Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γιατί γνώριζαν από άμεση προσωπική εμπειρία την ποιότητα του φασιστικού τέρατος που απειλούσε τότε όλη την Ευρώπη αλλά και δυνάστευε την ίδια τους την πατρίδα**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστά σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Όχι μόνον επώνυμα, αλλ ούτε αριθμό διατηρούν στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους; Οι ίδιοι ασφαλώς δεν την ανάμεναν ποτέ. Ίσως και να μη την ήθελαν. Άλλωστε η κοινωνία μας και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

 

 


 

 

Η εκδήλωση για τον Κ. Τριανταφυλλίδη

 

Τα τελευταία χρόνια ο φιλολογικός όμιλος της πόλεως μας που φέρει επαξίως την επωνυμία "Κωσταντίνος Χατζόπουλος", του γνωστότερου Αγρινιώτη  και από τους σημαντικούς Έλληνες ποιητές, μας έχει συνηθίσει με ευχάριστες εκπλήξεις:  Έχει προβάλλει, όπως από καιρό όφειλε, το Αγρίνιο με την τιμητική προβολή και αξιολόγηση  πολλών Αγρινιωτών στοχαστών και δημιουργών του λόγου. Παλιότερα άλλων (λ.χ. Π. Δήμα). Πρόσφατα τον Αλέκο Μαγκλάρα και τελαυταία τον Κώστα Τριανταφυλλίδη. Δεν ακολούθησε δηλαδή την πεπατημένη των εύκολων λύσεων με την προβολή ευρύτερα γνωστών (από αξία ή από εκμετάλλευση των μέσων μαζικής επικοινωνίας) δημιουργών του πνεύματος και της τέχνης. Τα ως άνω δύο πρόσωπα όμως, είτε γιατί έφυγαν νωρίς από τη ζωή, είτε γιατί απέφυγαν από ιδιοσυγκρασία τα φώτα της προβολής, θα έμεναν άγνωστα στο πλατύ κοινό εάν το ενδιαφέρον του ομίλου "Κ. Χατζόπουλος" δεν αναλάμβανε τις επαινετές πρωτοβουλίες του, έστω και αργά. Ο έπαινος συνεπώς ανήκει εξ ολοκλήρου στον ιστορικό αυτόν όμιλο της πόλης μας. Και λέγομε "εξ ολοκλήρου" γιατί, αλλοίμονο, το πλατύ κοινό της πόλης αυτής, δεν έχει το δικαίωμα να επαίρεται για τα πολιτιστικά του επιτεύγματα, όταν λ.χ. είναι γνωστές οι κλοπές προτομών άξιων τέκνων του Αγρινίου (αφών Παπαστράτου), όταν επίσης είναι γνωστή η τοποθέτηση της πρώτης προτομής του Κωσταντίνου Χατζόπουλου στην είσοδο των βεσπασιανών της πλατείας Χατζοπούλου και η εν συνεχεία καταστροφή και εξαφάνισή της (βλέπετε εδώ), και όταν, εντελώς πρόσφατα, είναι γνωστή η επανειλημμένη και  ατιμώρητη ρύπανση του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη κ.α. Η εκδήλωση συνεπώς που οργανώθηκε με επιτυχία την 19-11-2015 στο Μέγαρο Παπαστράτου, είναι εξαιρετικό (με τη διπλή σημασία της λέξης) γεγονός και εγγράφεται στο ενεργητικό του Δ.Σ. και της πρόεδρου του ομίλου Βασιλικής Μαραγιάννη και σε κανέναν άλλο.

 

 


 

«Ουκ ένι..»

πρόσφυγες

Το δράμα των προσφύγων Σύρων δεν δοκιμάζει μόνο τις αντοχές των ευρωπαϊκών πολιτικών διακηρύξεων. Δεν δοκιμάζει μόνο την ειλικρίνεια  της κάθε  θρησκευτικής πίστεως. Δοκιμάζει ακόμα και αποδεικύνει γενικότερα και την έλλειψη ταυτότητας ή, αν θέλετε, την αναξιοπιστία λόγου και πράξης. Ποιος άραγε με πράξεις του θα μας θυμίσει, επί τέλους, τον  περίφημο λόγο του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού». Αντ αυτού ακούμε και βλέπουμε τον θρίαμβο ανάλγητων εμπόρων (κρατών και ατόμων) που εκμεταλλεύονται αδίστακτα την δυστυχία των συνανθρώπων μας. Τον θρίαμβο της αναλγησίας κατ εκείνων που ταξιδεύουν σε αφιλόξενες θάλασσες με ανθρώπους που μιλούν άλλες γλώσσες. Για  για να θυμηθούμε έτσι τον Όμηρο: «Πλέων επί οίνοπα πόντον επ’ αλλοθρόους ανθρώπους» (‘Ομηρος, Οδύσσεια, Α.183).  



.

Ποιος δάσκαλος;

Aπό τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στο τιμόνι του υπουργείου Παιδείας, ο Νίκος Φίλης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό ανήγγειλε και την έναρξη εθνικού διαλόγου. Το μήνυμά του ήταν ότι «οι οικονομικές δυσκολίες δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από τα οράματα για μεγάλες αλλαγές». Τι σημαίνει «εθνικός διάλογος» και με ποιους και με ποιο τρόπο διεξάγεται; Είναι ένα θέμα. Όπως και τίνων τα οράματα για μεγάλες αλλαγές υπαινίσσεται ο Υπουργός. Λόγος να γίνεται!  Διερωτάται όμως κανείς ποιο είναι το κρίσιμο σημείο της αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος; Είναι άραγε, όπως λέγεται, η κατάργηση των παρελάσεων; Η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών; Η κατάργηση της αριστείας; Δεν θα απέρριπτε κανείς  συλλήβδην όλα αυτά ή άλλα ως αντικείμενα διαλόγου. Όμως ποιος θα αμφισβητούσε ότι το κλειδί της όποιας αναμόρφωσης είναι η ποιότητα του διδασκαλικού προσωπικού. Η ποιότητα του δασκάλου, που φαίνεται να απουσιάζει από τα θέματα του διαλόγου. Δηλαδή, πώς είναι σήμερα και πώς τον θέλουμε για τα παιδιά μας. Μήπως θα ήταν προτιμότερος ένας δάσκαλος που θα δίδασκε με οδηγό όχι τις επιταγές του εκάστοτε κυρίαρχου πολιτικού φρονήματος, που δημιουργεί και μια αντίστοιχη κρατούσα ηθική, αλλά  τον δάσκαλο εκείνο που θα δίδασκε με οδηγό την προσωπική (ατομική) του συνείδηση και το χρέος του ως δασκάλου προς τη νέα γενιά. Θα προτιμούσα μάλιστα  τον θαρραλέο, έστω και αιρετικό (όχι με την στενή θρησκευτική έννοια) δάσκαλο, που μπορεί να μεταδίδει γνώση ως απόσταγμα της ψυχής του. Που μπορεί να μεταδίδει ερεθίσματα και μέθοδο αντίληψης και επεξεργασίας του μαθησιακού αντικειμένου.  Όχι τον δημοσιοϋπαλληλάκο που μεταδίδει πληροφορίες, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος». Εννοείται δε, ότι «εκείνοι» δεν είναι πάντοτε οι πολιτικά κρατούντες. 

 


 

Πρίν είναι αργά

Στη Δημοκρατία, η πλειοψηφία αποφασίζει και εφαρμόζει τις αποφάσεις της, σεβόμενη τα ατομικά δικαιώματα. Οι μειοψηφίες διαμαρτύρονται, αλλά μόνο εντός του πλαισίου των νόμων, τηρώντας τις διατάξεις τους και αναπτύσσοντας με πειθώ απρόσκοπτα τις απόψεις τους. Όμως οι αντιρρήσεις, οι διαμαρτυρίες και η οργή, ακόμα, των μειοψηφιών δεν δικαιολογούν, δεν νομιμοποιούν τους προπηλακισμούς, ούτε τους αποκλεισμούς. Δεν δικαιολογούν τη παρακώλυση της λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών. Δεν δικαιολογούν, δεν νομιμοποιούν τις καταλήψεις (συμβολικές ή μη) των δημοσίων κτηρίων, και των κοινοχρήστων οδών. Και φυσικά είναι φασισμός όταν το κάνουν. Είναι φασισμός να κάνουν γυαλιά-καρφιά τα γραφεία των εκπαιδευτικών κτιρίων. Είναι φασισμός   να παρεμποδίζουν τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, των δικαστηρίων ή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ανεξάρτητα εάν οι καταλήψεις και η παρεμπόδιση της λειτουργίας ονομάζεται … «συμβολική» ή όχι.  Ανεξάρτητα εάν οι μειοψηφίες δρουν δήθεν εν ονόματι της επανάστασης ή την  επικαλούνται για να τεθούν στο απυρόβλητο  όταν κινδυνεύουν να υποστούν τις νόμιμες συνέπειες των πράξεών τους.  Ελπίζουμε ότι αυτά τα απλά είναι καιρός να γίνουν κατανοητά πριν είναι πολύ αργά.



 

Οι φοιτητές

Οι φοιτητές των πανεπιστημιακών τμημάτων του Αγρινίου, ακολουθώντας την πεπατημένη, προέβησαν σε κατάληψη της αίθουσας του Επιμελητηρίου Αγρινίου, όπου είχε προγραμματισθεί  και είχε αναγγελθεί ότι η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου θα μιλούσε σε θέμα της αρμοδιότητάς της. Το αποτέλεσμα ήταν να ματαιωθεί η ομιλία και να προβληθεί η κατάληψη στα μέσα ενημέρωσης, όχι ως προβολή των αιτημάτων των φοιτητών, αλλά ως κατόρθωμα αντιπολιτευτικής τακτικής και ως κατόρθωμα προσωπικής  φιμώσεως της υπουργού, που εμποδίστηκε έτσι να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Στη συνέχεια αποκλείστηκαν τα γραφεία της ΔΕΗ στην πλατεία Παναγοπούλου (φωτο). Ασφαλώς δεν πρέπει επιχαίρει κανείς για το κατόρθωμα, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης. Απορίας όμως άξιο είναι πως οι φοιτητές, που προ ολίγων ετών εύχονταν να μετατεθούν τα πανεπιστημιακά τμήματα Αγρινίου στην Πάτρα, να μάχονται τώρα υπέρ της διατηρήσεώς τους στο Αγρίνιο, ζητώντας σίτηση κλπ. Ή μήπως όχι;.