Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

 

 

 

Απορία οδηγού στην Ιόνια οδό

Αν θελήσετε να ταξιδεύσετε από Αγρίνιο στα Γιάννενα με το αυτοκίνητό σας μέσω της νεότευκτης Ιόνιας οδού, θα μπείτε σαυτήν λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αγρίνιο από την θέση «Κουβαρά», όπου θα μεταβείτε κινούμενοι στην παλαιά εθνική οδό. Εκεί, στο σταθμό διοδίων θα προκαταβάλλετε το σχετικό ποσό που αναλογεί για μια χρήση του τμήματος από Κουβαρά μέχρι το Μενίδι της Ιόνιας οδού. Στην συνέχεια απολαμβάνετε την ασφαλή και άνετη οδήγηση, μέχρι τον επόμενο σταθμό διοδίων (Μενιδίου)  για να προκαταβάλλετε εκεί άλλο ποσό διοδίων προκειμένου να χρησιμοποιήσετε και να απολαύσετε το επόμενο τμήμα της οδού. Νοητό: Έτσι γίνεται από τους χρήστες των τμημάτων της, σταδιακά, η εξόφληση του κόστους της κατασκευής της.  

Επιστρέφοντας από το ταξίδι φθάνετε στην ίδια θέση. Τη θέση «Κουβαρά», προκειμένου όχι να χρησιμοποιήσετε άλλο τμήμα της Ιόνιας οδού, αλλά για να εξέλθετε άμεσα από αυτήν και να μπείτε στην παλαιά Εθνική οδό προς Αγρίνιο.  Και πάλι όμως ο σταθμός διοδίων Κουβαρά σας ζητεί, για να σας επιτρέψει την έξοδο, καταβολή ίσου χρηματικού ποσού με το ποσό που προκαταβάλατε όταν εισήλθατε στην Ιόνια οδό. Διερωτάστε εύλογα: Μήπως, επιστρέφοντας, ξεχάσατε να προκαταβάλλετε στον προηγούμενο σταθμό (σταθμό Μενιδίου) το σχετικό αντίτιμο, με την πληρωμή του οποίου μάλιστα θα μπορούσατε να συνεχίσετε χωρίς πρόσθετη δαπάνη την διαδρομή στην Ιόνια οδό, τουλάχιστο μέχρι το Αγγελόκαστρο; Όχι! Μήπως, κατά την διάρκεια της απουσίας σας η παλαιά εθνική οδός από Κουβαρά προς Αγρίνιο ανακατασκευάστηκε; Ούτε!

Απορείτε, όπως θα απορούσατε  εάν στη γέφυρα Ρίου  - Αντιρρίου σας υποχρέωναν να καταβάλλετε και διόδια εισόδου και διόδια εξόδου. Στην παραπάνω περίπτωση της Ιόνιας οδού ποια άραγε είναι η αιτιολογία; Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει απάντηση. Η απορία θα παραμείνει.

Μάρτιος 2018



 


"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που, στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα, πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γνώριζαν, και από άμεση προσωπική εμπειρία, την ποιότητα του φασιστικού τέρατος, γιατί ο φασιμός δυνάστευε τότε την ίδια τους την πατρίδα, και απειλούσε όλη την Ευρώπη**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστοί σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Ούτε τα ονοματεπώνυμά τους, αλλ ούτε ο αριθμός τους διατηρούνται στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε, τουλάχιστον, μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη, εδώ στον τόπο που γεννήθηκαν; Μιας στήλης που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους;  Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει ασθενή ή, αν θέλετε, επιλεκτική μνήμη. Θα μιλούσαμε ακόμα και για έλλειψη σεβασμού της μικρής μας (με οποιαδήποτε έννοια) κοινωνίας μας, αφού και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη η κοινωνία μας το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών στα ηρωικά τέκνα μας που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι ίδιοι οι ηρωικοί νεκροί μας  δεν ανάμεναν ποτέ απονομή τιμών. Ίσως και να μη τις ήθελαν.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

Απρίλης του 2017

 



Σύντομες σημειώσεις μας:

 

•        Η επιτυχία της εμπορικής διαπραγμάτευσης έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια  ως αισθητικά επιβαλλόμενη καλλιτεχνική αξία.  Νέοι πόλοι διαμόρφωσης καλλιτεχνικών αξιών: Οι γκαλερί, τα μουσεία και η διεθνής αγορά. Ακόμα και πολλές παρουσιάσεις νέων βιβλίων, όταν υπερβαίνουν τον καθαρά πληροφοριακό σκοπό  τους.

 

•        To τέλος του 19ου αιώνα συνδέθηκε με το τέλος του αισθητικού αξιώματος "η τέχνη για την τέχνη" (σημ. "αισθητισμός"). Σωστά ίσως, εάν ο εξυπηρετούμενος  σκοπός του καλλιτέχνη δεν ακυρώνει την καθαρά αισθητική αξία του δημιουργήματος, από την οποία τούτο αντλεί την νομιμοποίησή του.

 

•        Το γραμμικό και προοδευτικά εξελισσόμενο μοντέλο της Χεγκελιανής αντίληψης της Ιστορίας, δηλαδή η προοδευτική ροή της ιστορίας, έχει αποδομηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Αντ αυτού  καθιερώθηκε η νέα ιδέα για ισότιμη συνύπαρξη όλων των πολιτισμών. Βέβαια κάθε αντίληψη, κάθε κρίση, φέρει την προσωπική σφραγίδα του παρατηρητή. Του κριτή. Ιδίως οι πολιτιστικές αντιλήψεις στο πλαίσιο των οποίων γεννιέται, ανατρέφεται και ζεί κάθε παρατηρητής

 

•        Η σχέση του σουρεαλισμού με το όνειρο και το χώρο του ασυνειδήτου είναι πολύ συγγενικές με τον Νίτσε (προεκτείνει τις απόψεις του ρομαντισμού όπως και οι σουρεαλιστές)  και τον Φρόιντ (θετικιστική - επιστημονική ερμηνεία του ονείρου). Ιδιαίτερα καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο και ο Giorgio de Chirico έδωσαν πολλές εκδοχές της ιδέας του Νίτσε  περί της "αιώνιας επιστροφής".