Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

Κατάληψη κοινόχρηστων χώρων

 

Γράφαμε παλαιότερα ότι οι καφετέριες (τα σύγχρονα καφενεία) στην πόλη του Αγρινίου τοποθετούν καθίσματα και τραπέζια των πελατών τους και σε κοινόχρηστους χώρους οδών και πλατειών. Δηλαδή σε επίπεδα πεζοδρομίων και κεντρικών πλατειών. Όπως πιστεύουμε, οι περισσότεροι από τους χώρους αυτούς παραχωρήθηκαν, από τη αρμόδια υπηρεσία της δημοτικής μας αρχής, με την φειδώ που επιβάλλει ο σεβασμός στην κοινή χρήση, που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη. Δημιουργείται, όμως, παράλληλα με τις νόμιμες παραχωρήσεις, και η εντύπωση για αυθαίρετες επεκτάσεις  ή καταλήψεις τέτοιων χώρων από κάποιες επιχειρήσεις σε βάρος της κοινής χρήσης.  Γιατί βέβαια δεν φανταζόμαστε ότι η οποιαδήποτε δημοτική αρχή θα περιόριζε στο ελάχιστο την χρήση της υπόλοιπης ελεύθερης κοινόχρηστης επιφάνειας των οδών και πλατειών του κέντρου της πόλης μας σε τέτοιο βαθμό ώστε η χρήση τους να αναγκάζει πορεία κατ άνδρα ή σε δυάδες, όπως συμβαίνει, δυστυχώς, σήμερα. Και η εντύπωση αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν επιτόπιες διαγραμμίσεις των διαστάσεων του παραχωρούμενου χώρου.  Εάν υπήρχαν,  τότε η αυθαίρετη χρήση του κοινόχρηστου χώρου θα ήταν κατάδηλη και ικανή να αποτρέψει τις παραβάσεις. Και εύκολο να διαπιστωθεί από το Δήμο ή τις Αστυνομικές Αρχές.

Ας μη εκληφθούν τα ανωτέρω ως καινοφανή ή ως υπερβολικά. Ασφαλώς και παρά την έλλειψη διαγραμμίσεων θα έχουν διαπιστωθεί παραβάσεις και θα έχουν επιβληθεί κυρώσεις για κάποιες αυθαίρετες καταλήψεις. Μήπως όμως το κόστος των κυρώσεων που επιβάλλονται είναι  ελάχιστον συγκρινόμενο με το όφελος από την διατήρηση της καταλήψεως; Οι υποψήφιοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι στις επικείμενες δημοτικές εκλογές ας τα έχουν υπ όψη τους.                                                                           

Φεβρουάριος 2019



 

Ο πολιτισμός και η φύση

 

Όπως είχαμε επισημάνει παλαιότερα από τη στήλη αυτή, στις μέρες μας η φύση έπαυσε πιά να είναι η φύσις των πρώτων αιώνων του ανθρώπου. Έπαυσε δηλαδή να είναι το όργανο και ο δάσκαλος της (ανα)δημιουργίας. Ο άνθρωπος δεν στέκεται πια μπροστά της  με θαυμασμό και δέος, αλλά με διάθεση κατακτητή και εμπόρου. Έτσι από μητέρα, σύντροφος και συνεργάτης του, η φύση έγινε αντικείμενο αδυσώπητης εκμετάλλευσης. Οι πρώτοι κυνηγοί έδρεπαν τους καρπούς της. Οι πρώτοι αγρότες συνεργάζονταν μαζί της στην διαδικασία της αναπαραγωγής. Ο σημερινός άνθρωπος, βιάζει και καταστρέφει τη φύση. Η τεχνολογία του ανθρώπου έγινε όπλο του ανθρώπου εναντίον της φύσης. Ένα όπλο που τελικά στρέφεται εναντίον του. Αφού με αυτή ο άνθρωπος έχει λεηλατήσει τη γη και έχει υποβιβάσει τις φυσικές υποστάσεις σε απλά αναλώσιμα. Το φυσικό περιβάλλον έχει μολυνθεί και μας απειλεί. Οι δυσοίωνες προειδοποιήσεις μερικών επιστημόνων για το μέλλον, συναντούν δυστυχώς ώτα μη ακουόντων. Και ο πολιτισμός μας; Είναι βέβαια  αλήθεια ότι η ουσία του του πολιτισμού είναι η σταδιακή αλλά σταθερή ανά τους αιώνες απομάκρυνση από τη φύση. Αλλά η απομάκρυνση έχει μεταλλαχθεί στους καιρούς μας σε επιδίωξη καταστροφής της φύσης. Εκεί οδήγησαν τον σύγχρονο άνθρωπο η απληστία και η θεοποίηση των νέων μέσων παραγωγής που η επιστήμη και η τεχνολογία όπλισαν τα χέρια του. Εκεί οδήγησε τον σύγχρονο άνθρωπο η έλλειψη του μέτρου στις επιδιώξεις του. Έτσι η λεηλασία της γής και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος  έγινε πια  το βαρύ τίμημα του λεγόμενου πολιτισμού μας. Αλλά το  τίμημα αυτό διάβρωσε ανεπανόρθωτα την έννοια του πολιτισμού μας, σαν ένα σύστημα κοινωνικών πρακτικών, αξιών και συμβόλων, που αναπαράγεται αενάως στην ιστορία, ή όπως τον εννοούσε  ο Τ. Σ. Ελιοτ, ως τον πλήρη τρόπο ζωής ενός λαού, ενός τρόπου που σφραγίζει τα μέλη του από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, από τα χαράματα μέχρι τη νύχτα, ακόμα και στον ύπνο. Μπορεί όμως ο πολιτισμός, όπως κατάντησε να τον εννοούμε,  να στρέφεται τελικά εναντίον του ανθρώπου και να μη τον υπηρετεί; Μήπως δηλαδή η ανθρωπότητα σταδιακά αυτοκτονεί; Μήπως ίσως πρέπει να δώσουμε μιαν άλλη έννοια στη λέξη πολιτισμός; Να είναι πολιτισμός μια κοινή αντίληψη ότι η φύση είναι  όργανο και δάσκαλος της (ανα)δημιουργίας και ότι ο άνθρωπος επιβάλλεται να στέκεται μπροστά της  με θαυμασμό και δέος και όχι με διάθεση κατακτητή και εμπόρου;  Ερωτήματα!  

Ιανουάριος 2019



 

Οι "αυτοδιοικητικές" εκλογές

Οι προσεχείς εκλογές, για την Βουλή και την Αυτοδιοίκηση, εμφανίστηκαν πλέον στον πολιτικό ορίζοντα ως (λίγο ή περισσότερο) επικείμενες. Και καθ όσον μεν αφορά τις βουλευτικές εκλογές είναι εμφανή, πλήν άλλων προβλημάτων, και τα προβλήματα από τις χρόνιες παθογένειες της καθ ημάς Δημοκρατίας, εξ αιτίας του νεποτισμού  και εξ αιτίας των πελατειακών σχέσεων μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων.  Καθ όσον όμως αφορά τις αυτοδιοικητικές εκλογές το πρόβλημα που ίσως δεσπόζει είναι η καθ οιονδήποτε τρόπο ανακήρυξη, υπόδειξη και ποδηγέτηση των υποψηφίων από τα πολιτικά κόμματα. Με αποτέλεσμα ο πολίτης μιας πόλεως προκειμένου να επιλέξει τον Δήμαρχο της πόλης του να καλείται, αμέσως ή εμμέσως, να επιλέξει τον υποψήφιο που υποδεικνύει το πολιτικό κόμμα στο οποίο πρόσκειται. Η υπόδειξη δε αυτή διενεργείται για χρόνια πιά τόσο απροσχημάτιστα και πανηγυρικά από τα κόμματα και παράλληλα γίνεται τόσο παθητικά αποδεκτή από το εκλογικό σώμα, ώστε κατέληξε η διαδικασία αυτή να γίνει σχεδόν θεσμός. Αλλά είναι φανερό ότι το αποτέλεσμα αυτό, η κατάσταση αυτή  σημαίνει κατάλυση του αυτοδιοικητικού (δηλαδή του ανεξάρτητου από την κεντρική εξουσία) χαρακτήρα των Δήμων και της περιφερειακής διοίκησης. Και έτσι φαλκιδεύεται οποιαδήποτε προσπάθεια αυτόνομης καθόδου στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές υποψηφίων, που θα ήθελαν να είναι ανεξάρτητοι και απογαλακτισμένοι από κάθε είδους πάτρωνες.  Άλλως θα πρέπει να επιδιώξουν να λάβουν το χρίσμα του υποψηφίου επισκεπτόμενοι τα κομματικά γραφεία. Παραδείγματα εκλογής ανεξάρτητων υποψηφίων αποτελούν σπάνιες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Νοέμβριος του 2018


Μνήμη Αδελφών Παπαστράτου

Η δημοτική αρχή εξέφρασε τα αισθήματα της μεγάλης πλειονότητας των Αγρινιωτών με τις εκδηλώσεις τιμής των Αδελφών Παπαστράτου, μεγάλων δωρητών της πόλης του Αγρινίου. Ήταν εκπλήρωση χρέους τιμής και μνήμης. Χρήσιμες εκδηλώσεις ιδιαίτερα  για όσους αγνοούν και για όσους  ξεχνούν ή παρεξηγούν. Χρήσιμες ακόμα και για την επούλωση τραυμάτων της μνήμης μας από τις προσβολές εκείνων που αφαίρεσαν κάποτε δύο από τις προτομές  που κοσμούσαν την είσοδο του Πάρκου και έγιναν αιτία της μεταφοράς των υπόλοιπων προτομών των Αδελφών Παπαστράτου στην ασφάλεια κάποιας αποθήκης του Δήμου. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει χρόνος και τόπος να επανατοποθετηθούν.

Μαρία Αγγέλη: Οι δωρεές της οικογένειας  Παπαστράτου στο Αγρίνιο...

Νοέμβριος του 2018

 

H επέτειος του αγώνα κατά του φασισμού

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 είναι γιορτή υπερηφάνειας και μνήμης. Υπερηφάνειας γιατί η Ελληνική κοινωνία βρέθηκε ενωμένη και ομόθυμη στο πόλεμο όχι απλά κατά της επιτιθέμενης Ιταλίας, αλλά κατά του φασισμού, που απειλούσε τότε την ελευθερία και την δημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι και γιορτή μνήμης των ηρωικών τέκνων της Ελληνικής κοινωνίας που πολέμησαν τον εχθρό στα βουνά της Αλβανίας, θυσιάζοντας τη ζωή τους. Και πρέπει να τονισθεί ότι οι νεκροί εκείνοι δεν ήταν θύματα. ήταν πολεμιστές, εκπροσωπώντας όχι μόνο την κοινωνία της εποχής εκείνης αλλά το Έθνος ολόκληρο. Υπήρξαν βέβαια και τα θύματα του πολέμου και της κατοχής. Τα θύματα δικαιούνται σεβασμού. Οι πολεμιστές όμως δικαιούνται θαυμασμού και ευγνωμοσύνης. Δυστυχώς έχει σημασία ότι τα ονόματα των πολεμιστών εκείνων παραμένουν άγνωστα. Ένα μνημείο αγνώστου στρατιώτη είναι βέβαια στημένο γι αυτούς. Αλλά ας ρίξουμε μια φευγαλέα έστω ματιά στο κατάλογο των πεσόντων συμπατριωτών μας (παιδιά της Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας) της εποχής εκείνης. Το οφείλουμε. Οφείλουμε πολύ περισσότερα.

 Ιδού εδώ ο κατάλογος των Αιτωλοακαρνάνων & Ευρυτάνων πεσόντων......

Οκτώβριος του 2018

 


 

 

Απορία οδηγού στην Ιόνια οδό

Αν θελήσετε να ταξιδεύσετε από Αγρίνιο στα Γιάννενα με το αυτοκίνητό σας μέσω της νεότευκτης Ιόνιας οδού, θα μπείτε σαυτήν λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αγρίνιο από την θέση «Κουβαρά», όπου θα μεταβείτε κινούμενοι στην παλαιά εθνική οδό. Εκεί, στο σταθμό διοδίων θα προκαταβάλλετε το σχετικό ποσό που αναλογεί για μια χρήση του τμήματος από Κουβαρά μέχρι το Μενίδι της Ιόνιας οδού. Στην συνέχεια απολαμβάνετε την ασφαλή και άνετη οδήγηση, μέχρι τον επόμενο σταθμό διοδίων (Μενιδίου)  για να προκαταβάλλετε εκεί άλλο ποσό διοδίων προκειμένου να χρησιμοποιήσετε και να απολαύσετε το επόμενο τμήμα της οδού. Νοητό: Έτσι γίνεται από τους χρήστες των τμημάτων της, σταδιακά, η εξόφληση του κόστους της κατασκευής της.  

Επιστρέφοντας από το ταξίδι φθάνετε στην ίδια θέση. Τη θέση «Κουβαρά», προκειμένου όχι να χρησιμοποιήσετε άλλο τμήμα της Ιόνιας οδού, αλλά για να εξέλθετε άμεσα από αυτήν και να μπείτε στην παλαιά Εθνική οδό προς Αγρίνιο.  Και πάλι όμως ο σταθμός διοδίων Κουβαρά σας ζητεί, για να σας επιτρέψει την έξοδο, καταβολή ίσου χρηματικού ποσού με το ποσό που προκαταβάλατε όταν εισήλθατε στην Ιόνια οδό. Διερωτάστε εύλογα: Μήπως, επιστρέφοντας, ξεχάσατε να προκαταβάλλετε στον προηγούμενο σταθμό (σταθμό Μενιδίου) το σχετικό αντίτιμο, με την πληρωμή του οποίου μάλιστα θα μπορούσατε να συνεχίσετε χωρίς πρόσθετη δαπάνη την διαδρομή στην Ιόνια οδό, τουλάχιστο μέχρι το Αγγελόκαστρο; Όχι! Μήπως, κατά την διάρκεια της απουσίας σας η παλαιά εθνική οδός από Κουβαρά προς Αγρίνιο ανακατασκευάστηκε; Ούτε!

Απορείτε, όπως θα απορούσατε  εάν στη γέφυρα Ρίου  - Αντιρρίου σας υποχρέωναν να καταβάλλετε και διόδια εισόδου και διόδια εξόδου. Στην παραπάνω περίπτωση της Ιόνιας οδού ποια άραγε είναι η αιτιολογία; Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει απάντηση. Η απορία θα παραμείνει.

Μάρτιος 2018



 


"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που, στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα, πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γνώριζαν, και από άμεση προσωπική εμπειρία, την ποιότητα του φασιστικού τέρατος, γιατί ο φασιμός δυνάστευε τότε την ίδια τους την πατρίδα, και απειλούσε όλη την Ευρώπη**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστοί σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Ούτε τα ονοματεπώνυμά τους, αλλ ούτε ο αριθμός τους διατηρούνται στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε, τουλάχιστον, μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη, εδώ στον τόπο που γεννήθηκαν; Μιας στήλης που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους;  Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει ασθενή ή, αν θέλετε, επιλεκτική μνήμη. Θα μιλούσαμε ακόμα και για έλλειψη σεβασμού της μικρής μας (με οποιαδήποτε έννοια) κοινωνίας μας, αφού και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη η κοινωνία μας το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών στα ηρωικά τέκνα μας που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι ίδιοι οι ηρωικοί νεκροί μας  δεν ανάμεναν ποτέ απονομή τιμών. Ίσως και να μη τις ήθελαν.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

Απρίλης του 2017