Στάθης Ζαρκιάς


Ποιητικές συλλογές :

  1. Τα αντίφωνα του χινόπωρου 1926.

  2. Νάρκισσοι 1976 .

  3. Χαμένες Ατλαντίδες, ανέκδοτη

 

 

Στάθης Ζαρκιάς

Ο Στάθης Ζαρκιάς γεννήθηκε στο χωριό Στάνου της Αμφιλοχίας στα 1903 και  πέθανε το 1948. Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Αγρίνιο  και τη Νομική Σχολή στη Αθήνα. Υπηρέτησε τελωνιακός υπάλληλος στο Μύτικα Αιτωλ/νίας και αλλού. Από τα 1921 έχει δημοσιεύσει ποιήματα στο Νουμά  (το "άχαρες στιγμές" και το "πληγωμένο αηδόνι") στα Μακεδονικά Γράμματα, στις εφημερίδες Φως, Τριχωνίς, Νέα Εποχή Αγρινίου και άλλες, με το πραγματικό του όνομα ή με το ψευδώνυμο Άκρος Αλτάνης.  Τέσσερα νεανικά του ποιήματα τυπώθηκαν στην Ανθολογία των νεοτέρων ποιητών του περιοδικού Μέλισσα (1925) και δύο στη Μεγάλη ελληνική ποιητική ανθολογία του Μ. Περάνθη (1954, τόμος Β σελίς 717) από τα Τ αντίφωνα του Χινοπώρου (1935), την μοναδική ποιητική συλλογή του που εξέδωσε όσο ζούσε (το πρώτο από τα δύο αυτά ποιήματα της Ανθολογίας του Περάνθη με τον τίτλο Μνημόσυνο της γιαγιάς καταχωρούμε αμέσως κατωτέρω).  Στα 1947 ο Ζαρκιάς βραβεύτηκε στο Φιλαδέλφειο ποιητικό διαγωνισμό της Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών με την ποιητική συλλογή του Νάρκισσοι, που εκδόθηκε μετά το θάματό του, το 1976. Τη συλλογή αυτή και μια άλλη με τον τίτλο Χαμένες Ατλαντίδες,  η γυναίκα του Ηλέκτρα Ζαρκιά τις είχε εμπιστευθεί στο Δημ. Γιάκο, όπως ο ίδιος μαρτυρεί στο βιβλίο του "Λυρικοί της Ρούμελης" (έκδοση 1958), όπου και η μελέτη του για τον ποιητή.

Ο Γιάκος μεταξύ άλλων γράφει: Ο Στάθης Ζαρκιάς, σεμνή και αθόρυβη πνευματική φυσιογνωμία της παλιότερης Ρούμελης,  πρόωρα και άδικα ξεχασμένη, δεν είναι από τους ποιητές που παρέχουν πράγματα στους ερευνητές του έργου τους. Ολοπρόθυμα και αξιοσυμπάθιστα αυτοσυνιστάται. Το λυρικό του κλίμα αποκρυσταλλώθηκε στο εξώφυλλο της μονάκριβης συλλογής του Τ αντίφωνα του Χινοπώρου. Αν ο Κίμων Γαλάζης διακριβώθηκε ποιητής ανοιξιάτικος, ο Στάθης Ζαρκιάς είναι ποιητής φθινοπωρινός. Η ακρώρεια της ψυχής του καταδύεται στην χινοπωριάτικη ομίχλη, τα νιάτα του είναι συννεφιασμένα, η ρομαντική μελαγχολία, το spleen  των ρομαντικών είναι η μόνιμη σχεδόν κατοικία των ποιητικών του διαθέσεων


ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Γιαγιά μου με τη ρόκα σου και με τα βάσανά σου

νάναι ελαφρό το χώμα σου,  σαν τη γλυκειά καρδιά σου

Σα βράδιαζε μας έλεγες, θυμάμαι, παραμύθια.

Τ αχείλι πικρογέλαγε, μα έκλαιγε κρυφά η καρδιά σου

Κι είτανε τάχα ψέμματα. Κι είτανε, λέει, αλήθεια,

γιαγιά μου, με τη ρόκα σου και με τα βάσανά σου!

Πότε σε βλέπω να γελάς, πότε να συλλογιέσαι

και πότε από τα γερατειά τα μάτια σου να κλαίνε.

Στις γειτονιές να τριγυρνάς και να βαρυγκομιέσαι.

Τα χέρια σου να μολογάν, τα χείλια σου να λένε.

Να σε βαριέται η γειτονιά, κι εσύ να μη βαριέσαι !....

Γιαγιά μου με τη ρόκα σου και με τα βάσανά σου

νάναι ελαφρό το χώμα σου,  σαν τη χρυσή καρδιά σου!...

 (Τ αντίφωνα του Χινοπώρου)



Περισσότερα ποιήματα εδώ.....
ΠΡΟΣΩΠΑ (ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ)...

Νέα Εποχή 2006 

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές