Δεν αμφισβητούμε την πρόοδο που συντελέστηκε κατά την διαδρομή των αιώνων από το ανθρώπινο γένος. Την πρόοδο που βελτίωσε τους όρους της ζωής του ανθρώπου. Όμως, βλέποντας κανείς τα πράγματα με όσο γίνεται κριτική ματιά δεν μπορεί να μη επισημάνει με ανησυχία όσα  δεν βελτιώνουν τους όρους της ζωής μας, αλλά, αντίθετα, δημιουργούν κινδύνους και μάλιστα κινδύνους έσχατους. Το φυσικό περιβάλλον, για παράδειγμα, κινδυνεύει από την αλόγιστη, την ασύνετη θα έλεγα καλλίτερα,  ανθρώπινη δραστηριότητα.  Μια δραστηριότητα που οδηγεί, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί και όπως αντιλαμβανόμαστε οι μη ειδικοί, στην μεταβολή του κλίματος, στην μεταβολή δηλαδή των χαρακτηριστικών του πλανήτη.  Του ίδιου του λίκνου του ανθρώπινου γένους.  Το ζήτημα δεν είναι, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται, απλά ζήτημα εφαρμογής των σύγχρονων τεχνολογιών και ανακαλύψεων. Είναι βαθύτερο. Είναι ζήτημα μεταβολής της στάσεώς μας απέναντι στη φύση. Είναι θέμα του πως εννοούμε και αντιλαμβανόμαστε την φύση. Ίσως και του πώς την ονομάζουμε... 

Συνέχεια εδώ.....

Το σύνολο των υλικών, πνευματικών και τεχνικών ακόμα επιτευγμάτων και επιδόσεων του ανθρώπου, που είναι προϊόν των δημιουργικών δυνάμεών του συνιστά τον πολιτισμό, που εκφράζεται βέβαια με τις ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά κάθε τόπου και κάθε εποχής. Είναι καρπός μακρόχρονης διεργασίας και αποτέλεσμα πολλών και συνήθως αστάθμητων παραγόντων. Διαμορφώνεται πριν από την εποχή μας και διαμορφώνει εμάς και την εποχή μας, ίσως παρά τη θέλησή μας. Τον βρίσκουμε, δεν τον επιλέγουμε και άρα είναι δεδομένος χωρίς άλλη αιτιολόγηση. Εάν αυτά συνιστούν το πολιτισμό, η αποκάλυψη, η συντήρηση, η μελέτη και η ανάδειξή του δεν είναι καθ αυτές παραγωγικές δραστηριότητες του πολιτισμού. Είναι ίσως δευτερεύουσες πολιτιστικές δραστηριότητες. Όχι βέβαια ασήμαντες, ιδίως σε καιρούς καταστροφών και σύγχυσης. ......

Συνέχεια εδώ.....

Τόσο η οικονομική συμπεριφορά  ενός ατόμου, όσο και η οικονομική συμπεριφορά ενός κοινωνικού συνόλου, δεν είναι ανεξάρτητη από  τις   αντιλήψεις που έχουν τα άτομα και οι κοινωνίες σε θεμελιακά  ζητήματα του κόσμου και της ζωής γενικά. Στηρίζεται δηλαδή η συγκεκριμένη οικονομική συμπεριφορά και δραστηριότητα σε τούτη ή την άλλη αντίληψη και παραδοχή σχετικά π.χ. με το τι σημαίνει χρόνος, ποιος είναι ο τρόπος που αξίζει να ζει κανείς, ποια είναι η ανθρώπινη φύση, πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι  έναντι των συνανθρώπων τους. Και οι αντιλήψεις αυτές και οι παραδοχές αυτές που προσδιορίζουν την οικονομική συμπεριφορά, συνιστούν τον τρόπο του βίου,  τον πολιτισμό ενός ανθρώπου ή  μιας κοινότητας ανθρώπων. Με αυτές τις σκέψεις πρέπει να δεχτεί κανείς ότι και ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός έχουν εξω-οικονομικές απαρχές. Και εν πάση περιπτώσει ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ πολιτισμού και οικονομικής ανάπτυξης, όπως άλλωστε έγραψε ο Μαξ Βέμπερ. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, θα πρέπει να δεχτούμε ότι  ο σημερινός αλλά και ο παλιότερος ανταγωνισμός των οικονομιών ή των οικονομικών συστημάτων αντανακλά και ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών προτύπων

 Ο Αιτωλός

Η επέτειος του θανάτου του ατυχούς Αλέξη Γρηγορόπουλου εκτυλίχτηκε και στο Αγρίνιο, όπως αναμένονταν, σε επεισόδια βιαιοπραγιών κατά δημόσιων καταστημάτων (ΕΛΤΑ) και Τραπεζών, αλλά και ιδιωτικών εμπορικών  καταστημάτων. Βέβαια όχι στην έκταση και στην ένταση που είχαν τα περσινά επεισόδια. Ασφαλώς συνέβαλε στο περιορισμό και η σθεναρή αντιμετώπιση των ταραξιών εκ μέρους της αστυνομίας. Δεν μπορώ να προσδιορίσω με αντικειμενική ακρίβεια  το περιεχόμενο της συλλογικής μνήμης που δημιούργησε η τραγική  απώλεια του νέου εκείνου. Ίσως μπορούμε με λιγότερη ανασφάλεια να πούμε  τι πρέπει να τιμάμε και τι πρέπει να διδασκόμαστε σε τέτοιες περιπτώσεις. Ότι δηλαδή πρέπει να τιμάμε την ανθρώπινη ζωή σαν μέγα καλό και πρώτο. Να τιμάμε και την ελευθερία που καταξιώνει την ζωή. Αλλά και το αγαθό της ασφάλειας που δημιουργεί συνθήκες βίου ελεύθερου. Διερωτώμαι όμως αν μόνη η καταφορά κατά των οργάνων της τάξεως της δημοκρατικής μας κοινωνίας που εκφράζεται με το σύνθημα "μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" (εκφερόμενο ιδίως από νεαρούς παρελαύνοντες  μαθητές) είναι εκδήλωση τιμής για εκείνο τον νεκρό και διδαχή για τους σημερινούς ζώντες. Πολύ δε περισσότερο όταν τέτοιες εκδηλώσεις γίνονται στο πλαίσιο εικόνας καταστροφών και βιαιοπραγιών. Πάντως με τη σιωπή μας ή την ανοχή μας σε τέτοια συνθήματα κανέναν δεν τιμούμε και κανέναν δεν διδάσκουμε.

 Ο Αιτωλός