Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που, στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα, πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γνώριζαν, και από άμεση προσωπική εμπειρία, την ποιότητα του φασιστικού τέρατος, γιατί ο φασιμός δυνάστευε τότε την ίδια τους την πατρίδα, και απειλούσε όλη την Ευρώπη**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστοί σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Ούτε τα ονοματεπώνυμά τους, αλλ ούτε ο αριθμός τους διατηρούνται στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε, τουλάχιστον, μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη, εδώ στον τόπο που γεννήθηκαν; Μιας στήλης που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους;  Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει ασθενή ή, αν θέλετε, επιλεκτική μνήμη. Θα μιλούσαμε ακόμα και για έλλειψη σεβασμού της μικρής μας (με οποιαδήποτε έννοια) κοινωνίας μας, αφού και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη η κοινωνία μας το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών στα ηρωικά τέκνα μας που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι ίδιοι οι ηρωικοί νεκροί μας  δεν ανάμεναν ποτέ απονομή τιμών. Ίσως και να μη τις ήθελαν.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

Απρίλης του 2017

 


 

 

Στα στενά των πλατειών

 

Είναι γνωστό ότι οι καφετέριες (τα σύγχρονα καφενεία) τοποθετούν καθίσματα και τραπέζια των πελατών μας και σε κοινόχρηστους χώρους οδών και πλατειών. Οι περισσότεροι (όπως θέλουμε να πιστεύουμε), από τους χώρους αυτούς παραχωρήθησαν, από τη αρμόδια υπηρεσία της δημοτικής μας αρχής. Υπάρχουν όμως παράλληλα και αυθαίρετες επεκτάσεις  ή καταλήψεις τέτοιων χώρων. Γιατί βέβαια δεν φανταζόμαστε ότι η δημοτική αρχή θα περιόριζε στο ελάχιστο την χρήση της υπόλοιπης ελεύθερης κοινόχρηστης επιφάνειας των οδών και πλατειών του κέντρου της πόλης μας σε τέτοιο βαθμό ώστε η χρήση τους να αναγκάζει πορεία κατ άνδρα ή σε δυάδες.

Και πλέον τούτων. Δεν νομίζουμε ότι βρίσκεται σε αρμονία με τις αισθητικές αντιλήψεις  του συμπολιτών μας ο εγκλεισμός των χώρων αυτών μέσα σε (ρυπαρά πολλές φορές)  πλαστικά διαφανή παραπετάσματα.

 

 


 

«Ουκ ένι..»

πρόσφυγες

Το δράμα των προσφύγων Σύρων δεν δοκιμάζει μόνο τις αντοχές των ευρωπαϊκών πολιτικών διακηρύξεων. Δεν δοκιμάζει μόνο την ειλικρίνεια  της κάθε  θρησκευτικής πίστεως. Δοκιμάζει ακόμα και αποδεικύνει γενικότερα και την έλλειψη ταυτότητας ή, αν θέλετε, την αναξιοπιστία λόγου και πράξης. Ποιος άραγε με πράξεις του θα μας θυμίσει, επί τέλους, τον  περίφημο λόγο του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού». Αντ αυτού ακούμε και βλέπουμε τον θρίαμβο ανάλγητων εμπόρων (κρατών και ατόμων) που εκμεταλλεύονται αδίστακτα την δυστυχία των συνανθρώπων μας. Τον θρίαμβο της αναλγησίας κατ εκείνων που ταξιδεύουν σε αφιλόξενες θάλασσες με ανθρώπους που μιλούν άλλες γλώσσες. Για  για να θυμηθούμε έτσι τον Όμηρο: «Πλέων επί οίνοπα πόντον επ’ αλλοθρόους ανθρώπους» (‘Ομηρος, Οδύσσεια, Α.183).  



.

Ποιος δάσκαλος;

Aπό τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στο τιμόνι του υπουργείου Παιδείας, ο Νίκος Φίλης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό ανήγγειλε και την έναρξη εθνικού διαλόγου. Το μήνυμά του ήταν ότι «οι οικονομικές δυσκολίες δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από τα οράματα για μεγάλες αλλαγές». Τι σημαίνει «εθνικός διάλογος» και με ποιους και με ποιο τρόπο διεξάγεται; Είναι ένα θέμα. Όπως και τίνων τα οράματα για μεγάλες αλλαγές υπαινίσσεται ο Υπουργός. Λόγος να γίνεται!  Διερωτάται όμως κανείς ποιο είναι το κρίσιμο σημείο της αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος; Είναι άραγε, όπως λέγεται, η κατάργηση των παρελάσεων; Η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών; Η κατάργηση της αριστείας; Δεν θα απέρριπτε κανείς  συλλήβδην όλα αυτά ή άλλα ως αντικείμενα διαλόγου. Όμως ποιος θα αμφισβητούσε ότι το κλειδί της όποιας αναμόρφωσης είναι η ποιότητα του διδασκαλικού προσωπικού. Η ποιότητα του δασκάλου, που φαίνεται να απουσιάζει από τα θέματα του διαλόγου. Δηλαδή, πώς είναι σήμερα και πώς τον θέλουμε για τα παιδιά μας. Μήπως θα ήταν προτιμότερος ένας δάσκαλος που θα δίδασκε με οδηγό όχι τις επιταγές του εκάστοτε κυρίαρχου πολιτικού φρονήματος, που δημιουργεί και μια αντίστοιχη κρατούσα ηθική, αλλά  τον δάσκαλο εκείνο που θα δίδασκε με οδηγό την προσωπική (ατομική) του συνείδηση και το χρέος του ως δασκάλου προς τη νέα γενιά. Θα προτιμούσα μάλιστα  τον θαρραλέο, έστω και αιρετικό (όχι με την στενή θρησκευτική έννοια) δάσκαλο, που μπορεί να μεταδίδει γνώση ως απόσταγμα της ψυχής του. Που μπορεί να μεταδίδει ερεθίσματα και μέθοδο αντίληψης και επεξεργασίας του μαθησιακού αντικειμένου.  Όχι τον δημοσιοϋπαλληλάκο που μεταδίδει πληροφορίες, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος». Εννοείται δε, ότι «εκείνοι» δεν είναι πάντοτε οι πολιτικά κρατούντες. 

 


 

Πρίν είναι αργά

Στη Δημοκρατία, η πλειοψηφία αποφασίζει και εφαρμόζει τις αποφάσεις της, σεβόμενη τα ατομικά δικαιώματα. Οι μειοψηφίες διαμαρτύρονται, αλλά μόνο εντός του πλαισίου των νόμων, τηρώντας τις διατάξεις τους και αναπτύσσοντας με πειθώ απρόσκοπτα τις απόψεις τους. Όμως οι αντιρρήσεις, οι διαμαρτυρίες και η οργή, ακόμα, των μειοψηφιών δεν δικαιολογούν, δεν νομιμοποιούν τους προπηλακισμούς, ούτε τους αποκλεισμούς. Δεν δικαιολογούν τη παρακώλυση της λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών. Δεν δικαιολογούν, δεν νομιμοποιούν τις καταλήψεις (συμβολικές ή μη) των δημοσίων κτηρίων, και των κοινοχρήστων οδών. Και φυσικά είναι φασισμός όταν το κάνουν. Είναι φασισμός να κάνουν γυαλιά-καρφιά τα γραφεία των εκπαιδευτικών κτιρίων. Είναι φασισμός   να παρεμποδίζουν τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, των δικαστηρίων ή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ανεξάρτητα εάν οι καταλήψεις και η παρεμπόδιση της λειτουργίας ονομάζεται … «συμβολική» ή όχι.  Ανεξάρτητα εάν οι μειοψηφίες δρουν δήθεν εν ονόματι της επανάστασης ή την  επικαλούνται για να τεθούν στο απυρόβλητο  όταν κινδυνεύουν να υποστούν τις νόμιμες συνέπειες των πράξεών τους.  Ελπίζουμε ότι αυτά τα απλά είναι καιρός να γίνουν κατανοητά πριν είναι πολύ αργά.



 

Οι φοιτητές

Οι φοιτητές των πανεπιστημιακών τμημάτων του Αγρινίου, ακολουθώντας την πεπατημένη, προέβησαν σε κατάληψη της αίθουσας του Επιμελητηρίου Αγρινίου, όπου είχε προγραμματισθεί  και είχε αναγγελθεί ότι η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου θα μιλούσε σε θέμα της αρμοδιότητάς της. Το αποτέλεσμα ήταν να ματαιωθεί η ομιλία και να προβληθεί η κατάληψη στα μέσα ενημέρωσης, όχι ως προβολή των αιτημάτων των φοιτητών, αλλά ως κατόρθωμα αντιπολιτευτικής τακτικής και ως κατόρθωμα προσωπικής  φιμώσεως της υπουργού, που εμποδίστηκε έτσι να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Στη συνέχεια αποκλείστηκαν τα γραφεία της ΔΕΗ στην πλατεία Παναγοπούλου (φωτο). Ασφαλώς δεν πρέπει επιχαίρει κανείς για το κατόρθωμα, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης. Απορίας όμως άξιο είναι πως οι φοιτητές, που προ ολίγων ετών εύχονταν να μετατεθούν τα πανεπιστημιακά τμήματα Αγρινίου στην Πάτρα, να μάχονται τώρα υπέρ της διατηρήσεώς τους στο Αγρίνιο, ζητώντας σίτηση κλπ. Ή μήπως όχι;.