Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

Αντίβαρο της νομιμότητας τα ανθρώπινα δικαιώματα 

         Γίνεται δεκτό, τουλάχιστο στα πλαίσια της λειτουργίας μιας σύγχρονης δημοκρατίας, ότι η παραβίαση της νομιμότητας και μάλιστα με τη μορφή της επιλεκτικής εφαρμογής του νόμου ή της επιλεγμένης αντίδρασης σε περιπτώσεις μη εφαρμογής, δεν αποτελεί μόνο μια τυπική παράβαση κάποιου νομοθετημένου κειμένου, από την οποία απορρέουν ποινικές ή άλλες συνέπειες  σε βάρος κάποιων. Αλλά αποτελεί κάτι ουσιαστικότερο. Αποτελεί προσβολή της ασφάλειας του ισχύοντος δικαίου και, γενικότερα, προσβολή των αρχών του δικαίου (των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της ελεύθερης πρόσβασης στον φυσικό δικαστή κλπ), δηλαδή των θεμελιακών αγαθών της πολιτειακής οργάνωσης.  

        Και δεν έχει σημασία εάν ο παραβάτης ενεργεί ως ακτιβιστής, μη όντας ο ίδιος υποκείμενο του δικαιώματος ή της υποχρεώσεως,  διαφωνώντας απλώς με την νομοθετική ρύθμιση, εφ όσον στις δικαιοκρατούμενες πολιτείες  ο οποιοσδήποτε διαφωνών διαθέτει ενεργό το δικαίωμα να επιδιώξει, με τις νόμιμες προϋποθέσεις, μεταβολή της μη αρεστής νομοθετικής ρύθμισης.  Σημασία περισσότερο έχει όταν οι συμπεριφορές αυτές, της  παραβίασης της νομιμότητας από ακτιβιστές ή άλλες οργανώσεις, που γίνονται προς όφελος είτε προς βλάβη επιλεγμένων τρίτων,  αντιμετωπίζονται με ανοχή ή σιωπή ιδίως από εκείνους που έχουν ταχθεί να προασπίζονται την νομιμότητα (δικαστικές ή αστυνομικές αρχές, σύλλογοι νομικών κλπ).  Γιατί τότε με αυτές υποσκάπτεται το θεσμικό αντίβαρο της νομιμότητας που είναι τα ατομικά (και ανθρώπινα) δικαιώματα και η διολίσθηση προς αυταρχικά καθεστώτα είναι ζήτημα χρόνου. 

Ιούλιος 2017


Εκτελεστές ...ιδεωδών

     Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι θυσιάζουμε τους άλλους παρά τον εαυτό μας στην εξυπηρέτηση των ιδεωδών μας. Και η μεν αυτοθυσία στην υπηρεσία των ιδεωδών μας θα ήταν ίσως γενναία πράξη. Και ίσως θεμιτή,  γιατί ως αυτοθυσία είναι εκούσια και αναπότρεπτη. Η θυσία όμως των άλλων για την υπηρεσία ή για την προάσπιση των ιδεωδών μας  γίνεται συνήθως παρά την θέληση των θυσιαζόμενων ή έστω με την εκβιαζόμενη (σωματικά ή ψυχολογικά) θέλησή τους. Και είναι για το λόγο αυτό αθέμιτη. Αθέμιτη όχι μόνο γιατί απαγορεύεται από το θετό δίκαιο, αλλά και γιατί συγκρούεται με την επικρατούσα πολιτισμική κλίμακα των αξιών, σύμφωνα με την οποία κορυφαία αξία είναι η ζωή του ανθρώπου. Όχι του Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, δηλαδή του ανθρώπου ως  αφηρημένης οντότητας, αλλά του ανθρώπου με α πεζό. Δηλαδή του συγκεκριμένου κάθε φορά ανθρώπου. Και του επώνυμου και του ανώνυμου και εκείνου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Αυτού του ανθρώπου η ζωή είναι «μέγα καλό και πρώτο», όπως έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός.    

     Δυστυχώς η ιστορία δείχνει ότι στρατιές ανθρώπων αμέτρητες υπήρξαν ακούσια θύματα εκείνων που μάχονταν για την επιβολή, με κάθε μέσο, των ιδεών και των ιδεοληψιών τους. Ιδιαίτερα μάλιστα τραγικά ήταν τα θύματα εκείνα που εκλαμβάνονταν ή ήσαν πράγματι εχθρικά ή έστω αμέτοχα των αντιλήψεων των θυτών τους. Και θύτες, οι φορείς και οι κήρυκες αυτών των  ιδεωδών ή ιδεοληψιών. Θύτες που πολλές φορές κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους. Ανωνυμία που μπορεί  να την βαφτίζουν κιόλας αγωνιστική σεμνότητα, όταν απλώς πρόκειται για το προσωπείο της δειλίας και της αυτοσυντήρησης.

     Και γράφω έτσι για τους μαχητές - κήρυκες και φορείς ιδεωδών και ιδεοληψιών, γιατί βέβαια οι ιδέες  αυτές καθ εαυτές και από μόνες τους, ως έννοιες, δεν βλάπτουν. Βλάπτουν μόνο όταν γίνονται λάβαρα δήθεν «ευγενών» αγώνων για την επιβολή τους. Τέτοιοι όμως δήθεν «ευγενείς» αγώνες είναι οι αγώνες όχι μόνο με χρήση απλά παράνομης βίας, αλλά ιδιαίτερα με την ούτως ή άλλως απαράδεκτη αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Πρόκειται δηλαδή για αγώνες με χρήση μέσων, που, αν δεν αναιρούν, τουλάχιστον αμαρώνουν την οποιαδήποτε καθαρότητα του επιδιωκόμενου σκοπού.

     Οι αγώνες αυτοί  δυστυχώς αποδεικνύεται τελικά ότι λειτουργούν τις περισσότερες φορές και ως καθαρτήρια των ίδιων των «αγωνιζόμενων»  ιδεολόγων για τις ανθρωποθυσίες που διαπράττουν σε βάρος άλλων. Ως καθαρτήρια  για να απαλλάξουν τους εαυτούς τους (οι θύτες δηλαδή) από τα ανομήματά τους ή, στη χειρότερη περίπτωση, για να ενταχθούν (οι θύτες δηλαδή) κατά την αντίληψη των ομοϊδεατών τους ή κάποιων αφελών πολιτών  σε πάνθεο ηρώων και σωτήρων.

Αυτές οι σκέψεις μας εξ αφορμής της απόπειρας δολοφονίας ενός λαμπρού Έλληνα: Του Λουκά Παπαδήμου.

Μάϊος 2017

 


 

"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που, στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα, πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γνώριζαν, και από άμεση προσωπική εμπειρία, την ποιότητα του φασιστικού τέρατος, γιατί ο φασιμός δυνάστευε τότε την ίδια τους την πατρίδα, και απειλούσε όλη την Ευρώπη**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστοί σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Ούτε τα ονοματεπώνυμά τους, αλλ ούτε ο αριθμός τους διατηρούνται στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε, τουλάχιστον, μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη, εδώ στον τόπο που γεννήθηκαν; Μιας στήλης που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους;  Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει ασθενή ή, αν θέλετε, επιλεκτική μνήμη. Θα μιλούσαμε ακόμα και για έλλειψη σεβασμού της μικρής μας (με οποιαδήποτε έννοια) κοινωνίας μας, αφού και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη η κοινωνία μας το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών στα ηρωικά τέκνα μας που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι ίδιοι οι ηρωικοί νεκροί μας  δεν ανάμεναν ποτέ απονομή τιμών. Ίσως και να μη τις ήθελαν.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

Απρίλης του 2017

 


 

 

Στα στενά των πλατειών

 

      Είναι γνωστό ότι οι καφετέριες (τα σύγχρονα καφενεία) τοποθετούν καθίσματα και τραπέζια των πελατών τους και σε κοινόχρηστους χώρους οδών και πλατειών. Οι περισσότεροι (όπως θέλουμε να πιστεύουμε), από τους χώρους αυτούς παραχωρήθηκαν, από τη αρμόδια υπηρεσία της δημοτικής μας αρχής. Υπάρχουν όμως, παράλληλα με τις νόμιμες παραχωρήσεις, και αυθαίρετες επεκτάσεις  ή καταλήψεις τέτοιων χώρων.  Γιατί βέβαια δεν φανταζόμαστε ότι η δημοτική αρχή θα περιόριζε στο ελάχιστο την χρήση της υπόλοιπης ελεύθερης κοινόχρηστης επιφάνειας των οδών και πλατειών του κέντρου της πόλης μας σε τέτοιο βαθμό ώστε η χρήση τους να αναγκάζει πορεία κατ άνδρα ή σε δυάδες, όπως συμβαίνει, δυστυχώς, σήμερα.

      Και πλέον τούτων. Δεν νομίζουμε ότι βρίσκεται σε αρμονία με τις αισθητικές αντιλήψεις  του συμπολιτών μας ο εγκλεισμός των χώρων αυτών μέσα σε (ρυπαρά πολλές φορές)  πλαστικά διαφανή παραπετάσματα.

Απρίλης 2017


"Graffiti" εναντίον graffiti

       Ζούμε σε μια πόλη όπου, παρά την καταβαλλόμενη και καταβληθείσα προσπάθεια από την δημοτική μας αρχή, διαφημιστικές πινακίδες, πινακίδες με αναγγελίες πολιτιστικών  και πολιτικών εκδηλώσεων κλπ τοποθετούνται αυθαίρετα στα πιο απίθανα μέρη του κέντρου, σε πλατείες, σε τοίχους, σε στύλους του ηλεκτροφωτισμού, ακόμα και σε σηματοδότες της τροχαίας κίνησης. Οι περισσότερες κακότεχνες, σε σημείο να προσβάλλουν  την στοιχειώδη αισθητική αντίληψη. Ρύπανση δηλαδή του περιβάλλοντος στο όνομα της πληροφόρησης και του εμπορικού κέρδους. Όαση σαυτή την κατάσταση, πραγματική ανάσα παρηγοριάς, είναι τα περισσότερα γκράφιτι των νέων μας που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούν να εμφανίζονται σε γυμνούς τοίχους οικοδομών με την άδεια ή και χωρίς αυτήν των ιδιοκτητών τους (περισσότερα εδώ). Ανώνυμη, υγιής και άδολη αντίδραση σε στοιχεία της  μίζερης ζωής μας που μας πάνε πίσω.  Και δυστυχώς πρόσκαιρη, αφού οι ίδιοι οι τοίχοι δεν θα αντέξουν για πολύ την ζωγραφιά, εάν η αντίδραση των ιδιοκτητών δεν προλάβει να την καταστρέψει, ή δεν επέλθει η φυσική φθορά.  

     Βέβαια ο κίνδυνος κατάχρησης είναι υπαρκτός. Και συνιστά ασφαλώς κατάχρηση  η κακότεχνη και πρόχειρη απομίμηση των graffiti, οι μουτζούρες εκείνων των νέων που δεν έχουν σκοπό να εκφραστούν καλλιτεχνικά, αλλά μόνο να ρυπάνουν. Και ώ της ειρωνείας! Επικαλύπτουν και καταστρέφουν τις πραγματικά καλλιτεχνικές εγγραφές. Επικαλύπτουν και καταστρέφουν. έργα που επάξια θα διεκδικούσαν καλλιτεχνικούς τίτλους στο κόσμο των graffiti. 

Μάϊος του 2017

 


Ελλιπής η κοινωνία μας;

   Τον Μάιο του 1944 καταδρομείς των συμμάχων μας προκάλεσαν δολιοφθορά στο αεροδρόμιο της Πάρου και απήγαγαν επτά Γερμανούς στρατιώτες και τον διοικητή του αεροδρομίου. Σε αντίποινα οι Γερμανοί συνέλαβαν 125 Πάριους αιχμαλώτους προκειμένου να τους εκτελέσουν. Ο Θεόφιλος Ζερβάκος,  ηγούμενος  τότε της μονής Πάρου, έλαβε την απόφαση να παρέμβει  προσωπικά στον Γερμανό διοικητή των Κυκλάδων και του ζήτησε να μην εκτελεσθούν οι συλληφθέντες. Όταν  εκείνος αρνήθηκε, ο Ζερβάκος εξέφρασε την επιθυμία να συμπεριληφθεί μεταξύ των ατόμων που προορίζονταν για εκτέλεση. Τότε ο Γερμανός διοικητής εκάμφθη, ματαιώνοντας έτσι την εκτέλεση 125 Πάριων αιχμαλώτων.

   Ένα περίπου μήνα νωρίτερα, την Μεγάλη Παρασκευή του έτους 1944 (14 Απριλίου), οι Γερμανοί κατακτητές, αντιδρώντας στο σαμποτάζ πατριωτών της αντίστασης που ανατίναξαν την  συνοδευμένη από Γερμανούς στρατιώτες αμαξοστοιχία που κινούνταν από Κρυονέρι προς Αγρίνιο και μετέφερε πολεμικό υλικό και καύσιμα, αποφάσισαν, σε αντίποινα, να εκτελέσουν και εκτέλεσαν 120 κρατούμενους αιχμαλώτους στο Αγρίνιο.

  Δεν υπήρξε δυστυχώς κανένας συμπολίτης μας (είτε από τους αντιστασιακούς, είτε από τους ιερωμένους, είτε από τους επώνυμους ή και ανώνυμους πολίτες) να επιχειρήσει αυτό που επιχείρησε ο Θεόφιλος Ζερβάκος. Βέβαια κανείς δεν απαιτεί από τους συνανθρώπους του να γίνουν ήρωες. Και κανείς δεν θα δικαιούταν να  απαιτήσει τότε από τους συμπολίτες του να επιδείξουν το θάρρος και την αυτοθυσία που μετά από ένα μήνα επέδειξε ο Ζερβάκος. Όταν μάλιστα η έκβαση του εγχειρήματος θα ήταν  εντελώς αβέβαιη. Αλλά γι αυτό ακριβώς ήταν ηρωικό το εγχείρημα του Ζερβάκου. Διάλεξε αυτόκλητος ένα μοναχικό και αβέβαιο δρόμο που τον δικαίωσε.

 Όσο για μας, ο Θεόφιλος Ζερβάκος είναι σχεδόν άγνωστος. Έτσι αρκούμαστε να κάνουμε το μνημόσυνο των 120 αθώων θυμάτων. Τίποτε άραγε δεν μας βαρύνει;

Μάϊος 2017