Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Ιστορικά:

Τα ιστορικά του Πρωτοδικείου Αγρινίου

Ομιλία του πρώην Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου Ιωάννου Π. Βλασοπούλου στην επετειακή εορτή των 82 χρόνων λειτουργίας του


 

 

    Το Πρωτοδικείο Αγρινίου δεν έχει μόνο ιστορία. Έχει καί προϊστορία. ´Έχει μια προϊστορία που το λαμπρύνει. Για το λόγο αυτό οι καταβολές του στο χρόνο έχουν ιδιαίτερη σημασία για όσους από οποιαδήποτε θέση το υπηρετούν ή το υπηρέτησαν. Οι καταβολές του στο χρόνο έχουν επίσης ιδιαίτερη, βαρύνουσα μάλιστα σημασία, και για την πόλη αυτή, το σύγχρονο Αγρίνιο, όπου το Πρωτοδικείο αυτό ιδρύθηκε, εγκαταστάθηκε το 1935 και λειτουργεί έως τα σήμερα.

Πράγματι, όπως είναι γνωστό, την 11η Ιουνίου του 1821 το Αγρίνιο (το τότε Βραχώρι), που αποτελούσε ισχυρό διοικητικό κέντρο της Οθωμανικής διοίκησης, απελευθερώθηκε. Μετά από λίγους μόνο μήνες, συγκεκριμένα την 24-2-1822 οι οπλαρχηγοί και οι πρόκριτοι της επαναστατημένης Δυτικής Στερεάς Ελλάδος συγκεντρώθηκαν στο απελευθερωμένο Βραχώρι και συνέστησαν εδώ, στο Βραχώρι,  προσωρινή Διοίκηση. Την «Γερουσία της Δυτικής Ελλάδος». Μια από τις πρώτες πράξεις αν όχι η πρώτη πράξη του διοικητικού αυτού οργάνου, της «Γερουσίας της Δυτικής Ελλάδος», που έδρευε στο Βραχώρι, ήταν να ιδρύσει προσωρινό Δικαστήριο (το "Κριτήριο", όπως με την ωραία αυτή Ελληνική λέξη το ονόμασαν). Διακηρυγμένος σκοπός του δικαστηρίου αυτού (του κριτηρίου), ήταν η επίλυση όλων των διαφορών. Έδρα του «Κριτηρίου» ήταν το Βραχώρι και είχε ως γραμματέα τον αρχιγραμματικό της Επικρατείας Ν. Λουριώτη.

Η ίδρυσή του αποτελεί μια σπουδαία ένδειξη για τις κατευθύνσεις του επαναστατικού αγώνα. Ένδειξη του απώτερου στόχου της εθνεγερσίας του 1821. Που ήταν, όχι απλώς η απαλλαγή από τον Τούρκο δυνάστη, αλλά ήταν και η θεμελίωση της ελευθερίας, της ειρήνης και της ισοτιμίας στην αιμάσσουσα ακόμη τότε πατρίδα.

Κι αυτά τα ουσιώδη, τα ριζιμιά, αποδεικνύονται και με την ίδρυση του «κριτηρίου». Η απόφαση αυτή των ιδρυτών του απηχούσε το μακρινό λόγο του Πλάτωνος, του ύπατου φιλόσοφου της ανθρωπότητας, αλλά καί μέγιστου νομικού. Ποιος ο λόγος; Ιδού: «Πάσα δέ δήπου πόλις άπολις άν γίγνοιτο, έν ή δικαστήρια μή καθεστώτα εϊη κατά τρόπον». Προσέχουμε την αντίθεση: «Πόλις – άπολις». Πόλη, ως οργανωμένο κοινωνικό σύνολο, χωρίς δικαστήριο δεν νοείται. Μα εάν η αρχαία πόλη, στην οποία αναφέρεται ο Πλάτων ήταν τότε στην Ελλάδα το μόνο οργανωμένο κοινωνικό μόρφωμα, το ιδρυόμενο το 1822 «κριτήριο» είχε, αναγκαστικά και αυτό, περιορισμένα τοπικά όρια δικαιοδοσίας και αρμοδιότητας. Δεν εκτείνονταν πέραν της περιοχής της πόλης  του τότε μόλις απελευθερωμένου Βραχωρίου, της μετέπειτα πόλης του Αγρινίου.  Σε πόλη και αυτό το δικαστήριο (το κριτήριο) αναφέρονταν, όπως και ο λόγος του Πλάτωνος. Σύμπτωση; Δεν έχω απάντηση. Θα προσθέσω όμως ότι το δικαστήριο εκείνο, είχε λαϊκή καταγωγή και σύνθεση, όπως το αρχέτυπο της αρχαίας Αθήνας.

Αλλά νομίζω ότι πρέπει κανείς να τονίσει για την αξία της ιδρύσεως του «Κριτηρίου» και κάτι άλλο:. Τι σημαίνει άραγε η ελευθερία, για την οποία εξεγέρθηκε το έθνος των Ελλήνων, χωρίς δικαιοσύνη;  Τι σημαίνει άραγε η ειρήνη που επιδίωκαν επίσης οι Έλληνες, χωρίς δικαιοσύνη;. Η δικαιοσύνη είναι το πραγματικό θεμέλιο της ειρήνης και της ελευθερίας. Χωρίς τη δικαιοσύνη οι αξίες της ελευθερίας και της ειρήνης είναι κούφιες, αν δεν είναι ανεκπλήρωτες αξίες. Για το λόγο αυτό η ίδρυση του Κριτηρίου, του πρώτου δικαστηρίου της επαναστατημένης Ελλάδος  στο Βραχώρι αποτελεί βαρύ τίτλο τιμής για το Αγρίνιο. Για την πόλη μας. Και, επιτρέψτε μου, να πιστεύω ότι η αναφορά που γίνεται σαυτό, εδώ σήμερα, ταιριάζει  στο ήθος τού σημερινού εορτασμού των 82 χρόνων από την ίδρυση του Πρωτοδικείου Αγρινίου.

Με την κατάργηση όμως της Γερουσίας της Δυτικής Ελλάδος καταργήθηκε και το βραχύβιο «Κριτήριο» και ολόκληρη η σημερινή περιφέρεια του Πρωτοδικείου Αγρινίου (δηλαδή τα Ειρηνοδικεία Αγρινίου, Βάλτου κλπ), έγινε τμήμα της περιφερείας του Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Οι δικηγόροι των Ειρηνοδικείων αυτών, όπως οι δικηγόροι του Ειρηνοδικείου Αγρινίου, έγιναν μέλη του δικηγορικού Συλλόγου Μεσολογγίου, αφ ότου ο σύλλογος εκείνος συστήθηκε. Συνεπώς από τότε που συστήθηκε το Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, το μόνο δικαστήριο στο Αγρίνιο ήταν το Ειρηνοδικείο, που στεγάζονταν και λειτουργούσε σε οίκημα στη θέση «Τρουμπέ, κατά την αγοράν». Δικηγόροι στο Αγρίνιο σύμφωνα με μαρτυρίες του 1875 ήσαν την εποχή εκείνη οι Αν-δριόπουλος Βασίλειος, Κατσιλάκης Ν., Μανόπουλος Ιω., Στάικος Δημ., Τριανταφυλλίδης Γ. Κωνστ., και Τριανταφυλλίδης Ν. Την εποχή εκείνη και δη στην δεκαετία του 1890 ασκεί δικηγορία για λίγο χρονικό διάστημα (1891-1896) στο Ειρηνοδικείο Αγρινίου και ο ποιητής Κωσταντίνος Χατζόπουλος.

Στο σημείο αυτό όμως πρέπει να σημειώσουμε, για την ιστορία βέβαια,  ότι πρώτη πρωτεύουσα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους δεν ήταν το Μεσολόγγι, αλλά το Βραχώρι. Που ως πρωτεύουσα, όπως όλες τότε οι πρωτεύουσες των νομών είχε ορισθεί επί Όθωνος το έτος 1833 με το άρθρο  8 του διατάγματος «περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του». Βεβαίως, ύστερα από 12 χρόνια, η κατάσταση άλλαξε. Συγκεκριμένως το 1845 η κυβέρνηση τότε, μέλος της οποίας ήταν ο (μετέπειτα πρωθυπουργός)  Μεσολογγίτης Ζηνόβιος Βάλβης, με το Β.Δ 5/20-12-1845 «περί εδρών των Νομαρχών και Επάρχων», όρισε το Μεσολόγγι πρωτεύουσα του Νομού. Όμως τόσον η πρωτιά του Αγρινίου, ως πρώτη ιστορικά και επί 12 χρόνια πρωτεύουσα της Αιτωλοακαρνανίας, όσον  και η ίδρυση του κριτηρίου το 1822, συνιστούσαν, παρά τις μεταβολές, αδαπάνητα ηθικά κεφάλαια, που ενίσχυαν τις διεκδικήσεις που επακολούθησαν. Τα κεφάλαια αυτά ενισχύονταν βέβαια από την πλεονεκτική γεωγραφική θέση του Αγρινίου στο κέντρο του Νομού Αιτωλοακαρνανίας (στην οποία υπάγονταν τότε και η Ευρυτανία)  αλλά και από την προϊούσα οικονομική και πληθυσμιακή άνοδό του.

Πράγματι, οι εξελίξεις έτρεχαν. Και πίεζαν για λύσεις. Ο πληθυσμός της πόλης του Βραχωρίου στα 1841 ανέρχονταν μόλις στους 3.358 κατοίκους. Η γεωγραφική του όμως θέση ευνοούσε την ανάπτυξη εμπορικών συναλλαγών. Τα χωράφια του απέδιδαν ικανοποιητική παραγωγή που τροφοδοτούσε το εμπόριο. Αρχικά  το εμπόριο των σταφιδαμπέλων, στη συνέχεια η παραγωγή και το εμπόριο του καπνού και της ελιάς. Την εποχή εκείνη πολλοί κάτοικοι από τις ορεινές επαρχίες, αλλά και από την οθωμανική επικράτεια (ιδίως από την Ήπειρο) έρχονται και εγκαθίστανται στο Αγρίνιο. Έτσι ο πληθυσμός της πόλης στα 1875 ανέρχεται σε 6.000 κατοίκους, ενώ στα 1841 είχε μόλις 3.358 κατοίκους.

Στη λαϊκή μνήμη σώζονταν άσβεστη η μνήμη του «κριτηρίου» και η πικρία της μεταφοράς της πρωτεύουσας του νομού από το Αγρίνιο στο Μεσολόγγι. Αλλά πλέον τούτων, η προϊούσα οικονομική ανάπτυξη του Αγρινίου, οι συνθήκες της ζωής και η αύξηση του πληθυσμού της περιοχής, δημιούργησαν και επέβαλαν την ανάγκη δημιουργίας Πρωτοδικείου στο Αγρίνιο.  Πρώτα δείγματα διεκδικήσεως Πρωτοδικείου στο Αγρίνιο βρίσκουμε το 1885 στην εφημερίδα «Τριχωνία» του Ιωάν. Ρόκκου. Συγκεκριμένα στο φύλλο της 4ης Σεπτεμβρίου του 1885, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, ότι το Αγρίνιο «… απαιτεί και θα απαιτήση να συσταθή τουλάχιστον έν Γυμνάσιον και έν Πρωτοδικείον …..όχι ως ρουσφέτι ή μποναμά, αλλ ως αυτό καθ εαυτό δίκαιον…»

Την ανάγκη και το όφελος της συστάσεως του Πρωτοδικείου Αγρινίου διείδαν επίσης και προέβαλαν έντονα, κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930, οι Αγρινιώτες δικηγόροι, μεμονωμένα βέβαια ενεργούντες, αφού υπάγονταν στο Δικηγορικό σύλλογο Μεσολογγίου, που δεν είχε λόγο να ασχοληθεί με το θέμα. Αντιθέτως μάλιστα. Είχε σοβαρούς λόγους να αντιδρά.

Επίσης το θέμα προέβαλε και  ο  τοπικός τύπος του Αγρινίου του μεσοπολέμου, ιδιαίτερα των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 1930. Και εννοώ την εφημερίδα «Τριχωνίς» των αείμνηστων Βασιλείου Κρίντα και Παναγιώτη Βλασοπούλου. Εννοώ επίσης και την εφημερίδα «Το Φως» του αειμνήστου Μιλτιάδη Τζάνη. Στην εφημερίδα «Τριχωνίς» μάλιστα καταχωρούνται άρθρα των τότε  δικηγόρων Αγρινίου Αριστοτέλους Παπαϊωάννου και Χρήστου Κολοβού, που ζητούν ενέργειες για την ίδρυση Πρωτοδικείου στο Αγρίνιο. Αλλά  το αίτημα το προέβαλαν και οι επαγγελματικές οργανώσεις του Αγρινίου. Ιδιαίτερα ο ΄Εμπορικός Σύλλογος Αγρινίου, που στις αρχές της δεκαετίας αυτής συγκάλεσε κατ επανάληψη  τα μέλη του σε συνέλευση για το αυτό θέμα. Τέλος ευτυχής ήταν η συγκυρία ότι, την τελευταία εποχή  των διεκδικήσεων για την ίδρυση του Πρωτοδικείου, Δήμαρχος Αγρινίου ήταν ο δικηγόρος Δημήτριος Βότσης.

Πρέπει ιδιαίτερα να τονισθεί ότι οι δυσκολίες για την επίτευξη του στόχου ήταν τεράστιες τότε. Ίδρυση Πρωτοδικείου Αγρινίου σήμαινε  και τότε όπως και τώρα βέβαια απόσπαση των περιφερειών των ορισμένων Ειρηνοδικείων (εν προκειμένων των περιφερειών των Ειρηνοδικείων Αγρινίου, Κουρήτιδος και Βάλτου), από το Πρωτοδικείο Μεσολογγίου,  και υπαγωγή τους στο νεοϊδρυόμενο Πρωτοδικείο. Αλλά τότε η διοικητική αυτή μεταβολή συνεπάγονταν αφαίρεση σημαντικότατης δικηγορικής ύλης από τους δικηγόρους του Μεσολογγίου και μεταφορά της, κατ αποκλειστικότητα, στους δικηγόρους Αγρινίου. Και τούτο διότι τότε δεν υπήρχε, όπως σήμερα, δικαίωμα αυτοτελούς παραστάσεως δικηγόρων εξ άλλων Πρωτοδικείων. Το αίτημα λοιπόν τότε δεν ήταν απλώς αίτημα ικανοποιήσεως ενός γοήτρου. Ήταν αίτημα με εξόχως οικονομικές συνέπειες και με αντιτιθέμενα συμφέροντα ανάμεσα, αφ ενός μεν, των δικηγόρων Μεσολογγίου (όπου και έδρευε Δικηγορικός Σύλλογος) και, αφ ετέρου,  των δικηγόρων Αγρινίου που υπάγονταν και αυτοί σε εκείνον τον ίδιο τον δικηγορικό σύλλογο. Τον ΔΣΜ.  Πέραν όμως τούτων στις οικονομικές αυτές συνέπειες πρέπει κανείς να προσθέσει το γεγονός ότι το Μεσολόγγι, ως Πρωτεύουσα του νομού Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκονταν ψηλότερα στην διοικητική ιεραρχία, ως πρωτεύουσα του Νομού. Και η απήχηση της δοξασμένης ιστορικής εξόδου πρέπει να συνυπολογιστεί.

Αλλά, παρά τα πλεονεκτήματα, υπήρχαν και πολλές δυσκολίες. Όχι μόνο οι παραπάνω δυσκολίες που σημειώθηκαν. Χαρακτηριστικό των δυσκολιών αυτών αποτελεί η θέση του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου όπως εκφράστηκε κατά την 25η Μαΐου 1930, εποχή που το αίτημα είχε ήδη τεθεί. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, λοιπόν, ήταν τότε προσκεκλημένος στο Μεσολόγγι και παρέστη εκεί στις γιορτές της εκατονταετηρίδος για την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον Τουρκικό ζυγό. Εν συνεχεία, μετά τον εορτασμό στο Μεσολόγγι, επισκέφτηκε και το Αγρίνιο όπου και ομίλησε στην επάνω πλατεία (ήδη πλατεία Ειρήνης), ενώπιον μεγάλης λαϊκής συγκεντρώσεως. Είτε επηρεασμένος από το κλίμα της επισκέψεως εκείνων των ημερών στο Μεσολόγγι, είτε από τις ίδιες αυτού αντιλήψεις για μη δημιουργία πολλών δικαστηρίων, όπως είπε, αρνήθηκε ρητά και κατηγορηματικά την ίδρυση Πρωτοδικείου Αγρινίου, μη λαβών (ως όφειλε) υπ όψη του το πολιτικό κόστος. Συγκεκριμένως  στην αρχή της ομιλίας του είπε σχετικά, με αξιοσημείωτη ειλικρίνεια, τα εξής κατά  λέξη: «Σας ευχαριστώ θερμώς δια την υποδοχήν την οποίαν μου εκάματε και από την οποίαν είμαι πολύ ενθουσιασμένος και από τα λόγια που μου απηύθυνεν εξ ονόματός σας ο κ. Δήμαρχος. Γνωρίζω τα ζητήματα που σας απασχολούν, μου τα ανέπτυξε ο κ. Νομάρχης από τα υπομνήματα που δι' αυτού μου υποβάλατε. Ζητείτε Πρωτοδικείον. Δεν είναι δυνατόν η Κυβέρνησις να κάνη παντού Πρωτοδικεία, έχετε έναν τόπον ο οποίος οργά εις πρόοδον και θα ήτο λυπηρόν να σκεφθή κανείς ότι περιμένει να προοδεύσει από το Πρωτοδικείον. Σας λέγω, λοιπόν, δια το Πρωτοδικείον όχι».

Αλλ οι καιροί και οι συνθήκες έμελλαν να  αλλάξουν.  Έτσι το 1934 επί κυβερνήσεως Παναγή Τσαλδάρη, με πρωταγωνιστές τον Αγρινιώτη πολιτικό και τότε Υπουργό των Οικονομικών Αθανάσιο Παπαθανάση, και τον εκ Θέρμου βουλευτήν Ιωάν. Νικολίτσαν, με το Νόμο 6437/1935 «Περί συστάσεως Δικαστηρίου Πρωτοδικών εν Αγρινίω», που φέρει την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, Αλεξάνδρου Ζαΐμη και του Υπουργού της Δικαιοσύνης Σπυρίδωνος Ταλιαδούρου, ιδρύθηκε το Πρωτοδικείο Αγρινίου. Στο άρθρο ένα του νόμου αυτού αναγράφεται: «Συνιστάται Δικαστήριο Πρωτοδικών, υπό το όνομα Πρωτοδικείο Αγρινίου, εδρεύον εν Αγρινίω υπαγόμενο εις το Εφετείο Πατρών και περιλαμβάνον εν τη δικαιοδοσία αυτού τας περιφερείας των Ειρηνοδικείων Αγρινίου, Κουρήτιδος και Βάλτου, αποσπωμένας εκ της δικαιοδοσίας του Πρωτοδικείου Μεσολογγίου». Στα ως άνω Ειρηνοδικεία αργότερα προσετέθη και το Ειρηνοδικείο Εχίνου. Ως ημέρα έναρξης των εργασιών του Πρωτοδικείου Αγρινίου, ορίστηκε, με το από 2/8-2-1935 Π.Δ., η 9η Μαΐου 1935 (εορτή του Αγίου Χριστοφόρου). «Ορίζομεν ημέραν ενάρξεως των εργασιών του Πρωτοδικείου Αγρινίου την 9ην Μαΐου 1935 ημέρα Πέμπτην και ώρα 10 π.μ.» γράφει ή σχετική παράγραφος του ως άνω Προεδρικού Διατάγματος. Με δαπάνες ύψους 400.000 δραχμών κατ έτος επί τρία έτη για την λειτουργία του νέου Πρωτοδικείου επιβαρύνονταν ο Δήμος Αγρινίου, δημαρχούντος τότε του δικηγόρου Δημ. Βότση, που ευχαρίστως, όπως αναμένονταν  ανέλαβε το βάρος της δαπάνης.

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι πρώτος Πρόεδρος Πρωτοδικών του νεοσύστατου Πρωτοδικείου ήταν ο Κων/νος Κίνας και πρώτοι πρωτοδίκες οι Ευάγγελος Τσακονόπουλος, Νικόλαος Μέντης και Μιλτιάδης Λεονάρδος. Πρώτος Γραμματέας του Πρωτοδικείου μας ήτο ό Ευστάθιος Χρυσανθακόπουλος. Πρώτη Πράξη του Πρωτοδικείου σημειώνεται στις 23-5-1935 με θέμα την ορκωμοσία του Παναγιώτου Πεζούλα ως Ειρηνοδίκη Θέρμου, η δε πρώτη απόφαση του Πρωτοδικείου ήταν βεβαίωση ληξιαρχικού γεγονότος. Συγκεκριμένως με Πρόεδρο τον Κων/νο Κίνα και συνέδρους τους Πρωτοδίκες Νικόλαο Μέντη και Μιλ-τιάδη Λεονάρδο και με γραμματέα τον Φίλιππο Μελισσάρη, εκδίδεται στις 3-6-1935 η πρώτη απόφαση, επί αιτήσεως της Ιουλίας χήρας Επαμεινώνδα Μπαρχαμπά, με πληρεξούσιο Δικηγόρο τον Χρήστο Κολοβό.

Ταυτόχρονα με την ίδρυση του Πρωτοδικείου ιδρύθηκε το 1935 και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αγρινίου, που είχε τότε τα εξής είκοσι δύο (22) μέλη: 1) Νικόλαο Ξυνόπουλο, 2) Γεώργιο Τσακανίκα, 3) Ηλία Σαγεώργη, 4) Δημοσθένη Κιτσοπάνο, 5) Νικόλαο Καρμανίδη, 6) Νικόλαο Ευθυμίου, 7) Λάμπρο Τσιτσιμελή 8) Λάμπρο Παπαβασιλείου, 9) Χρήστο Σπανόπουλο, 10) Χρήστο Καρρά, 11) Χρήστο Σπυρόπουλο, 12) Χρήστο Ντόκα, 13)Χρήστο Κολοβό, 14) Ανδρέα Ρήκα, 15) Αριστομένη Κακούρη, 16) Δημήτριο Βότση, 17) Κωνσταντίνο Ροκόφυλλο, 18) Κωνσταντίνος Παληγιαννόπουλος, 19) Κωνσταντίνος Καλαμάρας, 20) Κωνσταντίνο Σταθόπουλο, 21) Γεώργιο Τζωρτζόπουλο και 22) Αθανάσιο Γεράκη. Ο αριθμός αυτός σημείωνε διαρκή αύξηση, με αποτέλεσμα το νόμιμο διοικητικό όργανο του συλλόγου να αποκτήσει με την πάροδο των ετών αξιόλογη συμμετοχή στα κοινωνικά δρώμενα, με προβολή συνδικαλιστικών διεκδικήσεων και με παρεμβάσεις σε κοινωνικά, πολιτιστικά θέματα και σε θέματα απονομής δικαιοσύνης. Πρώτος πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου ήταν ο Νικόλαος Ξυνόπουλος.

Το Πρωτοδικείο Αγρινίου στεγάσθηκε αρχικά σε ένα παλιό κτίριο της σημερινής οδού Ηλία Ήλιού. Εκεί έμεινε επί 25 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 1960. Στη συνεχεία μέχρι το 1965 στεγάστηκε πάλι σε παλιό κτίριο στην οδό Χαρ. Τρικούπη απέναντι από το Δημαρχείο, αλλά και από εκεί το έδιωξαν οι σεισμοί του 1965, για να μεταφερθεί δυστυχώς ….σε όροφο πολυκατοικίας της Πλατείας Χατζοπούλου, όπου έμεινε μέχρι το 1981. Οι άλλες υπηρεσίες (Εισαγγελία και Ειρηνοδικείο) στεγάζονταν σε άλλα μισθωμένα και αυτά ιδιωτικά οικήματα.

Και ταύτα μέχρι το έτος  1981, όταν, επί Υπουργίας του κατά το παρελθόν μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου Γεωργίου Δημ. Σταμάτη και με πρόεδρο του δικηγορικού Συλλόγου τον Λάμπρο Παπαγεωργίου, αποφασίστηκε, κατασκευάστηκε και στη συνέχεια εγκαινιάσθηκε το σημερινό μέγαρο, με τα ευρύχωρα ακροατήρια, τους άνετους διαδρόμους, τα πολλά και άνετα γραφεία των δικαστών και τις σύγχρονες εγκαταστάσεις του. Στέγασε άνετα και κατά τρόπο ευπρεπή όχι μόνο το Πρωτοδικείο, αλλά και το Ειρηνοδικείο, την Εισαγγελία, το Διοικητικό Πρωτοδικείο και τον Δικηγορικό Σύλλογο. Σήμερα στεγάζει και το Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

Και έτσι, λάβανε τα όνειρα και οι αγώνες, αν όχι εκδίκηση, όπως λέει ποιητής, αλλά δικαίωση.

Κυρίες και Κύριοι,

«Κι αν σας μιλώ», κατ επανάληψη μάλιστα, για πρόσωπα του παρελθόντος, δεν είναι μόνο γιατί τούτο το επιβάλει το χρέος μας προς την ιστορική αλήθεια, δεν είναι μόνο γιατί οι συντελεστές της ίδρυσης του Πρωτοδικείου Αγρινίου είναι, κατ αναπότρεπτη  φυσική αναγκαιότητα, απόντες και έτσι δεν μπορούν να εισπράξουν και σήμερα ακόμη την ηθική τιμή που τους ανήκει. Αλλ είναι και γιατί πριν τριάντα χρόνια, το 1985, σε παρόμοια εκδήλωση εορτασμού του Δ.Σ.Α. για τα 50 τότε χρόνια από την ίδρυσή του, υπήρχαν κι άλλοι ακροατές δικηγόροι και μη δικηγόροι, που είχαν συμπορευθεί σε νεότερους αγώνες του Δ.Σ.Α. Και δεν υπαινίσσομαι μόνο τον κύριο ομιλητή της ημέρας εκείνης αλησμόνητο Ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, που πρόσφατα έφυγε απ τη ζωή. Σε άλλους αναφέρομαι. Σε κείνους τους  συναδέλφους που μας λείπουν και που χωρίς αυτούς η αίθουσα αυτή φαίνεται να έχει κενές θέσεις.

Παρ όλα αυτά εμείς αισθανόμαστε ότι η αίθουσα αυτή είναι σαν να μη έχει απόντες. Αισθανόμαστε ότι είναι παρόντες (εδώ, σαυτήν την αίθουσα…). Παλιοί και νεότεροι συνάδελφοι, συνεργάτες και συναγωνιστές: Ο Γεώργιος Σταμάτης, Ο Λάμπρος Παπαγεωργίου, Ο Νικόλαος Κωστάκης, Ο Γεώργιος Σιδέρης, Ο Χρήστος Καλφούτζος, Ο Νίκος Ανδρικόπουλος, Ο Κώστας Διαμάντης, Ο Νούλης Καρβούνης, Ο Βασίλης Γεωργίου, Ο Κώστας Χατιάδης, Ο Σπύρος Τσίγκος, Ο Πάνος Νικολόπουλος, Ο Νίκος Νικάκης, Ο Κώστας Βεργώνης, Ο Χριστόφορος Αραβαντινός, Ο Γιώργος Τζογάνης, Οι αδελφοί Ανδρέας και Φάνης Κυριλής, Ο Λευτέρης Γκλιάτης

«Κι αν σας μιλώ» κυρίες και κύριοι  για πρόσωπα του παρελθόντος, δεν είναι μόνο γιατί τούτο το επιβάλει το χρέος μας προς την ιστορική αλήθεια, αλλά είναι γιατί τα επιτεύγματα πραγματούνται με κοινούς, με πολυχρόνιους και με συντονισμένους αγώνες, όπως  η μικρή ιστορία της ιδρύσεως του Πρωτοδικείου Αγρινίου αποδεικνύει. Είναι κοινός τόπος άλλωστε να λεχθεί ότι ούτε οι συλλογικές οργανώσεις, ούτε τα άτομα μπορούν να δράσουν αποτελεσματικά σε οποιοδήποτε πεδίο  μόνα τους, αγνοώντας το ένα την ύπαρξη του άλλου. Χωρίς δηλαδή να τέμνονται ή και να συγκρούονται. Χωρίς τις συμφωνίες και τις διαφωνίες τους. Δηλαδή χωρίς να ζούν, με συμ-πλοκές και αλληλο-επιδράσεις, σε κοινούς στόχους. Αντιθέτως, οφείλουν να συν-αγωνίζονται σε στόχους κοινούς που οφείλουν να έχουν. Να τους επεξεργάζονται και να τους πραγματοποιούν μόνον για το ευρύτερο κοινό συμφέρον.

Αυτό είναι άλλωστε το νόημα της ιδιαιτερότητας της αποψινής εκδηλώσεως. Πράγματι, ο εορτασμός της 82ης επετείου από την ίδρυση του Πρωτοδικείου Αγρινίου γίνεται σε συνδυασμό με την απόδοση τιμής στο έργο τριών άλλων γνωστών για την ευπόλιδα δράση συλλόγων της πόλης μας.  Του Παναιτωλικού μας, της Γυμναστικής Εταιρείας Αγρινίου και του ΟΡΦΕΑ. Ο συνδυασμός αυτός  συνιστά  πρόοδο για τον ΔΣΑ, πρόοδο και κατάκτηση στην  κοινωνιστική   αντίληψη του διοικητικού του συμβουλίου και των μελών του. Και έρχεται η εκδήλωση αυτή προπομπός των μελλοντικών εφαρμογών της τελευταίας τροποποιήσεως του Κώδικα περί Δικηγόρων και ιδιαίτερα της διατάξεως του άρθρου 90 σύμφωνα  με την οποία ορίζεται, πλην άλλων, ότι σκοπός των δικηγορικών συλλόγων, είναι και η συνεργασία με άλλους επιστημονικούς και επαγγελματικούς φορείς σε θέματα κοινού ή ευρύτερου ενδιαφέροντος. Συνεπώς η αποψινή εκδήλωση έχει και εύχομαι να έχει  προοιμιακό χαρακτήρα στην εφαρμογή του άρθρου 90 του Κώδικα περί δικηγόρων από το δικηγορικό σύλλογο Αγρινίου, όπως πρόσφατα τροποποιήθηκε και ισχύει. Και οφείλει να έχει προοιμιακό χαρακτήρα η εφαρμογή της διατάξεως αυτής. Το οφείλει τηρώντας την παράδοση που δημιουργήθηκε με την πρακτική που εφαρμόστηκε από τους επαγγελματικούς φορείς της πόλης αυτής, τους δικηγόρους, τους πολίτες, τον τύπο και την δημοτική αρχή κατά το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1930. Για να οδηγηθούμε έτσι τότε, παρά τις αντιδράσεις, παρά τις αντιξοότητες, στην ίδρυση του Πρωτοδικείου Αγρινίου το 1935. Που ήταν μια λύση ορθή, όπως η νεότερη εξέλιξη, της ίδρυσης δηλαδή του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, το επικυρώνει.

Και ας τελειώσουμε, Κυρίες και Κύριοι,  με την επισήμανση ότι θεμέλιο της ελευθερίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας είναι, ή έστω διεκδικεί να είναι, η δικαιοσύνη. Χωρίς την δικαιοσύνη η πόλις, κάθε πόλις,  είναι άπολις. Ας μη ξεχνάμε, τις πηγές της και την εξέλιξή της, γενικότερα αλλά και σε τούτον εδώ τον τόπο.  Μικρή εμπειρία  δίδει η ιστορία της ιδρύσεως του «Κριτηρίου Αγρινίου» το 1821, του Πρωτοδικείου Αγρινίου το 1935 και του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος πρόσφατα.

Ιωάν. Π. Βλασόπουλος