Με ώριμη σκέψη ας αλλάξουμε ρότα

Είναι κορυφαία έκφραση της δημοκρατίας η συμμετοχή του λαού στις εκλογικές διαδικασίες για την ανάδειξη των εκπροσώπων στην Βουλή, στο Ευρωκοινοβούλιο και σε όλα τα θεσμικά όργανα και τους φορείς εξουσίας του πολιτικού μας συστήματος. Καλείται λοιπόν ο λαός να αποφασίσει κάθε φορά, ποια από τα πρόσωπα που τα πολιτικά κόμματα συμπεριλαμβάνουν στους συνδυασμούς τους, αξίζει να τον αντιπροσωπεύσουν.

Και εδώ είναι σημαντική η ευθύνη των πολιτών προκειμένου να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Οι εκλογές είναι η μοναδική και απόλυτη έκφραση  της κυριαρχίας του πολίτη. Είναι η δύναμη της Δημοκρατίας.

Συχνά λέγεται ότι ο λαός είναι «σοφός» και δίνει λύσεις, επιβραβεύει ή τιμωρεί κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα. Τίθεται εδώ το ερώτημα αν οι πολίτες τιμωρούν με την ψήφο τους τα Πολιτικά Κόμματα ή τα Πολιτικά πρόσωπα;

Το ερώτημα μοιάζει άτοπο καθώς οι πολιτικοί απαρτίζουν τα κόμματα και χαράσσουν πολιτικές. Ποιά είναι όμως ή καλύτερα ποια μπορεί να είναι τα κριτήρια, με βάσει τα οποία οι πολίτες επιβραβεύουν ή τιμωρούν με την ψήφο τους ένα πολιτικό πρόσωπο;

Αμέσως μετά τη χούντα το βασικότερο κριτήριο του λαού ήταν η αντιδικτατορική δράση και παρουσία των αγωνιστών - και μετέπειτα πολιτικών - της εποχής, στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες για δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνικό κράτος, τις ηρωικές πράξεις των οποίων αναγνώρισε ο λαός,  και τους επιβράβευσε με την ψήφο του.

Ένα δεύτερο στοιχείο που έγερνε προς τον έναν ή τον άλλο υποψήφιο ήταν οι «εξυπηρετήσεις» που πραγματοποιούσε κάθε πολιτικός μέσω των «κομματαρχών» του στους ψηφοφόρους, δημιουργώντας έτσι μια σχέση αλληλεξάρτησης, μια «πελατειακή» σχέση, που τελικά αποτέλεσε ένα από τα βαθύτερα και σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας μας.

Η κοινωνία εξελίσσεται και οι εποχές αλλάζουν. Σήμερα δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με εκείνες τις εποχές. Σήμερα τα προβλήματα μας είναι άλλα. Πως όμως οι σημερινοί πολιτικοί ή τουλάχιστον αυτοί που μας αντιπροσωπεύουν, αναδεικνύονται;

Πρώτον μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση, θα έλεγε κάποιος. Δε θα διαφωνήσω. Εφόσον κάποιοι διέθεταν το κατάλληλο υπόβαθρο, παρουσίασαν έργο και επέδειξαν ικανότητες, τότε οφείλει το κάθε κόμμα αλλά και η κοινωνία, να τους προωθήσει και να τους επιβραβεύσει αντίστοιχα.

Κάποιοι πολιτικοί αναδεικνύονται μέσα από κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες και μέσα από τα νεολαιίστικα  κινήματα. Ούτε εδώ  θα διαφωνήσω, παρά το γεγονός ότι σήμερα, αρκετοί είναι αυτοί που εκφέρουν διαφορετική άποψη και αντιμετωπίζουν με καχυποψία, αν όχι με εχθρικότητα, τον συνδικαλισμό. Όσα όμως κατακτήθηκαν τα τελευταία σαράντα χρόνια οφείλονται σε αγώνες που μπροστάρη είχαν το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας, ακόμα κι αν σήμερα αναγνωρίζουμε όλοι τις παθογένειές  του. Συνεχίζει εδώ...