ΑΞΙΖΕΙ..

 Νομίζουμε ότι αξίζει, τώρα πια που πέρασαν αρκετά χρόνια από την έκδοση της "Διαλεκτικής", να υπάρξει κάποια λεπτομερής περιγραφή του βίου του περιοδικού και αξιολόγηση της ποιότητας και προσφοράς του.  Ο Φώτης Στεργίου, ο Χρήστος Τζούλης και ο Δημοσθένης Γεωργοβασίλης είναι τα κατάλληλα πρόσωπα να συμβάλλουν στο σκοπό αυτό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το οφείλουν στον εαυτό τους και στον τόπο.   

Ιδού ένα κείμενο του Δημοσθένη Γεωργοβασίλη, που ανταποκρίθηκε στην προτροπή μας.

Σημείωση.

Για την πρώτη περίοδο της εκδόσεως της "Διαλεκτικής" βλέπε εδώ:Χρυσούλας Σπυρέλη: Ο Χρήστος Τζούλης και το περιοδικό Διαλεκτική στο Αγρίνιο (πρώτη περίοδος)

 


ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Σημαντικό περιοδικό των τελευταίων ετών είναι το "ΙΒΥΚΟΣ" ("τρίμηνη επιθεώρηση για τον ποιητικό λόγο") των Γιώργου και Γιάννη Καραμητσόπουλου, που διέγραψε μέχρι τώρα μακρόχρονη και σημαντική πορεία και έχει φιλοξενήσει στις σελίδες του αξιόλογες συνεργασίες όλων σχεδόν όσοι ασχολούνται με την ποίηση στον τόπο μας.

 

 

 

Αναδρομές και μνήμες:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

"ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ"

Ένα κείμενο του Δημοσθένη Γεωργοβασίλη

 

 

Η έκδοση και η συντήρηση ενός περιοδικού πνευματικών ανησυχιών στην περιφέρεια της Επικράτειας και μάλιστα σε περιοχή και εποχή εξαιρετικά δυσμενή, είναι πάντοτε προβληματική και επώδυνη. Κάποτε ισοδυναμεί και με δονκιχωτικό ιδανισμό.

Το Σεπτέμβριο του 1964  είχα μετατεθεί ως καθηγητής φιλόλογος στο Γυμνάσιο Αγρινίου. Μεταξύ των νέων συναδέλφων γνώρισα και τον Ηπειρώτη φιλόλογο Χρίστο Τζούλη -σήμερα καθηγητή στη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Ιωαννίνων- ο οποίος δίδασκε στο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο του συνταξιούχου γυμνασιάρχη Εμμ. Θεοδωρόπουλου. Ο διδασκαλικός ζήλος και η συνακόλουθη αποδοτικότητα του φιλολόγου αυτού, καθώς και η ιδιαίτερη προτίμησή του στην νεοελληνική λογοτεχνία τον είχαν κάμει γνωστό σε ευρύτερους κύκλους της πόλης. Με τους μαθητές του από την προηγούμενη χρονιά είχε αρχίσει να εκδίδει περιοδικό όχι ακριβώς σχολικό, διότι οι φιλοδοξίες του διαφαίνονταν ως υψηλότερες. Μου ζήτησε λογοτεχνική συνεργασία και ηθική υποστήριξη. Πέραν του ότι του προσέφερα ένα μικρό δοκίμιο με τίτλο "Η ερημιά" (κατάσταση πνευματικής άπνοιας, που ενδημούσε απελπιστικά την εποχή εκείνη στην περιοχή μας και προκαλούσε οδύνη κυρίως τους νέους), πάσχισα να παροτρύνω και άλλους φίλους και γνωστούς, ακόμα -και προπάντων- τους πιο ανήσυχους από τους μαθητές μου. ΄Ετσι κυκλοφόρησε το τεύχος 8 με συνεργασίες των εκπαιδευτικών: Δημοσθένη Γεωργοβασίλη, Μαρίας Κορομηλά, Θανάση Νίκα, Γεωργίας Νίκα-Ξανθάκου, Φώτη Στεργίου, Χρίστου Τζούλη, και αρκετών μαθητών των Γυμνασίων της πόλης μας. Μέχρι το τεύχος αυτό τη Συντακτική Επιτροπή την αποτελούσαν οι εκπαιδευτικοί του ιδιωτικού Εκπαιδευτηρίου Στέλιος Βουκελάτος και Γιάννης Παπακαμμένος.

Το όγδοο αυτό τεύχος, ανεβασμένο κάπως ποιοτικά, ερέθισε αρκετούς νέους επιστήμονες της πόλης και έτσι με δική μου πρωτοβουλία συγκροτήθηκε μια Εκδοτική Ομάδα, που την απετέλεσαν οι: Γιάννης Βλασόπουλος, δικηγόρος, Δημοσθένης Γεωργοβασίλης, φιλόλογος, Βασίλης Δανιάς, κτηνίατρος, Γιώργος Κοτρώνης, δάσκαλος, Γιώργος Μέντζος, συμβολαιογράφος, Κώστας Πανόπουλος, γιατρός, Φώτης Στεργίου, φιλόλογος, και Χρίστος Τζούλης, επίσης φιλόλογος. Υπεύθυνος επί της ύλης ορίστηκε ο Δημοσθένης Γεωργοβασίλης. ΄Ετσι άρχισε μια νέα περίοδος του επαρχιώτικου περιοδικού με τον ίδιο βαρύγδουπο τίτλο ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ. Στο τεύχος εκείνο συνεργάσθηκαν οι: Χρ. Τζούλης, Γεώργιος Παντολέων, γυμνασιάρχης του Οικονομικού Λυκείου Αγρινίου, Βησ. Παληογιάννης, ο Γρηγόριος Κωσταράς, ο Δημήτριος Φεφές, ο Βασίλης Δανιάς, ο Δημοσθένης Γεωργοβασίλης, οι μαθήτριες Βασιλική Μακρυνιώτη και Ανθή Κωτσαρέλη, ο Δημήτρης Τσεκούρας, ο Φώτης Στεργίου, ο Πέτρος Δήμας, ο μαθητής Δημήτρης Πιστικός, η Γεωργία Ξανθάνου - Νίκα, ο Χρίστος Καπράλος, η Τασία Βότση, ο Νίκος Ευθυμίου, ο Απόστολος Σπυρόπουλος, ο Γιάννης Βλασόπουλος, ο Κώστας Πανόπουλος, η Μαρία Κορομηλά, ο Γιώργος Μέντζος, ο μαθητής Πέτρος Αχυριάτης και ως "Δημήτρης Απριλιώτης" ο Δημοσθένης Γεωργοβασίλης. Το περιοδικό διέγραψε ένα βραχύβιο κύκλο και αρίθμησε μέχρι τον Απρίλη του 1966 έξι εκδόσεις σε συνολικά δέκα τεύχη, διότι μόνον τα τρία πρώτα κυκλοφόρησαν απλά, ενώ τα 4-5 και 6-7 διπλά και το τελευταίο τριπλό (8-10).

Το τελευταίο τεύχος περιέλαβε εφτά ποιήματα του Ισπανού νομπελίστα (1956) Χιμένεθ σε μετάφραση του Πέτρου Δήμα, κείμενα του Φ. Στεργίου και Χρ. Τζούλη εις μνήμην του Λουκή Ακρίτα, ιστορικό μελέτημα του Κ.Σ. Κώνστα για τον Γιωργάκη Νικολάου-Βαρνακιώτη, μελέτημα του Θανάση Παπαθανασόπουλου για τα Τοπωνύμια της Περίστας Ναυπακτίας, επίσης συνεργασία του Απ. Γ. Σπυρόπουλου για τα Τοπωνύμια Νεοχωρίου-Παραχελωίτιδος, Σχόλια για την πνευματική επικαιρότητα και Πίνακα των περιεχομένων του Πρώτου τόμου της "Διαλεκτικής", η οποία έτσι εξεμέτρησε το ζην.

Από τη γένεσή του το περιοδικό ήταν ασπόνδυλο και άνευρο, όπως άλλωστε και τα περισσότερα περιοδικά στον τόπο μας. Μετά τα δύο πρώτα τεύχη η εκδοτική ομάδα αδράνησε και τη συνέχισή την κράτησαν οι δύο φιλόλογοι Χρ. Τζούλης και Φ. Στεργίου. Το περιοδικό στηρίχθηκε στις οικονομικές θυσίες δυο-τριών προσώπων, και δεν ξανοίχθηκε σε ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό, ούτε υποστηρίχθηκε από ικανές πνευματικές δυνάμεις, από εκείνες βέβαια τις όχι ευκαταφρόνητες, που διέθετε τότε η περιοχή, ώστε όχι μόνον οικονομικά να επιβιώνει αλλά και πνευματικά να ενισχύεται και βελτιώνεται. Δεν ανέπτυξε δηλ. αυτό που λέγεται σήμερα με τον όρο "δημόσιες σχέσεις" ή με τον περισσότερο νεωτεριστικό "επικοινωνιακή πολιτική". Δεν αναζητήθηκαν ικανοί και πρόθυμοι συνεργάτες, δεν εξασφαλίσθηκε ικανός αριθμός συνδρομητών, δεν είχε επιλυθεί το ζωτικότερο πρόβλημα της οικονομικής στήριξής του. Το περιοδικό εκείνο ήταν από την αρχή και παρέμεινε ως το τέλος χωρίς κάποια σχέδια και τυχόν προγραμματικές δεσμεύσεις. Εκφράστηκε με τυχαία ερανίσματα σε στενό κύκλο απλώς ως κάποιο συνεσταλμένο ενόρμημα μερικών ανήσυχων νέων, οι οποίοι ένιωθαν την ανάγκη να κάμουν κάτι διαφορετικό μέσα στην πνευματική ερημιά της σφριγηλής εργατούπολης. Γι' αυτό, όπως τελικά αποδείχτηκε, παρά τον ηχηρό και φιλόδοξο τίτλο ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ, παρά τους αρχικούς ενθουσιασμούς, κι αυτοί ακόμα οι πρωτεργάτες δεν ήξεραν, ούτε ακριβώς ούτε περίπου, τι ήθελαν να κάμουν. Ωστόσο από τους νεαρούς εκείνους συνεργάτες του περιοδικού, οι οποίοι δεν πρόφτασαν βέβαια να δοκιμάσουν τις φιλοδοξίες τους παρά μόνον εξέφρασαν την ορμή προς ανακοίνωση, με τον καιρό αναδείχθηκαν σπουδαίοι πνευματικοί εργάτες, που το έργο τους σήμερα τιμά και τους ίδιους και τον τόπο μας.

Δημοσθένης Γ. Γεωργοβασίλης
ΜΝΗΜΕΣ...
 
Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές