Το υπουργείο Περιβάλλοντος, δια της υπουργού κ. Τίνας Μπιρμπίλη, ανακοίνωσε τον διαχωρισμό των έργων της Μεσοχώρας (φράγμα και υδροηλεκτρικός σταθμός) από την υπόθεση της εκτροπής και την αυτόνομη λειτουργία τους για την παραγωγή ενέργειας. Η υπουργός μάλιστα ανακοίνωσε ότι το έργο θα επανεξεταστεί στο πλαίσιο της Οδηγίας 2000/60 για τη διαχείριση των υδάτων. Όπως χαρακτηριστικά είπε: «Θα διερευνηθούν λεπτομερώς όλες οι δυνατότητες εξοικονόμησης νερού και κάλυψης της ζήτησης μέσω μέτρων και έργων στη Θεσσαλία. Το υπουργείο δεσμεύεται δε ότι θα υιοθετήσει τη λύση της εκτροπής μόνο στον βαθμό που από τα διαχειριστικά σχέδια προκύψει η αδήριτη ανάγκη της και μόνο για τις απολύτως αναγκαίες ποσότητες. Οι δηλώσεις αυτές ερμηνεύονται ως σαφής θέση υπέρ της αναστολής των έργων της εκτροπής, την οποία έχει ζητήσει η περιβαλλοντική οργάνωση WWF εξ ονόματος όσων αντιτίθενται στο έργο, και ως ανατροπή των μέχρι τούδε πρακτικών και τοποθετήσεων της προηγούμενης κυβερνήσεως και ιδιαιτέρως του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά. Συγκεκριμένα, η περιβαλλοντική οργάνωση WWF με αίτησή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας που κατατέθηκε μετά την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας να αποστείλει πλήθος προδικαστικών ερωτημάτων στο Ευρωδικαστήριο σχετικά με τη συμβατότητα της εκτροπής με την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, έχει ζητήσει την αναστολή των έργων εκτροπής και η απάντηση του Ευρωδικαστηρίου στα ερωτήματα αυτά εκτιμάται ότι θα καθυστερήσει 17 περίπου μήνες. Πάντως η παρέμβαση της κ. Υπουργού προάγει, όπως είναι φυσικό, την ενίσχυση της αιτήσεως αναστολής των εργασιών εκτροπής.

Βέβαια τα πράγματα εξακολουθούν να είναι ρευστά και εξαρτώνται από την μελλοντική αποσαφήνιση της θέσεως της νέας Κυβερνήσεως στο όλο θέμα. Όπως όμως έγραψε η εφημερίδα «Καθημερινή» της Κυριακής 29-11-09, και ο νέος ειδικός γραμματέας Υδάτων κ. Ανδρέας Ανδρεαδάκης προχώρησε ένα βήμα περισσότερο και αμφισβήτησε ανοιχτά την αναγκαιότητα του έργου. «Δεν έχει προσδιοριστεί με απόλυτη βεβαιότητα ποιο είναι το έλλειμμα νερού στη Θεσσαλία. Μπορεί να υπάρχει, μπορεί και να μην υπάρχει», ανέφερε ο κ. Ανδρεαδάκης, αποκαλύπτοντας ότι ο σχεδιασμός του έργου δεν είχε μελετήσει επαρκώς τις εναλλακτικές λύσεις (λ. χ. εξοικονόμηση, αλλαγή καλλιεργειών). Με άλλα λόγια, έχει ξοδευτεί περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο ευρώ για ένα έργο που ενδεχομένως να μη χρειάζεται.