Πρόσωπα του τόπου και της εποχής μας :

Δημοσθ. Γ. Γεωργοβασίλη:

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Γ. ΣΕΛΙΜΑΣ

Υποστράτηγος Πεζικού

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αρκετούς από τους νεωτέρους μου συμπολίτες, οι οποίοι με τον αγώνα και την αγωνία τους ανακάλυψαν το θεόδοτο χάρισμά των και αξιοποιώντας το ευδοκιμούν ως επιστήμονες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικαστικοί, υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, επαγγελματίες, νοικοκυραίοι, τεχνίτες-, γενικά: ως επωφελείς συνεπίκουροι της κοινωνίας μας. Η γενέτειρά μας τούτη την εποχή, περισσότερο από κάθε άλλη, έχει το δικαίωμα  να σεμνύνεται για την μεγάλη πρόοδο και την ευρύτερη κοινωνική αναγνώριση πολλών τέκνων της. Κάποιος θα πρέπει να απογράψει με σοβαρότητα τον παραβολιώτικο πληθυσμό όλων αυτών των ευνοημένων παιδιών μας, ιδιαίτερα τούτη την εποχή, όπου η οικονομική δυσπραγία των δημοτών μας μάς γεμίζει με δικαιολογημένη απογοήτευση. Η βίβλος αυτού του ανθρώπινου θησαυρού, που πλουσιόδωρα γέννησε η γενέτειρά μας, θα είναι παρηγοριά και ελπίδα για όλους τους δυσπραγούντες. Γιατί είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε λίγο έρχονται μέρες πολυώδυνης δυσπραγίας και εφιαλτικού τρόμου, κυρίως για τους αποχειροβίοτους και καταφρονημένους.

 Την περασμένη Πρωτοχρονιά δέχτηκα ένα τηλεφώνημα, το οποίο με αιφνιδίασε. Ήταν από τον Απόστολο Σελιμά. Γνώριζα από δημοσιογραφικές πληροφορίες ότι ο εκλεκτός αυτός συμπολίτης μας υπηρετούσε στη Λέσβο ως Υποστράτηγος, διοικητής όλου του πολυάριθμου στρατεύματός μας, που φρουρεί τις ανατολικές επάλξεις της χώρας μας. Μάλιστα, σοβαρές εκτιμήσεις τον έφερναν στην αρχή του περασμένου έτους ως έναν από τους υποψήφιους για τη θέση του Υπαρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού ή του Διοικητή της Α.Σ.Δ.Ε.Ν. Είδα στο μεταξύ κάποιες βιογραφικές σημειώσεις για τον Απόστολο Γ. Σελιμά, που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα μας «Η ΠΑΡΑΒΟΛΑ», με ευθύνη  εκλεκτού μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου μας. Δυστυχώς κατά τις ετήσιες κρίσεις ο Απόστολος Σελιμάς αποστρατεύτηκε «ως ευδοκίμως τερματίσας την στρατιωτική του σταδιοδρομίαν». Ένας αξιωματικός με σπάνια φυσικά, ψυχικά, πνευματικά και επαγγελματικά προσόντα, με σπουδές και ήθος αξιοζήλευτα και πολυπαινεμένα. Ήδη από τη γυμνασιακή του εκπαίδευση στα Παπαστράτεια του Αγρινίου διακρίθηκε με αριστεία σε κάθε τάξη και ως σημαιοφόροος του σχολείου του. Κατά το πρωτοχρονιάτικο τηλεφώνημά μας λοιπόν ζήτησα να συναντηθούμε. Έτσι ο Υποστράηγος κάποια βραδιά μέσα στον Γενάρη πήρε την όμορφη οικογένειά του και ήρθε στο σπίτι μου. Εκεί έμαθα τα τόσα παράξενα καμώματα των κυβερνήσεών μας σε βάρος του θαυμάσιου αυτού παιδιού της Παραβόλας, ώστε αισθάνθηκα κάποια δικαίωση για τα όσα έχω γράψει και γράφω κατά της πολιτικής μας ηγεσίας.

Ο Απόστολος Γ. Σελιμάς υπήρξε τίμιος, άξιος, άθικτος στρατιώτης της πατρίδος. Καίτοι «άκαπνος στρατιώτης» και φλογερός εραστής της ειρήνης, και ανήκοντας στην τυχερή γενιά, που από το 1949 έχει να  ακούσει ξανά στη χώρα μας τη βροντή του πολέμου, με την αξία του ανήλθε στον επίζηλο  βαθμό του Υποστρατήγου, χωρίς προστασία, χωρίς «μπάρμπα στην Κορώνη». Φτωχόπαιδο από την Τραγάνα, παιδί πολύτεκνου αγροφύλακα, άριστος μαθητής, φιλοδόξησε  αρχικά να αφιερώσει τον εαυτό του στην Εκπαίδευση. Έτσι έγινε φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο πατριωτικός αέρας που φυσάει από το Βαρδάρη και διαπνέει ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα, επηρέασε και τον Απόστολο. Εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και εισήχθη στην Σχολή Ευελπίδων, όπου πάντοτε αρίστευε. Εξέμαθε δύο ξένες γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά) και φοίτησε σε όλες της σχολές στρατιωτικής μετεκπαιδεύσεως, σε κάποιες από τις οποίες και δίδαξε, πάντοτε αριστεύοντας. Το πάθος του ως αξιωματικού ήταν να υπηρετεί στο στρατόπεδο και μάλιστα σε νευραλγικές περιοχές: παραμεθόριος, Αιγαίο, Κύπρος, ΝΑΤΟ. Στις Σέρρες γνώρισε και την χαριτωμένη Κυπριωτοπούλα, τη σύζυγό του, με την οποία απέκτησαν δύο τέκνα, την Ελένη και τον Γιώργο, μαθητές σήμερα του δημοτικού σχολείου. Όχι μόνο δεν επιζήτησε ποτέ θέσεις γραφείου, αλλά και αντέδρασε έντονα, οσάκις υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη στολή εκστρατείας και να χωθεί στη θαλπωρή κάποιου γραφείου.

Αλλά η επιτυχία του ως αξιωματικού δεν οφείλεται μόνον στο άοκνο ενδιαφέρον του για την άρτια κατάρτισή του. Ο Απόστολος Σελιμάς παιδιόθεν είναι προικισμένος και με σοβαρότητα, φιλοπροσηγορία, ευγένεια και ψυχραιμία. Ο πατριωτισμός του τού διάνοιξε ευρείς ορίζοντες, μέσα στους οποίους είδε τους ένστολους πολίτες, όπως πρέπει να θεωρούνται τα στρατευμένα παιδιά μας, ως προέκταση και κορύφωση της κοινωνικής συνείδησης. Η συμπεριφορά του προς τους υφισταμένους και στους προϊσταμένους του υπήρξε πάντοτε άψογη και υποχρεωτική. Οι στρατιώτες τον έβλεπαν ως δικό τους άνθρωπο, αλλά και οι απλοί πολίτες τον θεωρούσαν ως συμπολίτη τους. Παρών σε όλες τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, σε πυρκαγιές, σε σεισμούς, σε πλημμύρες, πένθη,  γιορτές, πανηγύρια, δεν επέτρεψε στον εαυτό του να δηλωθεί δημόσια η συμπάθεια του ή η αντιπάθειά του προς πολιτικά πρόσωπα ή κόμματα. Ήταν ο στρατιώτης της Ελλάδος. 

Αυτήν την αδρομερή εικόνα αποκομίζει όποιος διαβάσει τον φάκελο των δημοσιευμάτων του τοπικού τύπου της Λέσβου καθώς και τις αποχαιρετιστήριες επιστολές, που οι σπουδαίοι του νησιού δημοσίευσαν ή απέστειλαν στον αποστρατευόμενο Υποστράτηγο. Όταν κάποιος σπουδαίος αποχαιρετάει τον μάταιο τούτο κόσμο, πολλοί είναι εκείνοι που αναγορεύονται επικήδειοι ρήτορες, έτοιμοι να υπερθεματίσουν σε επαίνους, μια και ο μεταστάς έχει την ατυχία να μην τους ακούει. Είναι όμως μεγάλη η τιμή, όταν αυτός, που ευδοκίμως αποχωρεί από έναν προμαχώνα της πατρίδας, εισπράττει ακούσια και απρόκλητα τόσους ύμνους για το εθνικό έργο και το αξιομίμητο ήθος του! Με την παλλαϊκή αυτή επιβράβευση μετριάζεται κάπως η πικρία του Υποστρατήγου Σελμά, διότι τόσον η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όσο και η κυβέρνηση της Ν.Δ. τον αποστράτευσαν δύ φορές, όχι γιατί τάχα υστέρησε υπηρεσιακώς σε κάτι, αλλά διότι «δεν πήγε με το δικό τους μέρος». Δεν βγήκε στην τηλεόραση να υποστηρίξει τις θέσεις αυτής ή της αντίπαλης πολιτικής παράταξης, δεν έδωσε συνεντεύξεις, δεν στοιβάχτηκε σε σαλόνια των δυνατών της εποχής, για να έχει προστάτες. Έτσι η λογική του «άσπρου και του μαύρου», το σύνθημα «εάν δεν είσαι μαζί μας, τότε είσαι εναντίον μας» δεν επέτρεψε και στον υπέροχο αυτόν αξιωματικό να προσφέρει τις υπηρεσίες του και σε ανώτερες θέσεις της στρατιωτικής ιεραρχίας. Και θυσιάστηκε σε ηλικία μόλις 52 ετών ένας θησαυρός, που, για να οικοδομηθεί και να λάμψει, χρειάστηκαν τριάντα χρόνια σκληρής πάλης και μεγάλων θυσιών. Έτσι θυσιάζονται στον βωμό των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων άνδρες ενάρετοι, σοφοί, γενναίοι, ασυμβίβαστοι, που θα ήταν αλάθητοι ηγέτες του Στρατού μας σε ώρες κρίσιμες και μεγάλες, ωσάν αυτές που απειλούνται σήμερα εξ Ανατολών. Έτσι προβλέπει ο νόμος! Αξίες του πολυζήλου βίου να ρίχνονται ως ειδωλόθυτα στις ύαινες της κομματοκρατίας! Πώς να μην αγανακτείς και πώς να μην  φοβείσαι για το μέλλον αυτής της πατρίδας, όταν βλέπεις τους νέους μας να μην προτιμούν σήμερα τις στρατιωτικές σχολές, αφού ξέρουν ότι κάθε στιγμή ως αξιωματικοί θα είναι όμηροι, σφαχτάρια του κάθε πολιτικάντη, όταν βλέπουν τους απόστρατους να βγαίνουν ακόμη και στους δρόμους διαδηλώνοντας την οικονομική τους μιζέρια;

Απόστολε, αγαπητέ και εκλεκτέ συμπολίτη, τον φάκελο, που μου εμπιστεύθηκες με τα εύσημα,  τα οποία απλόχερα και συγκινητικότατα σου έδωκε ως ανταμοιβή ο αγνός λαός της Λέσβου, να μην τον παραπετάξεις σε κάποια κώχη του αρχείου σου! Φύλαξέ τον δίπλα στα εικονίσματα των αγίων της οικογενείας σου ως ακριβή παρακαταθήκη και πνευματική κληροδοσία στα παιδιά σου. Για τα όσα γράφω εδώ χωρίς την άδειά σου, τα οποία μπορεί και να ενοχλήσουν την μετριοφροσύνη σου, αναλαμβάνω την ευθύνη. Προέρχονται από δημοσιευμένα τεκμήρια, απαλλαγμένα του στοιχείου της υπερβολής. Ο λαός σε ευχαριστεί και σε ευγνωμονεί, όταν δαφνοστεφής τον αποχαιρετάς, και είναι έτοιμος, αν η ανάγκη το  φέρει, να σε ξανακαλέσει σαν μπροστάρη στους αγώνες του.

Αυτή η πατρίδα δεν ανήκει στους εκάστοτε κυβερνώντες. Ανήκει στον λαό της. Η περίπτωση του Υποστρατήγου Αποστόλου Γ. Σελιμά δεν είναι η  εξαίρεση. Δυστυχώς σε τούτη τη χώρα είναι ο κανόνας. Λίγα χρόνια πρωτύτερα με μεγαλύτερη πικρία μάς γέμισε η με εξοργιστικά άδικο τρόπο αποστράτευση άλλου ευφυέστατου και αξιολογότατου τέκνου της Παραβόλας: Του Μίμη Λάτσινου. Αντίθετα, στην Τουρκία, η οποία σχεδόν επί δύο μήνες δοκιμάζεται από πολιτική ακυβερνησία, ο στρατός της είναι ετοιμοπόλεμος και μας φοβερίζει. Όταν το κράτος μας σαν άλλος Τισσαφέρνης αποκεφαλίζει τέτοιους υπεράξιους αξιωματικούς, τότε ποιους θα αντιπαρατάξουμε, για να τρίξουν τα δόντια στον Τούρκο, σαν έρθει -γιατί μοιραίως θα έλθει- εκείνη η ώρα, της  αναμέτρησής μας με την Τουρκιά; 

   Δεν είναι τυχαία η πάνδημη ανταπόκριση του Λεσβιακού λαού, όταν το περασμένο φθινόπωρο ο Απόστολος Σελιμάς προσκαλεσμένος, ως πολίτης πλέον, έκαμε εμβριθούς επιτυχίας ομιλία στην Μυτιλήνη με θέμα «Η Τουρκική απειλή στο Αιγαίο», όπου προεικόνισε με ενάργεια φωτογραφικού φακού όχι μόνο το θερμό επεισόδιο του Γενάρη, το οποίον βύθισε τον Ελληνισμό σε θλίψη, αλλά προειδοποίησε και για άλλα δεινά, που ήδη διαφαίνονται στον ορίζοντα. Ιδιαίτερα τη σουλτανική βουλιμία των Αγαρινών όχι μόνο για τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και τους υποθαλάσσιους θησαυρούς των.

Κλείνω τούτη τη δημόσια παρουσίαση χάριν των συμπατριωτών μας αντιγράφοντας από την εφημερίδα της Μυτιλήνης «Δημοκράτης» τούτα τα λόγια:

«Ο Υποστράτηγος Απόστολος Σελιμάς υπηρέτησε πολλά χρόνια σ΄ αυτό το νησί. Σαν Συνταγματάρχης, σαν Ταξίαρχος, σαν Υποστράτηγος. Και αγάπησε το νησί μας και τους ανθρώπους του. Και αγαπήθηκε ειλικρινά από όλους. Πρόσφερε απλόχερα αγάπη και έργο πολύτιμο και ακριβό: Για την ασφάλεια, για τη θωράκιση του νησιού, για την ομοψυχία του Λεσβιακού Λαού. «Πατέρας» των στρατευμένων παιδιών μας, φίλος και συμπαραστάτης κάθε προσπάθειας πολιτιστικής, πνευματικής καλλιτεχνικής. Ο Υποστράτηγος Απόστολος Σελιμάς είναι ο στρατιώτης και ο Αξιωματικός, ο Μαχητής και ο Καθοδηγητής, ο σωστός φίλος, σύζυγος και πατέρας». 

Ο Απόστολος Γ. Σελιμάς δεν απέκτησε υλική περιουσία. Μπήκε φτωχός και φτωχός βγήκε από το στράτευμα. Σήμερα αποζεί με τις αποδοχές της σύνταξής του. Αλλά απέκτησε δόξα, για την οποία εναβρύνεται και η γενέτειρά του, την οποία και ο ίδιος λατρεύει. Ο Απόστολος Σελιμάς γνώριζε και τήρησε στη ζωή του δύο αρχές: «Δόξα χρημάτων ουκ ωνητή». Δεν αγοράζεται με χρήματα η δόξα. Έτσι κέρδισε κάτι πολυτιμότερο: τον δίκαιον έπαινο, - η δεύτερη αρχή του - ο οποίος του χαρίζει τη δόξα, αφού «ο έπαινος  κρείττων πολλών χρημάτων εστί».

Τα χρυσά αστέρια των επωμίδων του ας αστράφτουν και ας λαμποκοπούν! Το δρόμο του ασφαλώς θα τον ακολουθήσουν σύντομα και άλλοι πείσμονες συμπολίτες μας αξιωματικοί, ορθόψυχοι Ρουμελιώτες, ααγθιωμένοι με τα ζώπυρα του πατριωτισμού και την ορμή της μεσολογγίτικης ανδρείας, όλοι όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα ανήκει σ΄αυτούς που την αγαπούν με πνεύμα εθελοθυσίας.

Δημοσθένης Γ. Γεωργοβασίλης