ΜΠΟΕΜ ΜΕ ΤΗΝ"ΓΚΡΙΝΙΑ"  ΤΗΣ ΤΑΒΕΡΝΑΣ ΣΠΑΝΟΥ

..."Στοιχειά της ταβέρνας ο Αποστόλης και ο Κώστας Σπανόπουλοι και ο Βαγγέλης ο Κουκούλης. Και κόσμος της ένας ολόκληρος χορός γνωστός σαν ΓΚΡΙΝΙΑ. Ήταν μια παρέα. Παρέα ατράνταχτη, πάντα έτοιμη για γκρίνια και... για γλέντι. Και τι κλιμάκωμα! Από καπνέμπορο, δημόσιο υπάλληλο, λόγιο, ποιητή, καλλιτέχνη έως τον μπαλωματή..."

Περισσότερα....

 

 

Πάνος Ι. Βλασσόπουλος

Ο Πάνος Βλασσόπουλος, ποιητής, κριτικός, διηγηματογράφος και χρονογράφος, είναι ο ιδρυτής της εφημερίδας Νέα Εποχή". Γεννήθηκε το 1897 στο Γαλαξείδι και στα πρώτα νεανικά του χρόνια, ακολουθώντας την μεγάλη ναυτική παράδοση των Γαλαξειδιωτών, έγινε πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού. Η αγάπη του όμως προς τα γράμματα και την τέχνη γενικότερα του άλλαξαν προσανατολισμό, αφού  μάλιστα ήδη από το 1916    είχε αρχίσει να δημοσιεύει έργα του στα περιοδικά Γράμματα της Αλεξάνδρειας, Ελλάς και Σφαίρα.  Το 1929 εγκαταστάθηκε στο Αγρίνιο. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης της εφημερίδας Τριχωνίς (1929 – 1935) που εξέδιδε στο Αγρίνιο ο επ αδελφή γαμβρός του Βασίλειος Κρίντας. Το 1935 εξέδωσε ο ίδιος την εβδομαδιαία εφημερίδα Νέα Εποχή (1935 – 1940) και (1951 – 1968). Κατά την διάρκεια της κατοχής συνεργάστηκε με τις εφημερίδες "Δυτική Ελλάς", με τους Γιάγκα και Παπαδημητρίου, και "Αιτωλοακαρνανική Δράσις".

Τόσο στη εφημερίδα "Τριχωνίς" όσο και στην "Νέα Εποχή"  υπάρχουν δημοσιευμένα ποιήματα διηγήματα, χρονογραφήματα και λογοτεχνικές επιφυλλίδες είτε με το ψευδώνυμο Τροβατόρε, είτε με τα αρχικά "Π.Ι.Β."   Πολλά πεζά του αναφέρονται με σκωπτικό τρόπο στους έρωτες των Θεών του Ολύμπου. Διακρίθηκε ιδιαιτέρα για κείμενά του που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες και που κατατάσσονται  στο είδος της λογοτεχνικής δημοσιογραφίας (literary journalism) όπου το ρεπορτάζ, η παρατήρηση και οι ζωντανές μαρτυρίες εναλλάσσονται με αναδρομή στην τοπική ιστορία και στη λογοτεχνική μνήμη (βλ "Η Γκρεμισμένη Φωλιά").

Στην "Νέα Εποχή", τόσο προπολεμικά όσο και μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, που επανεκδόθηκε, δημοσιεύτηκαν εκτός από δικά του κείμενα και αξιόλογες συνεργασίες  πολλών ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης του Αγρινίου. Πέθανε το 1971.

Ο ακαδημαϊκός, ποιητής και πρώην πρωθυπουργός, στενός φίλος του εκλιπόντος, Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας, έγραψε τότε, από την Ρώμη όπου βρίσκονταν, για την απώλεια "του εκλεκτού συναδέλφου στη δημοσιογραφία, πολύτιμου συναγωνιστού εις ευγενείς αγώνες, άδολου πατριώτου και ευγενεστάτου Ανθρώπου", όπως τον χαρακτήρισε, τα εξής:  "Το Αγρίνιο και γενικότερα η Αιτωλοακαρνανία, έχασε μία από τας ωραιοτέρας της ηθικάς φυσιογνωμίας και έναν ακάματο υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων". Πρέπει δε να υπομνησθεί ότι ο Πάνος Βλασσόπουλος είχε αποδοκιμάσει ανοικτά την συμμετοχή του Νόβα στην "αποστασία" του 1965. Η πόλις του Αγρινίου, που έγινε δεύτερη πατρίδα του τον τίμησε με εκδήλωση που διοργάνωσε το πνευματικό κέντρο του Δήμου Αγρινίου και με την ονομασία μιας οδού με το όνομά του.


Στην "Νέα Εστία" την 1-5-1959 (τεύχος 764 σε 618) καταχωρήθηκε:

 

ΠΡΟΣΩΠΑ (ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ)...

Αποτίμηση...

Ένα κείμενο του Δημ. Γιάκου για τον Πάνο Βλασσόπουλο

(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο 10ο τεύχος του περιοδικού "Ρίζα" με τον τίτλο: "Πάνος Ι. Βλασσόπουλος, Δάσκαλος Ήθους και Γραφής")

Είκοσι κιόλας χρόνια πέρασαν από τότε που ένας πολύτιμος φίλος και δάσκαλος έκλεισε για πάντα τα μάτια. Κι όμως, νομίζω πως κάθε φορά που βρίσκομαι στο Βραχώρι, θα τον ξαναδώ ολοζώντανο τον Πάνο Βλασσόπουλο, με την ψηλόλιγνη την κορμοστασιά του, με το αργό του το βάδισμα και με την καλοσύνη που ξεχυνόταν από το πονεμένο του πρόσωπο, το ήρεμο και στοχαστικό...

Εκείθε μεριά, τον ανηφοράκο, μετά την μπιραρία του Κουτσούκη, κατά του Καλαμαρά το μαγαζί, στην Απάνω πλατεία, δεξιά, είχε το γραφείο της Νέας Εποχής του, αντικριστά στο συμβολαιογραφείο του μακαρίτη Μαγκλάρα, όπου δούλευε τότε και ο αείμνηστος φίλος, συγγραφέας κι αγωνιστής Αντρέας Δ. Πολιτόπουλος. Ανέβαινες, θυμάμαι, μια ξύλινη εξωτερική σκάλα με φαρδιά σκαλοπάτια και κάγκελα, και στον πρώτο όροφο αντάμωνες τον 35άρη - τον προπολεμικό -Βλασσόπουλο, σκυμμένον μπρος στο γραφείο του να γράφει, να διαβάζει την εφημερίδα του, ντόπια ή αθηναϊκή, να σε χαιρετάει εγκάρδια και να σου παραγγέλνει καφέ!

Ύστατη φορά που τον είδα, μετά τον πόλεμο και την κατοχή, ήταν στα Παπαστράτεια του 1970, όπου είχα μιλήσει κι εγώ για τους Λυρικούς της Ρούμελης. Ανέβηκα βιαστικά, στο σπίτι του τώρα, πριν ξεκινήσω και πάλι για την Αθήνα, και -ο θεός μαρτυράς μου! - του είπα, με όλη μου την αυθορμησιά και την ειλικρίνεια, εκεί μπροστά στη γυναίκα του, την φιλτάτη μου Μαρία Κάνη, και στ' ανήλικα τότε παιδιά του:

Μου ήταν αδύνατο, δάσκαλε μου και πολύτιμε φίλε μου, να σκέφτομαι πως βρίσκομαι στο Βραχώρι και να μην ανέβω να σε δω και να σε χαιρετήσω....

Δεν του είχα πει τότε: και να σε αποχαιρετήσω, γιατί δεν μπορούσα να βάλω στο νου μου πως σε λίγο καιρό, σε λίγους μόνο μήνες, θα τον αποχαιρετούσα για πάντα, από τις στήλες της Παναιτωλικής (Πέμπτη 27 Μαΐου 1971). Και πως το Γενάρη ίσια ίσια της ίδιας χρονιάς θα έστελνα στο ίδιο του το σπίτι, στη φαμελιά του, το παρακάτω τηλεγράφημα:

Δια θάνατον προσφιλέστατου μας Πάνου, υποδείγματος ανθρώπου και δημοσιογράφου, συλλυπούμεθα εγκαρδίως. Οικογένεια Δημητρίου Γιάκου.

Ό,τι είχα να πω, τόσο για την πνευματική και την πολιτιστική όσο και τη δημοσιογραφική προσφορά, την πολύτιμη, του Πάνου Ι. Βλασσόπουλου στο Βραχώρι, το είπα στο Αντί μνημόσυνου σκιαγράφημά μου της Παναιτωλικής 27 του Μάη του 1971: ΠΑΝΟΣ Ι. ΒΛΑΣΣΟΠΟΥΛΟΣ (1897-1971). Πριν λοιπόν προχωρήσω στο τι είπαν κι άλλοι για τον αείμνηστο φίλο και δάσκαλο, ο κοινός μας φίλος λ.χ. Τάκης Δόξας και ο φίλος Γεράσιμος Παπατρέχας, θα αναφέρω απλώς τι διάβασα στην Παναιτωλική της Πέμπτης, 18 Μαρτίου 1971 για τα περιεχόμενα του φύλλου 32 (της 1ης Ιανουαρίου 1935) της Νέας Εποχής, Εβδομαδιαίας Εφημερίδας Αιτωλοακαρνανικών Συμφερόντων: Ιδιοκτήτης - Διευθυντής Π. Ι. Βλασσόπουλος. Δημάρχου Δημ. Βότση: Ανασκόπησις επιτελεσθέντος έργου, ελπίδες δια το μέλλον. Μιλτ. Τζάνη: το 1935 από καπνικής απόψεως. Ευχές του δημάρχου επί τω Νέω Έτει και των Ηλία Ηλιου (καπνεμπόρου) καπνοβιομηχανιών, Ν. Μαργαρίτη και Γ. Κεράνη, πρόσκληση για γενική συνέλευση των μελών του Συλλόγου Πολυτέκνων Αγρινίου (πρόεδρος Γεώργιος Γ. Σταυρόπουλος, γεν. γραμματεύς Δημ. Μπώκος) και φιλολογικές συνεργασίες Πρωτοχρονιά στη φυλακή Κ. Πασχαλίδη, Μεσάνυχτα στο Λόγγο Ευαγ. Τζωρτζοπούλου, Άνθρωπος Χάρη Φαφούτη, Η Πρωτοχρονιά των Ταντάλων Τάκη Γιάκου, Φλόγες Χρόνη-Ανθέμη και Το Κυνήγι της Ευτυχίας Α. Πολιτόπουλου.

Χαρακτηριστικά όλα εκείνα τα κείμενα για το πνεύμα του 1935-1936, αλλά και για το πνεύμα των συγγραφέων τους...

Το κείμενο του Τάκη Δόξα, που πέθανε 5 κοντά χρονιά μετά τον Βλασσόπουλο, είναι τυπωμένο στον Δ' τόμο της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση (επιμέλεια ύλης Δημήτρης Γιάκος, σελ. 72-73). Υπενθυμίζεται εκεί, πως ο ποιητής, δημοσιογράφος και χρονογράφος του Αγρινίου κατάγεται από οικογένεια ναυτικών της Ιθάκης και γεννήθηκε το 1897 στο Γαλαξίδι, όπου έμαθε τα εγκύκλια μαθήματα κι αργότερα ακολούθησε τη μοίρα των νησιωτών ή και του μυθικού ήρωα του τόπου του: τη θάλασσα. Έγινε πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού και ταξίδεψε σε διάφορα μέρη ως το 1929, οπότε μια προσωπική τραγωδία τον έφερε στο Αγρίνιο και ρίχτηκε στη δημοσιογραφία και στην Τέχνη. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Τριχωνίδα, δίνοντας της και μια ιδιαίτερη φιλολογική πνοή με τη φιλοξενία νέων λογοτεχνικών ταλέντων. Το 1935 ίδρυσε δική του εφημερίδα, τη Νέα Εποχή Αγρινίου, που συνέχισε την έκδοση της ως τα σήμερα, (1970). Ως ορθόδοξος του αφηγηματικού Λόγου, προσθέτει ο Δόξας, ο Βλασσόπουλος έχει δώσει σελίδες με σπαρταριστό κοινωνικό περιεχόμενο και με ήρωες ανθρώπους της στεριάς και πιο πολύ της θάλασσας. Η ποίηση του έχει έναν ειδυλλιακό κυρίως τόνο με εσωτερικό περιεχόμενο και κρουστή ρίμα, ενώ τα χρονογραφήματα του διαπνέονται πότε από σαρκαστική διάθεση και πότε από φιλοσοφικές παραινέσεις. Ο Βλασσόπουλος, αποτελειώνει ο Δόξας, είχε συνεργαστεί στο περ. Γράμματα της Αλεξάνδρειας του 1916, - δεκαεννιάχρονος τότε - στην Ελλάδα και στη Σφαίρα του 1920-1922 και στη Ναυτική Ελλάδα του 1932-1934. Στον αγρινιώτικο Τύπο, χρησιμοποιούσε και το ψευδώνυμο Τροβατόρε ή τ' αρχικά του Π.Ι.Β. Βιβλία δεν είχε εκδώσει, έγραψαν όμως για το έργο του ο Καβάφης (1916), ο Ζαχ. Παπαντωνίου (1932), ο Κώστας Δημάδης, ο θ. Θωμόπουλος (1954) κ.ά. Στον Δ' τόμο του Πάτση είχαν δημοσιευτεί ποιήματα του Βλ. Να ξαναγύριζα και Σήμερα και χτες (σελ. 73).

Ο Γεράσιμος Παπατρέχας, στην Ιστορία του Αγρινίου (έκδοση Δήμου Αγρινίου 1991), σελ. 452), επισημαίνει εύστοχα πώς ο Παν. Βλασσόπουλος παρουσίασε μια εφημερίδα με διαφορετικό ύφος. Η αρθρογραφία της διακρίνεται για τον ήπιο τόνο της, όπως ήπιος και διαλλακτικός ήταν κι ο χαρακτήρας του εκδότη της. Όσο για το περιεχόμενο της, το ειδησεογραφικό και καλλιτεχνικό, δεν υστερούσε από κείνο της "Τριχωνίδας". Οπωσδήποτε όμως, δεν είχε το νεύρο της.

Όσο για μας, ξανατονίζουμε πως για το αιχμηρό έδαφος της ελληνικής επαρχίας, που κατά μέγα μέρος ακινητεί στο ατρικύμιστο πέλαγος της ξεγνοιασιάς και της Ομφαλοσκόπησης, μια ηθική μονάδα ακέρια και αδιάβλητη, χριστιανικά ολοκληρωμένη καθώς ο Βλασσόπουλος, είναι σίγουρα ένα πρότυπο.

 

Νέα Εποχή 2006 

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές