Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

Οι περιπέτειες και το μέλλον του «Πανεπιστημίου Δυτ. Ελλάδος»

Λειτούργησε ως «καρικατούρα» όπως διατείνονται οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών;

Όπως είναι γνωστό, το έτος 1998 με το Π.Δ. 96/15-4-1998 ιδρύθηκε του Πανεπιστημιακό Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων και Διοίκησης Επιχειρήσεων Αγροτικών Προϊόντων και Τροφίμων, που άρχισε να λειτουργεί στην πόλη του Αγρινίου από το ακαδημαϊκό έτος 1998-1999 ως Τμήμα που ανήκε στη Σχολή Διαχείρισης Φυσικών Πόρων & Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.  Η  ίδρυση και η αρχική λειτουργία του Τμήματος αυτού έγινε με τη συγχρηματοδότηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης και Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης (Ε.Π.Ε.Α.Ε.Κ) του Β΄Κ.Π.Σ. Στη συνέχεια, το Τμήμα  αυτό εντάχθηκε στο αυτόνομο Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας που ιδρύθηκε με το νόμο 3794/2009. Όμως με το ΠΔ. 89/2013 (ΦΕΚ 130,τ.Α) καταργήθηκε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας και το Τμήμα, που λειτουργεί στο Αγρίνιο, εντάχθηκε στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών (ΠΔ. 97/2013 ΦΕΚ 134 τ. Α). Να σημειωθεί ότι για τα πρώτα 18 έτη σπουδών  ο αριθμός των αποφοίτων αριθμούσε  657. Δηλαδή αποφοιτούσαν μόλις 36 σπουδαστές.

Η κατάσταση όμως της λειτουργίας του τμήματος αυτού δεν ενέπνεε πια αισιοδοξία για το μέλλον. Τα σημάδια της παρακμής ήταν πλέον ορατά. Περιγράφονται με ζοφερά χρώματα από τους καθ ύλην αρμοδίους καθηγητές του Πανεπιστημίου Πατρών σε πρόσφατη έγγραφη (12.06.2017) ανακοίνωσή τους. Την παραθέτουμε:

«Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας δεν είναι μια «φρέσκια» ιδέα. Έχει υπάρξει, έχει «λειτουργήσει» για τρία χρόνια, (2010-2013), και έχει αποτύχει οικτρά. Στην διάρκεια αυτής της σκοτεινής περιόδου, σε αντίθεση με κάποιους τοπικούς παράγοντες οι οποίοι πανηγύριζαν, βιώσαμε μια απίστευτα παρακμιακή και παρασκηνιακή ατμόσφαιρα όπου στο κάθε μας βήμα συναντούσαμε καταστάσεις απύθμενης σύγχυσης, προχειρότητας, ασυνέπειας και ιδιοτέλειας. Αυτή η εμπειρία υπήρξε βαθύτατα τραυματική για όλους μας (φοιτητές, διδακτικό-ερευνητικό προσωπικό, και διοικητικό προσωπικό).

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας στελεχώθηκε, πρόχειρα και χωρίς σχεδιασμό, από άτομα τα οποία, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν διέθεταν την ελάχιστη εμπειρία και τις γνώσεις ή τις ικανότητες που απαιτεί η εύρυθμη λειτουργία ενός ακαδημαϊκού χώρου και ιδιαίτερα ενός Τμήματος όπως το δικό μας με εξαιρετική ερευνητική δυναμική και διακεκριμένους παγκοσμίως Ακαδημαϊκούς Δασκάλους υψηλού κύρους και ήθους. Εξαιτίας της ένταξής του σε αυτό το μόρφωμα, το Τμήμα μας υπέστη μια απίστευτη ταλαιπωρία με πολύ επιβαρυντικές συνέπειες και με σημαντικότερη την απώλεια με μετακινήσεις, μετακλήσεις, και άλλες διαδικασίες 10 εκλεκτών συναδέλφων οι οποίοι οδηγήθηκαν σε φυγή πρωτίστως υπό την απειλή του υποβόσκοντος εφιάλτη μιας πιθανής επανίδρυσής του.

Από το 2013 το Τμήμα ανήκει στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών, ανήκουμε και υποστηριζόμαστε από ένα μεγάλο, καταξιωμένο και δυνατό Πανεπιστήμιο το οποίο μας προσφέρει ποιοτικά υψηλού επιπέδου διοικητική υποστήριξη και συνεισφέρει με επαγγελματικά και ακαδημαϊκά υπεύθυνο τρόπο στην επίλυση των συσσωρευμένων προβλημάτων μας. Οι φοιτητές μας και οι απόφοιτοι μας είναι πλέον φοιτητές και απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πατρών και αυτό το δυναμικό κεκτημένο δεν μας επιτρέπεται να το απεμπολήσουμε.

Σήμερα το Τμήμα ΔΠΦΠ βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο μεταίχμιο. Βγήκε βαθύτατα τραυματισμένο από την αλήστου μνήμης περίοδο του Πανεπιστημίου Δ. Ελλάδας και επιβιώνει οριακά αφενός λόγω των εντονότατων προσπαθειών των καθηγητών, φοιτητών και διοικητικού προσωπικού και αφετέρου λόγω της διαρκούς υποστήριξης και «αιμοδοσίας» του από το Πανεπιστήμιο Πατρών.

Η ίδρυση ενός Πανεπιστημίου πρέπει να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι οικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Η οικονομική ανάπτυξη μιας περιοχής στην οποία ιδρύεται ένα Πανεπιστήμιο οφείλει να είναι η συνέπεια και όχι ο στόχος της ίδρυσής του. Τα τρία τμήματα βρίσκονται στο Αγρίνιο εδώ και μια εικοσαετία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πρόοδο της περιοχής. Ωστόσο, η μυωπική αντιμετώπιση τους από τοπικιστικούς, εγωιστικούς μηχανισμούς και παράγοντες τροχοπέδησε την ανάπτυξη τους και δημιούργησε το σημερινό αδιέξοδο.

Για τους ανωτέρω λόγους και με βαθύ αίσθημα ευθύνης απέναντι στους φοιτητές μας και τις οικογένειες τους αλλά και στο εικοσαετές ακαδημαϊκό έργο που επιτελείται στο Τμήμα μας, αρνούμαστε να επιστρέψουμε στο θλιβερό παρελθόν του Πανεπιστημίου Δ. Ελλάδας, μιας καρικατούρας Πανεπιστημίου, καθώς το παρελθόν αυτό δεν αποτελεί απλώς απειλή για εμάς αλλά περισσότερο προσομοιάζει με ζοφερό εφιάλτη».

 Έτσι, πριν ένα μήνα (τέλη Ιουλίου 2017) με πρωτοβουλία φορέων του Αγρινίου, ήτοι του Δημάρχου Αγρινίου Γ. Παπαναστασίου, του Περιφερειάρχη Αιτωλ/νιας Α. Κατσιφάρα, των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Βαρεμένου και Μ. Τριανταφύλου,  του βουλευτή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Δ. Κωνσταντόπουλου και του Προέδρου του Επιμελητηρίου Αιτωλ/νιας Π. Τσιχριτζή, πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, με στόχο την «Επανίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας». Μετά το πέρας της συναντήσεως αυτής ειπώθηκε ότι το κλίμα που επικράτησε στη συνάντηση αυτή ήταν «θετικό», αλλά ο Υπουργός επιφυλάχτηκε να  δεσμευθεί και να αποφασίσει. Πέρασε από τότε ένας μήνας που τον κάλυψε άκρα του τάφου σιωπή. Σιωπή που προοιωνίζεται δυσμενείς αποφάσεις ή προσωρινά μπαλώματα με λαϊκίστικα χρώματα, όπως αυτά που οδήγησαν  στην ίδρυση του Πανεπιστημίου χωρίς επαρκή θεμέλια. Κάποτε πρέπει και οι πολίτες και οι εκπρόσωποί του να ενστερνιστούν ότι οι διεκδικήσεις και οι επαγγελίες απαιτούν γνώση των συνθηκών, μελέτη των προϋποθέσεων και δύσκολες (αν όχι δυσάρεστες) αποφάσεις. Παράλληλα οι βαρείς χαρακτηρισμοί για τον τρόπο της μέχρι τώρα λειτουργίας του Πανεπιστημίου, όσο χρόνο αυτό υπήρχε και λειτουργούσε, απαιτούν επίσης απόδοση συγκεκριμένων ευθυνών  σε πρόσωπα που αποφάσιζαν και σε πρόσωπα που εφάρμοζαν.

Αυγουστος 2017



 

Αντίβαρο της νομιμότητας τα ανθρώπινα δικαιώματα 

         Γίνεται δεκτό, τουλάχιστο στα πλαίσια της λειτουργίας μιας σύγχρονης δημοκρατίας, ότι η παραβίαση της νομιμότητας και μάλιστα με τη μορφή της επιλεκτικής εφαρμογής του νόμου ή της επιλεγμένης αντίδρασης σε περιπτώσεις μη εφαρμογής, δεν αποτελεί μόνο μια τυπική παράβαση κάποιου νομοθετημένου κειμένου, από την οποία απορρέουν ποινικές ή άλλες συνέπειες  σε βάρος κάποιων. Αλλά αποτελεί κάτι ουσιαστικότερο. Αποτελεί προσβολή της ασφάλειας του ισχύοντος δικαίου και, γενικότερα, προσβολή των αρχών του δικαίου (των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της ελεύθερης πρόσβασης στον φυσικό δικαστή κλπ), δηλαδή των θεμελιακών αγαθών της πολιτειακής οργάνωσης.  

        Και δεν έχει σημασία εάν ο παραβάτης ενεργεί ως ακτιβιστής, μη όντας ο ίδιος υποκείμενο του δικαιώματος ή της υποχρεώσεως,  διαφωνώντας απλώς με την νομοθετική ρύθμιση, εφ όσον στις δικαιοκρατούμενες πολιτείες  ο οποιοσδήποτε διαφωνών διαθέτει ενεργό το δικαίωμα να επιδιώξει, με τις νόμιμες προϋποθέσεις, μεταβολή της μη αρεστής νομοθετικής ρύθμισης.  Σημασία περισσότερο έχει όταν οι συμπεριφορές αυτές, της  παραβίασης της νομιμότητας από ακτιβιστές ή άλλες οργανώσεις, που γίνονται προς όφελος είτε προς βλάβη επιλεγμένων τρίτων,  αντιμετωπίζονται με ανοχή ή σιωπή ιδίως από εκείνους που έχουν ταχθεί να προασπίζονται την νομιμότητα (δικαστικές ή αστυνομικές αρχές, σύλλογοι νομικών κλπ).  Γιατί τότε με αυτές υποσκάπτεται το θεσμικό αντίβαρο της νομιμότητας που είναι τα ατομικά (και ανθρώπινα) δικαιώματα και η διολίσθηση προς αυταρχικά καθεστώτα είναι ζήτημα χρόνου. 

Ιούλιος 2017


 

"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά*"

 

 

Οι 120 επώνυμοι Αγρινιώτες, θύματα των Γερμανών κατακτητών την Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τιμήθηκαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο από τις αρχές και το λαό του Αγρινίου. Θύματα αντιποίνων των Γερμανών για την ηρωική αντιστασιακή ενέργεια όχι αυτών των ίδιων των θυμάτων, αλλά άλλων: Εκείνων που σαμπόταραν έξω από τη Σταμνά την μεταφορά πολεμικού υλικού με το σιδηρόδρομο  των ΣΒΔΕ προς Αγρίνιο, προκαλώντας σημαντικές απώλειες του εχθρού. Ασφαλώς τα θύματα αυτά είναι άξια της ιστορικής μνήμης μας.

Αξιότεροι όμως είναι εκείνοι, που, στρατευμένοι από την Ελληνίδα πατρίδα, πολέμισαν τον απρόκλητο εισβολέα της φασιστικής Ιταλίας στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Και τον αντιμετώπισαν με πρωτοφανή αισιοδοξία ("με το χαμόγελο στα χείλη"), με ηρωισμό και αυτοθυσία. Γνώριζαν, και από άμεση προσωπική εμπειρία, την ποιότητα του φασιστικού τέρατος, γιατί ο φασιμός δυνάστευε τότε την ίδια τους την πατρίδα, και απειλούσε όλη την Ευρώπη**.

Πόσοι απ αυτούς τους ήρωες, τα τέκνα της Αγρινιώτικης και Αιτωλοακαρνάνικης γής, είναι άραγε γνωστοί σήμερα, σε εμάς τους επιγενόμενους; Ούτε τα ονοματεπώνυμά τους, αλλ ούτε ο αριθμός τους διατηρούνται στη μνήμη μας. Παραμένουν μέσα στην ομίχλη των ηρώων που τιμώνται κάθε 28η Οκτωβρίου πανελλήνια. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Δεν τους οφείλουμε άραγε, τουλάχιστον, μιαν ιδιαίτερη τιμητική στήλη, εδώ στον τόπο που γεννήθηκαν; Μιας στήλης που θα λαμπρύνονταν με τα ονόματά τους;  Δυστυχώς η κοινωνία μας έχει ασθενή ή, αν θέλετε, επιλεκτική μνήμη. Θα μιλούσαμε ακόμα και για έλλειψη σεβασμού της μικρής μας (με οποιαδήποτε έννοια) κοινωνίας μας, αφού και το μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη η κοινωνία μας το ανέχονταν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έκθετο στις μουτζούρες γνωστών-άγνωστων ασχημονούντων***. Ίσως δεν είμαστε  άξιοι ούτε απονομής τιμών στα ηρωικά τέκνα μας που άφησαν την τελευταία πνοή τους στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι ίδιοι οι ηρωικοί νεκροί μας  δεν ανάμεναν ποτέ απονομή τιμών. Ίσως και να μη τις ήθελαν.

"Οι ήρωες  (οι πραγματικοί ήρωες) προχωρούν στα σκοτενά" όπως λέγει ο ποιητής*!

--------------------

* βλ. Σεφέρη: Ο τελευταίος σταθμός...

** βλ Γιάννη Βλασόπουλου: Ο αγώνας του 1940, αγώνας κατά του φασισμού...

*** βλ. φωτογραφία και άλλο σχόλιό μας...

Απρίλης του 2017

 


 

 

Ελλιπής η κοινωνία μας;

   Τον Μάιο του 1944 καταδρομείς των συμμάχων μας προκάλεσαν δολιοφθορά στο αεροδρόμιο της Πάρου και απήγαγαν επτά Γερμανούς στρατιώτες και τον διοικητή του αεροδρομίου. Σε αντίποινα οι Γερμανοί συνέλαβαν 125 Πάριους αιχμαλώτους προκειμένου να τους εκτελέσουν. Ο Θεόφιλος Ζερβάκος,  ηγούμενος  τότε της μονής Πάρου, έλαβε την απόφαση να παρέμβει  προσωπικά στον Γερμανό διοικητή των Κυκλάδων και του ζήτησε να μην εκτελεσθούν οι συλληφθέντες. Όταν  εκείνος αρνήθηκε, ο Ζερβάκος εξέφρασε την επιθυμία να συμπεριληφθεί μεταξύ των ατόμων που προορίζονταν για εκτέλεση. Τότε ο Γερμανός διοικητής εκάμφθη, ματαιώνοντας έτσι την εκτέλεση 125 Πάριων αιχμαλώτων.

   Ένα περίπου μήνα νωρίτερα, την Μεγάλη Παρασκευή του έτους 1944 (14 Απριλίου), οι Γερμανοί κατακτητές, αντιδρώντας στο σαμποτάζ πατριωτών της αντίστασης που ανατίναξαν την  συνοδευμένη από Γερμανούς στρατιώτες αμαξοστοιχία που κινούνταν από Κρυονέρι προς Αγρίνιο και μετέφερε πολεμικό υλικό και καύσιμα, αποφάσισαν, σε αντίποινα, να εκτελέσουν και εκτέλεσαν 120 κρατούμενους αιχμαλώτους στο Αγρίνιο.

  Δεν υπήρξε δυστυχώς κανένας συμπολίτης μας (είτε από τους αντιστασιακούς, είτε από τους ιερωμένους, είτε από τους επώνυμους ή και ανώνυμους πολίτες) να επιχειρήσει αυτό που επιχείρησε ο Θεόφιλος Ζερβάκος. Βέβαια κανείς δεν απαιτεί από τους συνανθρώπους του να γίνουν ήρωες. Και κανείς δεν θα δικαιούταν να  απαιτήσει τότε από τους συμπολίτες του να επιδείξουν το θάρρος και την αυτοθυσία που μετά από ένα μήνα επέδειξε ο Ζερβάκος. Όταν μάλιστα η έκβαση του εγχειρήματος θα ήταν  εντελώς αβέβαιη. Αλλά γι αυτό ακριβώς ήταν ηρωικό το εγχείρημα του Ζερβάκου. Διάλεξε αυτόκλητος ένα μοναχικό και αβέβαιο δρόμο που τον δικαίωσε.

 Όσο για μας, ο Θεόφιλος Ζερβάκος είναι σχεδόν άγνωστος. Έτσι αρκούμαστε να κάνουμε το μνημόσυνο των 120 αθώων θυμάτων. Τίποτε άραγε δεν μας βαρύνει;

Μάϊος 2017