Αναδρομές και μνήμες

 

Ενθυμήσεις μέσα στη λησμονιά*

Του προέδρου της Ακαδημίας κ. Κωστή Παλαμά

 

Αφιέρωση φωτογραφίας του Παλαμά προς τον εκδότη της εφημερίδος "Τριχωνίς" Β. ΚρίνταΑν όσα επάθαμε και όσα εζήσαμε μας έμεναν στην μνήμη, θα ήταν αδύνατο να κρατήσουμε  τόσο και τέτοιο βάρος. Θα μας συνέτριβε ή θα μας έπνιγε. Θα ήταν σαν να υπήρχε ζωή χωρίς θάνατο. Αλλά πως θα μπορούσαμε τότε να ζούμε; Ο θάνατος μας κάνει τόπο για τη ζωή.

Έτσι έμεινα λίγο καιρό στο Αγρίνιο, στο Βραχώρι καθώς τότε το λέγαμε στην  γλώσσα που μιλούσαμε. Πόσο ακριβώς καιρό; Δεν θυμούμαι πια να σας το πώ. Είναι ως τότε πενήντα σωστά χρόνια.

Ακολουθούσα το μεγαλύτερο αγαπημένο μου αδελφό.

Τι θυμάμαι από το Αγρίνιο; Σχεδόν τίποτε. Κάποια πρόσωπα  που ενδιαφέρουν, χάνονται κι αυτά μισοσβησμένα. Τον Δήμαρχο, Θεέ μου!. Καλό κι έξυπνο άνθρωπο, πως μου ξεφεύγει τώρα από τη θύμηση το ιστορικότατο και δημοτικότατο στον τόπο όνομά του! Την οικογένεια την αρχοντική του Στάϊκου, το πατέρα με τη φουστανέλα του, και τον φίλο μου τον Στάθη, με τα μοναδικά του ανέκδοτα που μας διασκεδάζουν ακόμα. Ένα ωραίο δειλινό που πέρασα στο σπίτι μιας ευγενικής κυρίας. Το σπίτι μοναχικό στα βάθη ενός ολοπράσινου περιβολιού.

Και κάποιο θείο που είχε υιοθετήσει, αν καλά θυμούμαι, και είχε αναθρέψει τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, το έξοχο ποιητή με τα νεύρα του, πάντα φίλο μου εγκάρδιο όταν ήτανε στην καλή του και όταν ευρίσκετο στην κακή του εχθρό μου αδιάλλακτο. Που δεν εμποδίζει πάντα να με συγκινεί η ενθύμησή του.

Θυμούμαι ακόμη μια εκδρομή καβάλα στην πεδιάδα της Λεπενούς. Γίνονταν μεγάλα, για την εποχή εκείνη, στρατιωτικά γυμνάσια. Κι εγώ εξέδραμα ως εκεί, μπορεί και από κάποια εφημερίδα σταλμένος, για να περιγράψω! Βλέπετε, διετέλεσα και στρατιωτικός ανταποκριτής. Θαυμάσια. Συνοδοιπόρος μου – δεν ξέρω πως- βρέθηκε εκεί ο αείμνηστος Κώστας Τρικούπης. Εδώ θολώνεται περισσότερο η μνήμη μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχε αποφοιτήσει από την Σχολή των Ευελπίδων. Αλλά με συντρόφευε, πάντα γελαστός και με αστεία εις βάρος μου.

Απ όλο το Βραχώρι μια τοποθεσία γραφική, σκοτεινή, εξωτική, στην άκρη μιας λίμνης. Δεν ήταν η λίμνη του Λαμαρτίνου, όμως άφησε κάτι το χάϊδεμα της Μούσας.

Στη στρατιωτική εκδρομή για πρώτη και στερνή φορά δοκίμασα του αλόγου τη φροντίδα και την απόλαυση! Σ ένα τετράδιο φερμένο μαζί μου φρόντιζα να ρίχνω  με το μολύβι στίχους, κυρίως  για κάποια προδομένη αγάπη μου που με τυραννούσε τότε. Αλλά ούτε το τετράδιον ούτε οι στίχοι σώζονται πια.

22 του Δεκέμβρη 1930

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

* To κείμενο αυτό του Κωστή Παλαμά δημοσιεύτηκε στο πρωτοχρονιάτικο φύλλο (1/1/1931) της εφημερίδας του Αγρινίου "ΤΡΙΧΩΝΙΣ" πoυ εξέδιδε ο Βασίλειος Kρίντας.

H φωτογραφία του Παλαμά φέρει την ιδιόχειρη αφιέρωση στο "φίλο κ. Κρίντα"