

Το τραίνο των ΣΒΔΕ
Η πρώτη εφημερίδα
Η μαύρη Μ. Παρασκευή
Καφενεία & Καφωδεία
Οι Παπαστράτοι
Τσιγάρα Αγρινίου
Οι Γερμανοί φεύγουν
Το πρώτο δικαστήριο
Βαρνακιώτης
Παπαποστόλης, ο Άγιος
"ΑΧΕΛΩΟΣ", Η πρώτη εφημερίδα
Ο Ελύτης στο Αγρίνιο
Το Αγρίνιο του 1875
Οι Αγρινιώτες του 1875
Η διαθήκη του Στάϊκου
Η εξέγερση του 1962
Μάχη στο Μακρυνόρος
Η μάχη της Γουρίτσας

Θέματα

Εφετείο στο Αγρίνιο
Τα χαλκούνια
Για ένα σύγχρονο μουσείο
Για τις αρχαιότητες
Εκτροπή του Αχελώου
Η Ιονία οδός
Το Πλατυγιάλι
Το τουριστικό μέλλον
Θέατρο Ποταμούλας
Οι Τσιγγάνοι μας
Οι σπάνιες αγελάδες
Πανεπιστήμιο Αγρινίου

Εικόνες

Αγία Τριάδα  Μαύρικα
Μοναστήρι της Μυρτιάς
Το Τζαμί στη Μεγ. Χώρα
Φυσικές λίμνες
Τεχνητές λίμνες
Γεφύρια
Τα νεοκλασσικά
Οι καπναποθήκες
Τα πέτρινα
Η πλατεία Μπέλλου
Η οδός Παπαστράτου
Η οδός Χαρ. Τρικούπη
Η παρθένα του Σώχου
Μνημείο των πεσόντων
Τα "γκράφιτι" των νέων

 

Νέα Εποχή 2006 

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές